บทที่ 18 อสูรเวทบุกโจมตี หีบใบแรก

บทที่ 18 อสูรเวทบุกโจมตี หีบใบแรก

เจียงเทียนยังไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน เขายังคงค้นหาของที่จะใช้รับมือกับอสูรเวทอยู่

ทันใดนั้น เย่สวินที่กำลังแทะปลาหมึกอยู่ก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน สายตาจ้องเขม็งไปยังส่วนลึกของป่า

“นายท่าน อสูรเวทมาแล้ว”

เจียงเทียนชะงักไป

ไอ้พวกนี้มันหาตัวเขาเจอได้ยังไงกัน หรือว่าเขาเผลอเปิดเผยอะไรออกไป?

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดแล้ว เตรียมสู้ก่อน

เจียงเทียนลุกขึ้นยืน หยิบหอกยาวขึ้นมา

ไม่นาน จิ้งจกสีดำสนิทสามตัวก็คลานออกมาจากป่าทึบ

พวกมันไม่ได้สนใจหมาป่ายักษ์หรือมนุษย์เลย สายตาจับจ้องไปที่กวางขาวตัวเล็ก

ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

เพียงเพราะเกรงกลัวเย่สวิน พวกมันจึงยังไม่ลงมือทันที ส่วนอู่กู่ตกใจจนขาสั่น รีบหลบไปซ่อนอยู่ด้านหลังเจียงเทียน

เห็นแบบนี้ เจียงเทียนก็เริ่มเข้าใจบางอย่าง

อู่กู่เคยบอกว่า ขาของเธอถูกอสูรเวททำร้าย นั่นแปลว่าอสูรมายามีแรงดึงดูดต่ออสูรเวทอย่างมาก

และตอนที่เขาไปตักน้ำ ก็พาอู่กู่ที่บาดเจ็บไปด้วย

ในอากาศย่อมทิ้งกลิ่นเอาไว้บ้าง

ยิ่งเป็นพวกจิ้งจก ประสาทรับกลิ่นยิ่งไว นั่นหมายความว่า อสูรเวทสามตัวนี้ ก็คือกลุ่มที่ยึดครองน้ำพุนั่นเอง

แค่ไม่รู้ว่า แหล่งน้ำอื่นๆ จะมีอสูรเวทอีกกี่ตัวที่รู้เรื่องนี้…

เจียงเทียนลูบหัวอู่กู่เบาๆ

“เธอเข้าไปในบ้าน เดี๋ยวฉันจะล้างแค้นให้”

“อู๋ว”

อู่กู่ใช้หัวถูเจียงเทียนหนึ่งที แล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

“อ๊าววว!”

“ซี่ ซี่ ซี่!”

เย่สวินคำรามโต้กับอสูรเวท

หมาป่าหนึ่งตัวเผชิญหน้ากับอสูรเวทสามตัว แต่รัศมีไม่เป็นรองเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง เจียงเทียนกลับรู้สึกแปลกๆ … อสูรเวทพวกนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

แต่ไม่มีเวลาคิดแล้ว ต้องชิงลงมือก่อน

ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากกว่า ต่อสู้ตัวต่อตัว เย่สวินชนะได้แน่นอน แต่ตรงหน้าคือสามตัว

ดังนั้น เจียงเทียนจึงเล็งไปที่อสูรเวทตัวที่เล็กที่สุดทันที

“ร่ายเวทฉับพลัน!”

ชิงโจมตีก่อนทันที

ในพริบตา ลูกพลังงานอย่างน้อยยี่สิบลูกพุ่งออกจากมือของเจียงเทียน ราวกับดาวตก พุ่งถล่มใส่อสูรเวทตัวเล็ก

ตูม ตูม ตูม ตูม!

เกล็ดกระจายปลิวว่อน อสูรเวทตัวนั้นถูกระเบิดจนพลิกหงาย ท้องชี้ฟ้า

ร่างครึ่งหนึ่งถูกระเบิดหายไป

เห็นได้ชัดว่าตายสนิท

จำนวนฝ่ายศัตรูจึงถูกดึงมาเท่ากัน

และเจียงเทียนก็สังเกตได้ว่า การป้องกันของอสูรเวทต่ำกว่าเย่สวินมาก

คาดว่าน่าจะต่ำกว่าราวหนึ่งในสาม

เจียงเทียนตะโกนลั่น

“เย่สวิน ลุยเลย นายจัดตัวใหญ่ ฉันจัดตัวเล็ก รีบปิดงาน!”

