บทที่ 101 ไสหัวไปจากบ้านพักสวัสดิการเดี๋ยวนี้

บทที่ 101 ไสหัวไปจากบ้านพักสวัสดิการเดี๋ยวนี้!

ต้องบอกว่ายาที่หลินซูอวิ๋นใช้นั้นออกฤทธิ์แรงถึงใจจริงๆ

แม้ประตูบ้านตระกูลเฉินจะถูกถีบพังเข้ามาแล้ว แต่สองคนนั้นก็ยังไม่ยอมหยุด ยังคงกอดจูบนัวเนียกันด้วยความเร่าร้อนที่ควบคุมไม่ได้

ฝูงชนโดยรอบแตกตื่นโวยวายกันทันที คนที่มีลูกหลานมาด้วยก็รีบปิดหูปิดตาเด็ก ส่วนคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์

"นั่นผู้พันเฉินไม่ใช่เหรอ? เมียแกตายไปตั้งนานแล้วยังไม่ได้แต่งใหม่ไม่ใช่เหรอไง? แล้วผู้หญิงคนนั้นโผล่มาจากไหน?!"

"ตาเฒ่าหลี่ไม่รู้อะไร นี่คู่หมั้นของเฉียงจื่อเขา เพิ่งมาถึงเมื่อคืนเอง ไม่นึกว่าจะใจร้อนขนาดนี้ ยังไม่ทันจดทะเบียนก็จัดกันซะแล้ว!"

"ผู้พันเฉินนี่ไม่เลือกกินเลยแฮะ ผู้หญิงหน้าปรุขนาดนั้น ฉันเห็นแล้วยังสยอง แกยังกล้าเอาลงอีก!"

"..."

เฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยนแก้ผ้าล่อนจ้อนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ผื่นแดงและรอยแผลเป็นบนตัวฝ่ายหญิงจึงประจักษ์แก่สายตาทุกคู่ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เรื่องฉาวโฉ่กลางวันแสกๆ แบบนี้หาดูยาก ตอนแรกทุกคนก็อยากจะดูให้เต็มตา

แต่หุ่นล่ำบึ้กของผู้พันเฉินกับตัวลายพร้อยของผู้หญิงมันชวนคลื่นไส้เหลือเกิน กลัวจะเป็นกุ้งยิง เลยรีบเบือนหน้าหนีไม่อยากมองให้นานกว่านี้

กู้อี้ชวนกับหลินซูอวิ๋นไม่ได้เบียดเข้าไปมุงดู ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลเฉินตามลำพัง

ได้ยินเสียงครางกระเส่าจากข้างในและเสียงวิจารณ์เป็นระยะ กู้อี้ชวนก็หันไป "มอง" หลินซูอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ คว้ามือเธอดึงเข้ามาใกล้ แล้วถามเสียงเบา

"เสี่ยวอวิ๋น ฝีมือคุณใช่ไหม?"

หลินซูอวิ๋นเคยออกไปข้างนอกครั้งหนึ่งตอนที่สองผัวเมียหวังหมิงเชียนไปซื้อกับข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ เธอไม่ได้ปิดบังกู้อี้ชวนตอนออกไป

บวกกับเรื่องที่ซูเสี่ยวเนี่ยน เฉินเจิ้งเฉียง และสองผัวเมียหวังแอบสมคบคิดกัน และเรื่องวางยาในซุปเมื่อตอนเที่ยง กู้อี้ชวนเลยสงสัยว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือคู่หมั้นตัวน้อยของเขาแน่ๆ

หลินซูอวิ๋นถูกกู้อี้ชวนดึงเข้ามาใกล้และต้องก้มตัวลงเพื่อฟังเขาพูด ทั้งสองเลยยืนอยู่ในท่าทางที่แปลกประหลาด

ผิวเนื้อสัมผัสกันผ่านเสื้อผ้า จมูกเธอเฉียดอกเขาไปนิดเดียว

ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นสบู่จางๆ โอบล้อมรอบตัว หลินซูอวิ๋นรู้สึกร้อนวูบที่ใบหู แก้มแดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงเบา

"ฝีมือฉันเอง ซูเสี่ยวเนี่ยนกับเฉินเจิ้งเฉียงวางแผนสกปรกใส่เราก่อน กะจะทำให้เราขายหน้าในบ้านพักสวัสดิการ ฉันก็แค่สนองคืนให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติเดียวกันบ้าง"

พูดจบ หลินซูอวิ๋นก็นึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าสบตากู้อี้ชวน

"ผู้พันกู้ จะมองว่าฉันใจร้ายไหมคะ? ถ้าคุณคิดแบบนั้น งานหมั้นของเรา..."

"ไม่!" หลินซูอวิ๋นพูดยังไม่ทันจบ กู้อี้ชวนก็สวนขึ้นมาทันที

เขารีบย้ำอย่างจริงจังเพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิด "ผมไม่คิดว่าคุณใจร้าย ตรงกันข้าม ผมชอบสิ่งที่คุณทำมาก"

"คนอื่นรังแกเรามา เราก็ต้องตอบโต้กลับไป ตาต่อตาฟันต่อฟัน คือวิธีแก้แค้นที่ดีที่สุด!"

