ตอนที่ 50 ภูติหิมะ

รองประธานสภานักเรียน ฮิตากิ โชโฮะ

ผมสีแดงงองาม และตาที่ส่องประกายสีแดง ลักษณะภายนอกของเธอดูค่อนข้างแข็งแรง นอกจากนี้เธอมีบางอย่างคล้ายกับวิญญาณของนักรบเล็ดลอดออกมาจากตัวของเธอ และอยู่ด้วยกันกับประธาน นัทสึยะ โยรุฮานะตลอดเวลาราวกับว่าเธอเป็นคนสนิทของประธาน ทำให้เธอได้รับความนิยมอย่างมากในโรงเรียน

อันที่จริง ตอนที่เซจิได้พบกับเธอเป็นครั้งแรก เขาเกือบจะรู้สึกเหมือนกับว่าเธอเป็นนักดาบจากวิดีโอเกม เขาไม่ได้เจอเธอครั้งสุดท้ายตอนที่เขาไปที่ห้องประชุมสภานักเรียน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะสังเกตเธออย่างใกล้ชิดประมาณนี้

อืม... เธอมีออร่าของนักรบ โดยเฉพาะอย่างมากตอนที่รู้ว่าเธอเป็นหนึ่งในผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของประธาน เซจิสงสัยว่าชีวิตเธอก่อนหน้านี้เธอเคยอยู่ในเรื่อง รูโรนิ เคนชิน (ซามูไรพเนจร) มาก่อนหรือไง...

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะขอให้เธอลองใช้เทคนิคที่เฉพาะของเคนชินดูจัง...

*แฮะ แฮ่ม* ดูเหมือนว่าเขาจะออกนอกเรื่องมากเกินไปหน่อย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซจิ เห็นได้ชัดว่ากำลังสักเกตเธออย่างตั้งใจอยู่ ฮิตะกิ โชโฮะก็เมินเฉยต่อเขาเหมือนปกติ

เซจิดูเหมือนจะชื่นชมเธอโดยไม่ได้แสดงความหื่นออกมา ซึ่งนั้นเป็นที่ยอมรับได้ ถึงอย่างนั้นฮิตากิสังเกตเห็นว่าดวงตาของเขาดูเหมือนจะส่องประกายแปลกๆออกมา

ฮิตากิไม่รู้ว่ามันคืออะไร และแม้ว่าเธอจะอยากรู้ ตราบใดที่มันไม่ใช่ความเป็นปฏิปักษ์ เธอก็ไม่ค่อยสนใจ

"ไงครับ ประธานโยรุฮานะ" เซจิทักทายนัทสึยะที่นั่งหลังอยู่โต๊ะ หลังจากทักทายแล้ว เขาก็สังเกตเห็นกล่องอาหารกลางวันที่ดูหรูหราสองกล่องที่เปิดออกอยู่

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องสภานักเรียนนะ ฮาราโนะคุง" นัทสึยะยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่รบกวนคุณในช่วงพักกลางวัน" เซจิเกาไปที่ใบหน้าแบบอายๆ "พวกคุณสองคน... กินอาหารกลางวันที่นี่บ่อยหรือเปล่า?"

"อืม ที่นี้ดีมากและก็เงียบสงบ... " นัทสึยะหันไปมองที่เธอเล็กน้อย

"ทำไมคุณถึงไม่ไปกินกับเพื่อนๆข้างนอกบ้างล่ะครับ?" เซจิตรวจพบบางอย่างและยังคงถามเรื่องนี้อยู่

"นายหญิงไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนที่ไร้ประโยชน์หรอก" ฮิตะกิ โชโฮะพูดอย่างเย็นชาขณะที่เธอเปิดปากออกมา

หลังจากนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นมา

นัทสึยะ โยรุฮานะถอนหายใจ

"เอาล่ะ ชั้นจะยอมรับก็ได้... ฮิตากิเธอไม่จำเป็นต้องเกาะเกะขนาดนี้ก็ได้ มันแต่จะทำให้อึดอัดมากขึ้น"

"ฉันไม่ได้เกาะเกะนายหญิง แต่ทุกคนแทบจะไม่มีใครที่คุ้มค่าพอที่จะกลายเป็นเพื่อนของนายหญิงได้เลยต่างหาก" ท่าทางของฮิตานั้นดูเหมือนเธอจะดูมั่นในความถูกต้องของคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอ

