บทที่ 103 ชาติกำเนิดของกู้อี้ชวน

บทที่ 103 ชาติกำเนิดของกู้อี้ชวน

หลินซูอวิ๋นรอจังหวะนี้อยู่แล้ว

พอเห็นซูเสี่ยวเนี่ยนชี้ตัวเธอ เธอก็ไม่โกรธ แต่กลับยิ้มถามกลับ "แผนการของสองผัวเมียหวังหมิงเชียน? แผนการอะไรเหรอ?"

"พวกเขาเพิ่งโดนตำรวจจับข้อหาวางยาคนอื่น นี่เธอรู้เห็นเป็นใจกับพวกเขาด้วยเหรอ?"

ซูเสี่ยวเนี่ยนสะดุ้งเฮือก เพิ่งรู้ตัวว่าปากพล่อย หน้าซีดเผือด รีบตะกุกตะกักปฏิเสธ

"ฉัน... ฉันเปล่านะ! ฉันแค่... แค่บังเอิญได้ยินพวกเขาคุยกันว่าจะวางยาเธอ... ฉันนึกว่าพูดเล่น ไม่คิดว่าจะทำจริง!"

ในขณะที่ซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังลนลานเพราะหลุดปาก เฉินเจิ้งเฉียงกลับตาลุกวาวเหมือนคนเจอน้ำบ่อหน้า เขารีบฟ้องสหายหลินอย่างตื่นเต้น

"สหายหลิน! ซูเสี่ยวเนี่ยนรู้เห็นเป็นใจกับสองผัวเมียหวังจริงๆ ครับ! หล่อนเป็นคนสั่งให้หลี่ชุ่ยเจวียนวางยาเอง เพื่อให้คุณกับผู้พันกู้อับอายขายขี้หน้า!"

หลินซูอวิ๋นยังไม่ทันพูด กู้อี้ชวนก็ปรายตามองอย่างเย็นชาแล้วถาม "งั้นเหรอ? นายมีหลักฐานการติดต่อซื้อขายของพวกเขาไหม?"

เฉินเจิ้งเฉียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ารัวๆ "มีครับ! เมื่อเช้าซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นคนพาพวกเขาเข้ามาในบ้านพักสวัสดิการ น่าจะมีบันทึกการเข้าออกที่ป้อมยาม!"

บ้านพักสวัสดิการไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้าออกก็ได้ คนนอกที่ไม่ใช่ญาติทหารต้องลงทะเบียนแจ้งจุดประสงค์ที่ป้อมยามก่อนถึงจะได้รับอนุญาตให้ผ่าน

เมื่อเช้าซูเสี่ยวเนี่ยนอยู่กับสองผัวเมียหวัง คนเห็นกันให้ควั่ก ถ้าไม่มีใครเห็น เขาเรียกเพื่อนทหารมาเป็นพยานก็ได้!

ได้ยินแบบนั้น ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ของขึ้น "ตอแหล! คุณต่างหากที่เป็นคนเอาเงินไปจ้างสองผัวเมียหวังถึงหมู่บ้าน ให้มาเป็นแม่สื่อให้ผู้พันกู้กับหลินซูอวิ๋น!"

"ตอนคุณเป็นลูกน้องผู้พันกู้ คุณก็ไม่พอใจเขาอยู่แล้ว เลยอยากฉวยโอกาสแก้แค้น คุณเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเองนะ อย่ามาโยนความผิดให้ฉันคนเดียวสิ!"

เฉินเจิ้งเฉียงโกรธจนหัวเราะ "ไร้สาระ! เธอต่างหากที่มาหลอกฉันว่าสนิทกับสหายหลิน อยากแนะนำคนให้รู้จัก ฉันถึงได้ช่วยตามหาญาติผู้พันกู้ให้!"

"แต่พอเจอกันที่เกสต์เฮาส์เมื่อคืน ฉันถึงได้รู้ว่าพวกเธอไม่ถูกกัน เธอหลอกใช้ฉันมาตลอด!"