“อ๊าววว!”

เย่สวินไม่ส่งเสียงในจิตอีกต่อไป แต่คำรามออกมาตรงๆ

หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าพุ่งใส่อสูรเวทอย่างดุเดือด

พอวิ่งไปได้ครึ่งทาง เจียงเทียนก็นึกขึ้นได้ทันที ว่าเขาเป็นสายเวท จะพุ่งไปทำไมวะ!

เขาจึงหยุดกึกกลางทาง แล้วเริ่มรวมลูกพลังงาน ก่อนจะซัดใส่ศัตรูอย่างแรง

ลูกพลังงานของเจียงเทียนออกมาประมาณสองวินาทีต่อลูก

อสูรเวทตั้งตัวไม่ทัน รับลูกพลังงานเข้าไปเต็มๆ ถูกระเบิดจนถอยหลัง เกล็ดบนร่างกระเด็นหายไปไม่น้อย

เจียงเทียนเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว

เวทของเขามีผลนะ แต่ผลไม่มากเท่าไร

ในขณะเดียวกัน เย่สวินก็เริ่มปะทะกับอสูรเวทแล้ว

สัตว์ยักษ์สูงกว่าสองเมตรสองตัวรัดฟัดเหวี่ยงกัน เขี้ยวเล็บฉีกกระชากกันอย่างโหดร้าย ภาพนั้นทำให้เจียงเทียนใจหาย

อสูรเวทคำรามใส่เย่สวิน ก่อนจะงับเข้าใส่

เย่สวินหลบได้อย่างรวดเร็ว แต่หางของอสูรเวทฟาดตามมาติดๆ

เย่สวินตั้งตัวไม่ทัน ถูกฟาดเข้าไปหนึ่งที

หางของอสูรเวทมีความสามารถทำให้ศัตรูเป็นอัมพาตชั่วคราว

เย่สวินโดนเข้าไปแล้ว ร่างกายกระตุกไปเล็กน้อย แต่ก็ฟื้นตัวกลับมาขยับได้ทันที

อสูรเวทฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ เตรียมใช้เขี้ยวกัดคอของเย่สวินให้ขาด

“ตูม!”

เจียงเทียนยิงลูกพลังงานหนึ่งลูก ช่วยเย่สวินออกจากวงล้อม

อสูรเวทโดนระเบิดจนเซถลา ส่วนเย่สวินก็ฉวยจังหวะนี้ ฟาดกรงเล็บใส่หัวของอสูรเวทอย่างแรง

การโจมตีครั้งนี้หนักหน่วงมาก จนกดอสูรเวทจมลงไปในดิน

……

เห็นว่าเย่สวินครองความได้เปรียบอย่างชัดเจนแล้ว เจียงเทียนก็หันกลับไปมองอสูรเวทที่ยังคลานเข้าหาตัวเองอยู่

ในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้

ระยะขนาดนี้ เวลาขนาดนี้ ตัวเองวิ่งเข้าไปได้ตั้งนานแล้ว

ถึงพลังร่างกายของอสูรเวทจะสู้กับเย่สวินได้สูสี แต่ความเร็วของมันช้าจนเกินไป

ความช้า สำหรับฝั่งตัวเอง ถือเป็นจุดอ่อนร้ายแรงเลย

คิดไปด้วย เจียงเทียนก็รวมลูกพลังงานอีกลูก แล้วซัดใส่อสูรเวท

จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนี

ภายใต้การปล่อยว่าวของเจียงเทียน อสูรเวทที่ไล่ตามเขาโดนลูกพลังงานเข้าไปมากกว่าสิบลูกแล้ว

หัวของอสูรเวทเลือดสาดกระเซ็น แถมโดนถล่มซ้ำๆ จนสมองแทบจะเขย่าจนเละ

สุดท้ายมันก็หยุดไล่ ไม่ตามเจียงเทียนต่อ แต่หันไปพุ่งใส่เย่สวินแทน

เจียงเทียนชะงัก

แม่งเอ๊ย เขา 1v1 กันอยู่ จะมาเกี่ยวอะไรกับกู!