นัทสึยะยิ้มแห้งๆเมื่อมองไปทางเซจิ

"ในโรงเรียน ชั้นไม่ได้มีเพื่อนสนิท ถ้าชั้นต้องการชั้นสามารถกินอาหารกลางวันร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆได้ แต่บรรยากาศก็มักก็จะแปลกๆนิดหน่อย... มันไม่ได้ดูผ่อนคลายเลย แต่ชั้น... ชั้นไม่แน่ใจว่าชั้นควรจะเป็นเพื่อนกับคนธรรมดาหรือเปล่า นายควรรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของชั้น ดังนั้น...มันจึงมีข้อจำกัดที่ชั้นต้องทำหลายๆอย่างนะ "

เซจิพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ความกังวลของคุณคือความรักของสาวน้อยจากครอบครัวที่ทรงพลังงั้นเหรอ"

เขาไม่ได้รู้ว่าจะตอบยังไงดีในขณะที่จู่ๆเธอก็พูดเรื่องสถานการณ์ของเธอให้เขาฟัง

พวกชนชั้นสูงจะไปกินอาหารกลางวันร่วมกับสามัญชน... นี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม...

ชนชั้นสูงอย่าง นัทสึยะ โยรุฮานะที่มีมารยาทและรูปร่างที่ยอดเยี่ยมนั้น ไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่โดดเด่นของเธออย่างด้านความคิดและคุณธรรมที่เธอปลูกฝังมาเองเลย... สรุปแล้ว ทุกอย่างที่เธอจะทำมันไกลเกินกว่าคนธรรมดามาก

คนธรรมดาจะรู้สึกว่าไม่สามารถที่จะยืนข้างๆเธอได้เลย และแม้ว่าพวกเขาจะกล้าที่จะพูดกับเธอ แต่จะใช้เพียงไม่กี่ประโยค ก่อนที่พวกเขาจะรู้ถึงระยะห่างระหว่างพวกเขา มันก็เหมือนกับว่ามีกำแพงบางๆที่ไม่สามารถผ่านและมองเห็นได้

ในทางตรงกันข้าม แม้ว่าจะมีอาจจะมีคนที่หายากบางคนในหมู่คนธรรมดาที่ไม่สนใจเกี่ยวกับสถานะของนัทสึยะและยินดีที่จะพูดคุยเกี่ยวกับหัวทั่วไปเธออยู่บ่อยๆ ผู้หญิงคนนั้นจะเชื่อว่านัทสึยะจะสนใจหัวข้อเหล่านี้จริงๆนะเหรอ?

แต่ในความจริง... สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น มันเป็นพวกประจบสอพลอ ผู้ที่ต้องการใช้ประโยชน์เธอหรือจากความสัมพันธ์ของเธอ และผู้ที่ต้องหัวใจของเธอ ทำให้เธอตกหลุมรักพวกเขา ถ้าเธอเป็นคนไร้คุณธรรมและชอบการประจบสอพลอ มันก็ไม่สำคัญหรอก  แต่นัทสึยะน่าจะรู้สึกรังเกียจกับคนพวกนั้นมากกว่า

ในที่สุด แม้ว่าจะมีคนที่ดีพอที่จะเอาชนะอุปสรรคพวกนั้นมาได้ แต่ตัวตนที่แท้จริงของนัทสึยะ โยรุฮานะก็ยังคงเป็นของคนที่มีพลังลึกลับ เธอมักจะมี... ความกังวลต่างๆเมื่อได้เป็นเพื่อนกับคนธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องพลังพวกนี้

ความแตกต่างในสถานะทางสังคมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชนะได้

เซจิคุ้นเคยกับมันดี

"แม้ว่าคุณจะบอกว่าคุณไม่มีเพื่อนสนิท แม้ว่าจะเป็นเรื่องหยาบคายที่จะถามต่อไป แต่ผมก็ยังอยากจะถามอะไรบางอย่าง แล้วคุณคิดยังไงกับคาซึฟุรุ โอกิบ้างครับ?"

"โอกิคุง?" นัทสึยะเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะตอบว่า "เขาเป็นนักเรียนที่มีดีกว่าค่าเฉลี่ยและเป็นเลขานุการที่เยี่ยมยอด"

"นอกจากนี้?"