ซูเสี่ยวเนี่ยนกับเฉินเจิ้งเฉียงเถียงกันไปมา โดยมีแม่ของซูเสี่ยวเนี่ยนคอยผสมโรง ไม่นานก็เริ่มด่าทอกันอีกรอบ

กู้อี้ชวนไม่มีอารมณ์มาดูละครลิง เขาหันไปสั่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย

"รบกวนแจ้งความแล้วให้ตำรวจสืบสวนต่อด้วยครับ"

"พอผลตรวจผงยาที่ยึดจากหลี่ชุ่ยเจวียนออกมาแล้ว ให้แยกสอบสวนทีละคน ถ้าเฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยนมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ผมจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด"

เฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยนแสดงความเกลียดชังต่อหลินซูอวิ๋นอย่างชัดเจน ขืนปล่อยให้อยู่ในบ้านพักสวัสดิการก็เหมือนเลี้ยงระเบิดเวลาไว้กับตัว รีบกำจัดทิ้งเสียแต่เนิ่นๆ ดีกว่า

ส่วนสองผัวเมียหวัง ต่อให้เป็นลุงป้าแท้ๆ เขาก็ไม่คิดจะยอมความ

ถือเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู ให้พวกญาติหน้าเงินในหมู่บ้านได้รู้ว่า การคิดร้ายกับเขามันมีจุดจบยังไง!

พอผู้พันกู้เอ่ยปาก หัวหน้าหน่วยก็รีบไปแจ้งความและคุมตัวผู้ต้องสงสัยไปสอบสวน

หลังจากจัดการเรื่องตระกูลเฉินเสร็จ กู้อี้ชวนกับหลินซูอวิ๋นก็ไปโรงพยาบาลทหารเพื่อเจาะเลือดและเก็บตัวอย่าง กว่าจะเสร็จธุระก็เล่นเอาเหนื่อย

พอกลับมาถึงหน้าบ้าน ผู้บัญชาการหลิวที่เพิ่งรู้ข่าวก็รีบบึ่งรถกลับมาจากค่ายทหาร เห็นทั้งคู่ก็รีบถลันเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

"เสี่ยวกู้ เสี่ยวอวิ๋น เป็นไงบ้าง? ผลเลือดออกรึยัง? ต้องแอดมิตดูอาการไหม?!"

ผู้บัญชาการหลิวเพิ่งจะยื่นเรื่องขอแต่งงานให้กู้อี้ชวน แถมยังเอาตำแหน่งตัวเองไปค้ำประกันกับฝ่ายการเมืองให้ด้วย

ข่าวยังไม่ทันซา ก็ได้ยินว่ากู้อี้ชวนกับหลินซูอวิ๋นโดนวางยาในบ้านพักสวัสดิการ

เขาเลยรีบบึ่งรถกลับมา กลัวว่าทั้งคู่จะเป็นอะไรไป!

กู้อี้ชวนส่ายหน้า "ผู้บัญชาการหลิวไม่ต้องห่วงครับ ซุปมีปัญหาจริง แต่พวกเราได้กลิ่นแปลกๆ เลยอาเจียนออกมาหมดแล้ว"

หลินซูอวิ๋นช่วยเสริม "ใช่ค่ะ ผลเลือดออกมาแล้ว มีค่าผิดปกตินิดหน่อย แต่เดี๋ยวร่างกายก็ขับออกเองได้ ไม่ส่งผลเสียต่อสุขภาพระยะยาวหรอกค่ะ!"

ในเมื่อต้องมาตรวจโรงพยาบาล เธอก็จัดการแก้ผลเลือดซะเลย

การแพทย์ยุคนี้ยังล้าหลัง หลินซูอวิ๋นยอมจ่ายแต้มความกตัญญูสองแต้มเปลี่ยนเป็นพลังงาน ให้ระบบช่วยแก้ตัวเลขผลเลือด ต่อให้เทวดามาตรวจก็ไม่เจอพิรุธ!

ผู้บัญชาการหลิวยังไม่วางใจ "ไม่ได้ๆ ยาสัตว์พวกนี้อันตรายต่อคนมากนะ แอดมิตดูอาการสักคืนดีกว่า!"

"ส่วนสองผัวเมียหวัง กับเฉินเจิ้งเฉียงและซูเสี่ยวเนี่ยน ฉันจะสั่งคนให้จับตาดูอย่างดี รับรองว่าหนีไม่รอด ต้องรับโทษตามกฎหมายแน่!"