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะยิงลูกพลังงานออกไป

อสูรเวทที่กำลังพุ่งอยู่ก็เงยหน้ามองสนามรบฝั่งเย่สวิน แล้วสีหน้ามันก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะหันหลังหนีสุดชีวิต

เจียงเทียนมองการต่อสู้ตรงนั้นแล้วก็อึ้งไป

เหี้ย เย่สวินโหดชิบหาย

ตอนนี้เย่สวินยืนสองขา ชูกรงเล็บหมาป่าขึ้นสูง ก่อนจะฟาดลงมาอย่างรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด

อสูรเวทถูกเหยียบกดไว้ใต้เท้า ขยับไม่ได้

ในสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของมัน กรงเล็บหมาป่าค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น

เสี้ยววินาทีถัดมา หัวของมันก็ระเบิดออกเหมือนแตงโมแตก

ถ้าเจียงเทียนดูไม่ผิด การโจมตีครั้งนี้ถึงขั้นเกิดคลื่นเสียงแตกเลยด้วยซ้ำ

“โฮกกก!”

เย่สวินคำรามลั่น แล้วพุ่งไล่อสูรเวทที่กำลังหนี

อสูรเวทถูกเย่สวินรั้งไว้ ส่วนเจียงเทียนก็ฉวยจังหวะในระหว่างการต่อสู้ ยิงลูกพลังงานเข้าไปจนหัวของอสูรเวทระเบิด

ชัยชนะอย่างสมบูรณ์แบบ

การต่อสู้ครั้งนี้ เย่สวินเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เจียงเทียนกลับไม่มีแม้แต่ฝุ่นติดตัว

มองเย่สวินที่หอบหนัก เจียงเทียนก็อดรู้สึกไม่ได้

โชคดีจริงๆ ที่มีแท็งก์ ไม่งั้นถ้าสามตัวรุมกันมา เขาไม่รู้เลยว่าจะรับมือยังไง

สายตาเลื่อนไปมองศพของอสูรเวท เจียงเทียนก็ต้องตกใจ

เหนือศพนั้น ปรากฏหีบสมบัติลอยอยู่กลางอากาศ

รูปลักษณ์สวยงาม บนหีบมีลายหัวกะโหลกแกะเขาใหญ่ แถมยังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ

เจียงเทียนมองหีบด้วยความงงงัน

พูดกันตามตรง มันก็ช่างน่าเศร้าอยู่เหมือนกัน

นี่คือครั้งแรก ตั้งแต่มาอยู่ในโลกเอาชีวิตรอดแห่งนี้ ที่เขาได้เห็นว่าหีบสมบัติมันหน้าตาเป็นยังไง

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ของในทะเลเขาเกี่ยวไม่ได้ คลื่นก็ไม่ซัดของขึ้นฝั่ง จะเกี่ยวได้ก็แปลกแล้ว

ส่วนการสังหาร… ก็ถือเป็นการสังหารครั้งแรกของเขาเหมือนกัน

เพราะเย่สวินถูกฝึกจนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาแล้ว

ตอนนี้เจียงเทียนตื่นเต้นมาก ถึงขั้นเอาน้ำพุแห่งดินแดนลับมาล้างมือ

พูดตามตรง เขาชินกับเกมเอาชีวิตรอดที่ใช้ผลวิญญาณแลกทรัพยากรไปแล้ว อยู่ๆ มาให้หีบสมบัติแบบนี้ ก็รู้สึกแปลกๆ

พิธีกรรมก่อนเปิดหีบต้องทำให้ครบ นี่คือมารยาท!

ตอนที่เจียงเทียนกำลังจะเปิดหีบ เย่สวินก็เดินเข้ามาใกล้ แต่โดนเจียงเทียนเตะออกไปหนึ่งที

“ไปไกลๆ แกดำเกิน เดี๋ยวทำให้ฉันดวงตกตอนสุ่ม”

เย่สวิน: “……”

จากนั้นเจียงเทียนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบวิ่งไปหาอู่กู่ที่กลับเข้าบ้านไปแล้ว อุ้มเธอขึ้นมาทันที

“ฮ่าๆ อู่กู่ เธอขาว มาด้วยกัน”

“อู๋ว!”