"ไม่มีอะไรอีกแล้ว" นัทสึยะพูดขึ้นเบาๆ และมองข้ามไปอย่างอื่นเมื่อเธอคิดถึงคาซึฟุรุ

เซจิรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่รู้สึกถึงความรู้สึกที่แท้จริงของผู้ชายคนนั้นที่มีต่อเธอ ถ้าความจริง เธอรู้อย่างชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว และถ้านั่นคือเรื่องทั้งหมดที่เธอต้องพูดเกี่ยวกับเขานั่นหมายถึง...

โอกิ นี้นายไม่แม้แต่จะอยู่ในระดับ "คนที่ดี" ในใจเธอเลยนะ!!

แม้กระทั่งเซจิก็รู้สึกเสียดายแทนผู้ชายคนนั้นจริงๆ

อืม ลืมไปดีกว่า มันไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันอยู่แล้วนิ

ในความเป็นจริงแล้ว เซจิคงถามว่าทำไม เธอถึงเรียนที่นี้ถ้าเธอไม่สามารถหาเพื่อนได้ ถึงอย่างนั้นเขาก็หลีกเลี่ยงคำถามพวกนี้ เพราะเขาเชื่อว่าเธอต้องมีเหตุผลของตัวเอง มันอาจจะจบลงด้วยการเป็นคำถามทุ่นระเบิด!

เซจิจึงตัดสินใจที่จะไปที่หัวข้อหลักเลย

"อันที่จริง ผมได้รับข้อมูลบางอย่างมาเมื่อวานนี้... "

เขาเล่าให้เธอฟังถึงสิ่งที่เขาได้เรียนรู้จากกลุ่มจูมอนจิ ขณะที่ข้ามรายละเอียดที่ว่าเขาถูกเชิญไปได้ยังไง

นัทสึยะ โยรุฮานะและ ฮิตะกิ โชโฮะฟังเรื่องราวของเขาอย่างเงียบๆ

"ชั้นไม่ได้คาดหวังว่ามาเฟียพวกนั้นจะมีเครือข่ายที่กว้างขนาดนั้น" นัทสึยะถอนหายใจก่อนที่จะพูดต่อ "โดยปกติแล้ว พวกเขาชอบที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องพวกนี้เมื่อพวกเขาพบว่าแม้ตำรวจเองก็เงียบไว้"

"อย่างที่ผมคาด มันมีอะไรเกี่ยวข้องกับหยินหยางมาสเตอร์สินะ?"

"ใช่แล้ว" นัทสึยะยอมรับข้อสันนิษฐานของเขาด้วยการพยักหน้า ก่อนที่เธอจะเงียบลงอย่างเห็นได้ชัดเธออยู่ท่ามกลางการพิจารณาบางอย่าง

เซจิอดทนรอเธออยู่

"ศัตรูกำลังเตรียมตัวสำหรับการสร้างอาคมเวทย์ขนาดใหญ่"

นัทสึยะมองกลับไปที่เซจิและพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"เตรียมตัวสร้างอาคมเวทย์?"

"ใช่ ศัตรูของชั้น... เกือบจะแน่ใจว่ามันเป็นศัตรูของชั้นที่กำลังจะท้าทายชั้นที่จะดวลกัน และทำการเตรียมการพวกนี้ ลึกลับนั้นนั้นอาจเป็นสิ่งที่ใช้สำหรับการดูดซับพลังงานจิตวิญญาณของผู้คน... แม้ว่าชั้นจะไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร โดยเฉพาะจากคำอธิบายและปฏิกิริยาของผู้ใช้ นั่นอาจเป็นเพราะการรวมพลังทางจิตจำนวนมากสำหรับการสร้างอาคมเวทย์ขนาดใหญ่เป็นหนึ่งในรูปแบบที่หยินหยางมาสเตอร์ใช้ ก่อนที่จะทำการต่อสู้เพื่อป้องกัน พวกคนธรรมดาที่ถูกขโมยพลังไป พวกเขาจะไม่ตาย... และจะไม่มีผลรุนแรงไร แต่พวกเขาก็อาจจะอ่อนแอลงอย่างถาวร " นัทสึยะถอนหายใจ

