ตอนที่ 10 : หูจิ้งจอกของเฟยเซียว

ตอนที่ 10 : หูจิ้งจอกของเฟยเซียว

คำถามนี้ทำเอาหลินเฉินตะลึงงัน จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย มีนาที่อยู่ในอ้อมแขนก็กระพริบตาใสแจ๋วและพูดแก้ให้ด้วยความจริงจังอย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยเสียงอู้อี้ในลำคอเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน :

"ไม่ใช่นะคะ"

(มีนาคิดอย่างมึนงง : คนรัก? ไม่ใช่สิ... หลินเฉินบอกว่าฉันเป็นภรรยาในอนาคตของเขาต่างหาก!)

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ เฟยเซียรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาดด้วยเหตุผลบางอย่าง ราวกับหินก้อนเล็กๆ ถูกยกออกจากอก

แต่แล้ว มีนาก็เอียงคอเหมือนนึกเรื่องสำคัญบางอย่างออก และเสริมด้วยน้ำเสียงภูมิใจเล็กน้อยราวกับกำลังประกาศความจริง :

"หนูคือภรรยาในอนาคตของเขาต่างหาก!"

"พรู๊ดดด—!" หลินเฉินแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าเขาแดงเถือก และรีบเอื้อมมือไปปิดปากมีนาอย่างเบามือ "แม่คุณทูนหัว อย่าพูดซี้ซั้วสิ!"

"อื้ออ อื้ออ!" มีนาดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ดวงตายังคงฉายแววเที่ยงธรรม ราวกับจะบอกว่า "ก็เมื่อกี้คุณคิดแบบนั้นชัดๆ!"

เฟยเซียวตกตะลึงกับคำตอบนี้อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสับสน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจคอนเซปต์ซับซ้อนอย่าง "ภรรยาในอนาคต"

แต่ไม่รู้ทำไม การที่ได้ยินว่าเด็กสาวผมชมพูคนนี้ "ไม่ใช่" คนรักของเขา ทำให้ความตึงเครียดแปลกๆ ในใจเธอจางหายไปอย่างเงียบเชียบ

ตราบใดที่ไม่ใช่คนรัก ก็ไม่เป็นไร... ส่วนภรรยาคืออะไร เธอไม่เข้าใจหรอก

คิดได้ดังนั้น เฟยเซียวก็ก้มหน้าลงและร้อง "อ๋อ" เบาๆ ไม่ซักไซ้ต่อ

มีนาโผล่หัวออกมาจากอ้อมแขนของหลินเฉิน สังเกตเด็กสาวผมขาวตัวเล็กผอมแห้งที่หน้าตามอมแมมด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นรอยแผลตามตัวและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ดวงตาสีชมพูฟ้าของมีนาก็เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเศร้าสร้อยอย่างบริสุทธิ์ใจทันที

เธอสะบัดหน้าหลุดจากมือของหลินเฉินที่ปิดปากอยู่ และพูดกับเฟยเซียวด้วยน้ำเสียงจริงจังและไร้เดียงสาราวกับแบ่งปันความลับ "ไม่ต้องกลัวนะ! หลินเฉินน่ะสุดยอดจริงๆ! ดูสิ ฉันถูกเขาช่วยออกมาจากก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่หนาวมากๆ เลยนะ!"

ขณะพูด เธอก็ทำท่าทางประกอบ พยายามอธิบายว่าก้อนน้ำแข็งนั้นใหญ่แค่ไหน

"เพราะงั้น" ดวงตาของมีนาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความเชื่อใจในตัวหลินเฉินอย่างหมดใจ "เขาเก่งขนาดนั้น เขาต้องช่วยเธอออกไปจากที่แย่ๆ นี่ได้แน่นอน! ใช่ไหมคะหลินเฉิน?"

พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองหลินเฉินด้วยสายตาคาดหวัง ราวกับรอคอยคำยืนยันจากเขาเพื่อให้คำสัญญาที่เป็นธรรมชาตินี้สมบูรณ์

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างเล็กของเฟยเซียวก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในดวงตาที่เธอพยายามฝืนให้สงบนิ่ง แสงแห่งความไม่เชื่อระเบิดออกมาในทันที ผสมปนเปกับความโหยหาสุดขีดและความกลัวที่จะผิดหวัง

เหมือนคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้าย จู่ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาราวอัญมณีเปื้อนฝุ่นจ้องเขม็งไปที่หลินเฉิน

ช่วยเธอเหรอ?

ออกไปจากขุมนรกนี้เหรอ?

นี่เป็นสิ่งที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดในความฝัน!

อย่างไรก็ตาม ภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังอันสว่างไสวของเฟยเซียว หลินเฉินกลับเงียบไปครู่หนึ่ง

เมื่อมองดูประกายไฟในดวงตาของเฟยเซียวที่ถูกจุดขึ้นด้วยคำพูดของมีนา เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ นี่เป็นเพียงเส้นเวลาในอดีต และในที่สุดเขาก็ต้องจากไป

เขานั่งยองๆ ลง สบตาเฟยเซียวในระดับเดียวกัน ส่ายหน้าเบาๆ และอธิบายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น :

"ไม่ ฉันพาเธอไปตอนนี้ไม่ได้"

คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นจัด ที่ราดรดจนไฟที่เพิ่งจุดติดในดวงตาของเฟยเซียวมอดดับลงทันที ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความหวังในดวงตาแตกสลายกลายเป็นความสับสนและความน้อยใจที่ลึกกว่าเดิม มือเล็กๆ กำชายเสื้อแน่น