ใช่แล้ว ตำรวจระบุชนิดของยาได้แล้ว มันคือยาสัตว์สำหรับเร่งการผสมพันธุ์หมูป่า

และยาชนิดเดียวกันนี้ก็ตรวจพบในกระติกน้ำของเฉินเจิ้งเฉียงด้วย

จำนนต่อหลักฐาน หลี่ชุ่ยเจวียนยอมสารภาพแหล่งที่มาของยาและการกระทำผิดทั้งหมด รวมถึงซัดทอดว่าเฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นคนมาจ้างวานกลางดึก

ตอนนี้ตำรวจเลยกักตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดไว้สอบสวน

ผู้บัญชาการหลิวยิ่งคิดยิ่งแค้น โดยเฉพาะเฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยน เพิ่งโดนเขาเทศนาสั่งสอนไปเมื่อคืนที่เกสต์เฮาส์ วันนี้ยังกล้าก่อเรื่องอีก!

ทางกองทัพคงต้องเปิดประชุมด่วนเรื่องนี้ เพื่ออบรมวินัยและป้องกันไม่ให้ทหารคนอื่นเอาเยี่ยงอย่าง!

กู้อี้ชวนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของผู้บัญชาการหลิว กลัวแกจะเส้นเลือดในสมองแตกตายซะก่อน เลยรีบพูดปลอบ

"ผู้บัญชาการครับ ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง"

"ตอนนี้ที่สำคัญกว่าคืองานแต่งของผมกับเสี่ยวอวิ๋น ถ้าท่านเครียดจนป่วย เดี๋ยวผมต้องหาคนอื่นมาเป็นประธานในงานแต่งนะ"

คำพูดนี้เบนความสนใจผู้บัญชาการหลิวได้ชะงัด

เขาหันไปมองประตูไม้ผุพังที่ห้องโถง รั้วบ้านที่สร้างค้างไว้ และดินที่พรวนทิ้งไว้แต่ยังไม่ได้ลงเมล็ด แล้วก็โบกมือเรียกทหารเกณฑ์ข้างๆ

"เสี่ยวจาง ไปตามเพื่อนๆ ในหอพักมาหน่อย แล้วก็เรียกพวกว่างงานที่แผนกพลาธิการมาด้วย มาช่วยผู้พันกู้ทำความสะอาดและตกแต่งเรือนหอกัน!"

กู้อี้ชวนรีบห้าม "ผู้บัญชาการครับ จะไปรบกวนเสี่ยวจางกับคนอื่นทำไมครับ!"

"เมื่อเที่ยงพี่หลิวกับพี่สะใภ้หลี่ก็มาช่วยตั้งเยอะแล้ว ที่เหลือผมกับเสี่ยวอวิ๋นทำกันเองได้ครับ!"

ผู้บัญชาการหลิวสวนทันควัน "ไม่ได้ๆ พวกเธอเพิ่งโดนวางยามา นี่ฉันไม่บังคับให้แอดมิตก็ดีเท่าไหร่แล้ว!"

"คนที่เรียกมาก็ลูกน้องเก่าแกทั้งนั้น ตอนแกได้ดีพวกมันก็ได้อานิสงส์ไปด้วย ให้มาช่วยผู้พันแค่นี้จะเป็นไรไป?!"

กู้อี้ชวนกำลังจะอ้าปากแย้ง แต่หลินซูอวิ๋นยิ้มแล้วกดไหล่เขาเบาๆ

"พี่อี้ชวน ท่านผู้บัญชาการหวังดีนะคะ ให้พวกเขามาช่วยเถอะ"

"ถือเป็นโอกาสดีด้วย ฉันเพิ่งมาใหม่ยังไม่รู้จักเพื่อนทหารของคุณเลย คืนนี้ฉันจะทำกับข้าวแล้วซื้อเหล้ามาเลี้ยง พวกเราจะได้ทำความรู้จักกันไว้ไงคะ"

พอหลินซูอวิ๋นพูดแบบนี้ กู้อี้ชวนก็ไม่ขัด

ผู้บัญชาการหลิวดีใจรีบสั่งเสี่ยวจางไปตามคน แต่ใครจะรู้ พอเสี่ยวจางวิ่งออกไป ทหารเกณฑ์อีกคนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน

"ผู้บัญชาการหลิวครับ! สองผัวเมียหวังอาละวาดหนักที่สถานีตำรวจครับ!!!"

"พวกเขายืนยันว่าผู้พันกู้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่เขา แต่เป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยงจากในป่า พวกเขาขอให้ถอนแจ้งความแล้วปล่อยตัว เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตครับ!"