"จริงๆแล้วชั้นและฮิตากิก็ได้พยายามจะตอบโต้แล้ว แต่พวกมันทำงานดีมาก"

"นายหญิง... " ฮิตากิดูเหมือนจะหดหู่ใจ "ฉันขอโทษ ฉันมันไร้ประโยชน์"

"ชั้นบอกเธอแล้วนะ ฮิตากิ นี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ" นัทสึยะขมวดคิ้วขึ้น ขณะที่เธอมองอย่างมีนัยที่เพื่อนที่ดีของเธอ "หากเวทย์ของชั้นมีพลังมากกว่านี้ล่ะก็ เธอคงจะสามารถหยุดผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูได้แล้ว"

"มันเป็นเพราะฉันไม่เร็วพอต่างหากค่ะ! ทุกๆครั้ง ฉันแค่ไปช้านิดเดียว... " ฮิตากิกัดริมฝีปากของเธอเพื่อแสดงความไม่พอใจของเธอ

เซจิกระพริบตาด้วยความเข้าใจ

"ดังนั้นแล้ว เหตุการณ์พวกนี้... ศพพวกนั้นเกิดจากผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูใช่ไหมครับ?"

"ใช่ ศัตรูกำลังสั่งให้ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารเพื่อใช้อันธพาลพวกนี้เพื่อขายยาเสพติดที่ใช้ดูดซึมพลังงานทางจิตวิญญาณ และระวังตัวด้วยการสาปพวกอันธพาลเพื่อกันไม่ให้มีความเสี่ยงที่พวกมันจะถูกพบเข้า หรือถ้าพวกเขาทำลายข้อกำหนดบางอย่าง จะทำให้ตัวคำสาปทำงานแล้วฆ่าพวกเขา ชั้นพยายามที่จะใช้เวทมนตร์เพื่อหาที่อยู่ของศัตรู แต่ทุกครั้งที่เราไปก็สายไปเสมอเพียงไม่กี่ก้าว ดังนั้นฮิตากิจึงไม่สามารถที่จะจับพวกมันได้"

นัทสึยะลดศีรษะลง

"ชั้นรู้... ชั้นมันไม่ดีพอที่จะเป็นหยินหยางมาสเตอร์"

"ไม่ค่ะ นายหญิงนะเก่งมาก!" ฮิคากะทำท่าทางไม่พอใจ "ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน... "

"อย่าพูดอะไรอีกเลย ฮิตากิ พลังของชั้นไม่เพียงพอเอง นี้เป็นความจริงที่เถียงไม่ได้"

นัทสึยะ โยรุฮานะเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง

"ชั้นต้อง... พยายามให้หนักขึ้น!"

เซจิทำได้แค่เงียบเท่านั้น

"ฮารุตะคุง นายบอกกลุ่มมาเฟียพวกนั้นให้หยุดพยายามที่จะตรวจสอบเรื่องนี้ และแนะนำให้หลีกเลี่ยงเรื่องนี้ทั้งหมด" นัตสึยะพูดเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ศัตรูจะยังคงใช้ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของตน เพื่อทำในสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ และชั้นจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดขึ้น นี้คือการต่อสู้ระหว่างหยินหยางมาสเตอร์ คนธรรมดาไม่ควรมีส่วนเกี่ยวข้อง"

"ถ้าพวกเขาเข้าไปแทรกแซง... พวกเขาจะถูกกำจัดโดยผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูใช่หรือเปล่าครับ?" เซจิกอดอกไว้

"ถูกต้อง เนื่องจากเราได้รับอนุญาตจากกฎของเราเองให้สำหรับหยินหยางมาสเตอร์กำจัดทุกคนที่อาจค้นพบตัวตนของเรา ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูเองก็จะฆ่าพวกเขาโดยไม่ลังเลเช่นกัน" นัทสึยะพูดต่อ "ในตอนนี้... เราไม่สามารถแม้แต่จะค้นหาผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูได้โดยไม่ใช่ผู้เป็นนาย นี้คือทั้งหมดที่ชั้นรู้คือจิตวิญญาณตนนี้เป็นหนึ่งในจิตวิญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาจิตวิญญาณที่มีพลังสายน้ำแข็งทั้งหมด ภูติหิมะ! "