แม้แต่มีนาก็ยังตะลึง มองหลินเฉินด้วยความงุนงง

เห็นดวงตาของเฟยเซียวหม่นแสงลงทันที หลินเฉินรู้สึกเจ็บแปลบด้วยความสงสาร แต่เขายังคงอธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กระแทกใจเฟยเซียวราวกับค้อน :

"เธอมีเส้นทางของเธอที่ต้องเดิน" น้ำเสียงของหลินเฉินทุ้มต่ำและทรงพลัง ราวกับต้องการประทับคำพูดเหล่านี้ลงในส่วนลึกของจิตวิญญาณเฟยเซียว

"ความยากลำบากตรงหน้าคือเปลวเพลิงที่จะหล่อหลอมความคมกล้าของเธอ ถ้าฉันพาเธอไปตอนนี้ เธออาจจะพบความมั่นคงชั่วคราว แต่เธอจะเสียโอกาสที่จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ความแข็งแกร่งที่แท้จริงมาจากภายใน จากเปลวไฟที่ไม่มีวันมอดดับเมื่อเผชิญกับอุปสรรค"

เขาเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วลูบเบาๆ บนเส้นผมสีขาวของเฟยเซียวที่แห้งเล็กน้อยจากการขาดสารอาหาร การเคลื่อนไหวของเขาแฝงความสงสารอย่างสุดซึ้งและความลึกซึ้งราวกับมองทะลุอนาคต

"จำสิ่งที่ฉันบอกเธอวันนี้ให้ดี จดจำเซียนโจว จดจำอัศวินเมฆา แล้วเดินไปที่นั่นด้วยสองขาของเธอเอง! พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณค่าของเธอไม่ได้อยู่ที่ว่ามีหางหรือไม่ แต่อยู่ที่ตรงนี้—"

นิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่หัวใจของเฟยเซียว

มองดูเจ้าตัวเล็กตรงหน้าที่เห็นชัดว่าอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง แต่ดวงตากลับสว่างไสวขึ้นอีกครั้งเพราะคำพูดของเขา หลินเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม และเผลอถอนหายใจในใจตามสัญชาตญาณ :

"แต่จะว่าไป เฟยเซียวตอนเด็ก... ตัวเล็กนิดเดียวเองแฮะ สีหน้าที่ดื้อรั้นนั่น กับหูจิ้งจอกสีขาวนุ่มฟูที่กระดิกนิดๆ เพราะความประหม่า... มันน่ารักเกินไปแล้ว อยากจะลูบสักทีจัง..."

ความคิดในใจบ้าๆ นี่รั่วไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง

เฟยเซียวได้ยินคำว่า "น่ารัก" "หู" และ "อยากจะลูบ" อย่างชัดเจน เลือดฝาดจางๆ แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าเล็กที่ซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด

เธอดูเหมือนจะลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ ยื่นศีรษะเล็กๆ ไปข้างหน้าเพียงนิดเดียวแทบสังเกตไม่เห็น หูจิ้งจอกสีขาวของเธอก็ดูเหมือนจะตั้งตรงขึ้นด้วยความคาดหวัง ราวกับกำลังเชิญชวนอย่างเงียบๆ

อย่างไรก็ตาม หลินเฉินกำลังจมดิ่งอยู่กับบทบาท "ไลฟ์โค้ช" ผู้เคร่งขรึม และพลาดการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อน ลองเชิง และเปี่ยมความคาดหวังของเฟยเซียวไปโดยสิ้นเชิง

"เฟยเซียว สักวันหนึ่ง เธอจะใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองทำลายโซ่ตรวนทั้งหมด และ... ทะยานสู่เมฆา อย่างแท้จริง"

ร่างกายของเฟยเซียวสั่นสะท้าน ราวกับมีบางอย่างถูกจุดขึ้นในส่วนลึกของหัวใจ

เธอมองหลินเฉิน ความสับสนและปมด้อยในดวงตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน

"หนู... หนูทำได้จริงๆ เหรอ?" เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แฝงไว้ด้วยความโหยหา

"เธอทำได้ เธอทำได้แน่นอน!" หลินเฉินมองเธอและยิ้มบางๆ รอยยิ้มเต็มไปด้วยการให้กำลังใจและคำสัญญา "และเมื่อถึงเวลานั้น เราจะได้พบกันอีกแน่นอน ภายใต้ท้องฟ้าที่สูงและกว้างใหญ่กว่าเดิม"

เมื่อมองใบหน้าเปื้อนยิ้มอบอุ่นของหลินเฉิน เฟยเซียวลังเล แต่ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าที่จะยื่นศีรษะเล็กๆ ไปข้างหน้าให้เห็นชัดขึ้น หูจิ้งจอกสีขาวกระดิกตามสัญชาตญาณด้วยท่าทีออดอ้อน

เธอรอคอยอย่างประหม่า เผลอหลับตาลง ขนตาสีขาวที่ยาวแต่บางเบาสั่นระริก

ทว่า สัมผัสอบอุ่นที่คาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น หลินเฉินเพียงแค่ขยี้ผมเธออีกครั้งแล้วลุกขึ้นยืน

ความคิดของเขาดูเหมือนจะยังคงวนเวียนอยู่กับวิธีจัดการพวกโบริสินและทำให้ภารกิจของระบบสำเร็จ จนพลาดคำเชิญชวนที่เงียบงันแต่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของเฟยเซียวไป

เฟยเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นว่าเขาเตรียมตัวจะจากไปแล้ว ร่องรอยความผิดหวังที่ซ่อนเร้นวาบผ่านดวงตา และหูที่ตั้งขึ้นเล็กน้อยก็ค่อยๆ ตกลง ลู่แนบไปกับเส้นผม