หลินซูอวิ๋นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณคิดแบบนั้นก็ดีค่ะ"

เดิมทีเธอตั้งใจจะบอกว่า ถ้ากู้อี้ชวนมองว่าเธอใจร้าย ก็ให้งานหมั้นดำเนินต่อไปเถอะ

อย่างแย่ที่สุด เธอก็แค่รีบรักษาเขาให้หาย เก็บแต้มความกตัญญูให้ครบ แล้วค่อยหย่าขาดจากกันเพื่อยุติความสัมพันธ์ทางธุรกิจนี้

แต่กู้อี้ชวนดันเข้าใจผิดไปคนละทาง

กลัวเธอจะขอยกเลิกงานหมั้น เลยรีบแสดงจุดยืนซะขนาดนั้น

กู้อี้ชวนโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของหลินซูอวิ๋น กำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมา เขาเลยรีบปล่อยมือเธอแล้วนั่งตัวตรง หน้าแดงแจ๋

"ผู้พันกู้ครับ เกิดอะไรขึ้นที่บ้านผมครับ? พ่อผมอยู่ข้างในเหรอ?!"

ผู้มาใหม่คือเฉินไค่หลาง ลูกชายคนโตของเฉินเจิ้งเฉียง และเฉินเหม่ยลี่ ลูกสาวคนรอง

เฉินไค่หลางปีนี้อายุสิบเก้า อายุน้อยกว่าซูเสี่ยวเนี่ยนไม่กี่เดือน ส่วนเฉินเหม่ยลี่อายุน้อยกว่าหน่อย เพิ่งสิบหก เป็นสาวน้อยหน้าใสขี้อาย

สองพี่น้องคนหนึ่งเพิ่งเข้าเป็นทหาร อีกคนช่วยงานอยู่แผนกพลาธิการ

เมื่อกี้เฉินไค่หลางกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จกำลังจะกลับหอพัก ก็เจอเพื่อนบ้านวิ่งมาบอกหน้าตาตื่นว่าเกิดเรื่องที่บ้าน

แต่อีกฝ่ายพูดจาอึกอักไม่รู้เรื่อง เขาเลยรีบไปตามน้องสาวที่แผนกพลาธิการให้กลับบ้านมาดูด้วยกัน

กู้อี้ชวนตกใจที่ได้ยินเสียงเฉินไค่หลาง เขาตอบเลี่ยงๆ

"เกิดเรื่องนิดหน่อย แต่ผมพูดลำบาก พวกเธอเข้าไปดูเองเถอะ"

เฉินไค่หลางยิ่งงง ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ เขาลากเฉินเหม่ยลี่แหวกฝูงชนวิ่งเข้าไปในบ้าน

ทันทีที่วิ่งเข้าไป เขาก็เห็นประตูห้องโถงเปิดอ้าซ่า พ่อบังเกิดเกล้ากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้หญิง ทำเรื่องบัดสีต่อหน้าคนนับสิบที่หน้าประตู ราวกับโลกนี้มีแค่สองเรา!

เห็นพ่อทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานต่อหน้าต่อตา สมองเฉินไค่หลางระเบิดตูม เขาช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน

"พ่อ! เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? รู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่?!"

พูดไป เฉินไค่หลางก็คว้าผ้าปูโต๊ะใกล้มือมาจะคลุมตัวพ่อ แต่เฉินเจิ้งเฉียงปัดทิ้งแล้วตวาด

"ไสหัวไป! อย่ามายุ่งเรื่องของกู!"

ตาของเฉินเจิ้งเฉียงแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยในตาแตก เส้นเลือดที่คอและหน้าผากปูดโปน ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

ปกติถ้าโดนจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ เขาต้องหยุด ใส่เสื้อผ้า แล้วรีบแก้ตัวด้วยความอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

แต่นี่ ในสายตาเขามีแต่ซูเสี่ยวเนี่ยน พอโดนลูกชายขัดขวาง ตาเขาก็แดงจนแทบจะมีเลือดหยด เขาผลักลูกชายกระเด็น แล้วคลานกลับไปหาซูเสี่ยวเนี่ยนอีก!

"เหม่ยลี่ ไปตักน้ำในโอ่งหน้าบ้านมาถังนึง!"

เฉินเหม่ยลี่ตกใจกลัวจนร้องไห้ ยืนตัวแข็งทื่อมองพ่อที่กลายร่างเป็นสัตว์ป่าตาแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูก

พอได้ยินเสียงพี่ชายเรียกสติ เธอถึงรีบวิ่งออกไปที่ลานบ้าน ตักน้ำจากโอ่งใส่ถังไม้จนเต็ม แล้ววิ่งกลับเข้ามา

"พะ...พี่... น้ำมาแล้ว!"

เฉินเจิ้งเฉียงที่โดนยาเข้าไปมีแรงเยอะผิดปกติ เฉินไค่หลางเริ่มกดพ่อไว้ไม่อยู่

เห็นน้องสาวหิ้วถังน้ำเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้น คว้าถังน้ำสาดโครมใส่ร่างพ่อเต็มแรง!

"ซู่!"

นี่มันหน้าหนาว น้ำในโอ่งมีเกล็ดน้ำแข็งลอยฟ่อง

น้ำเย็นจัดถังใหญ่ราดรดลงบนหัว เฉินเจิ้งเฉียงสะดุ้งเฮือก ความร้อนรุ่มในกายมอดดับลงทันที

"เหม่ยลี่ เฝ้าพ่อไว้ พี่จะไปตักน้ำมาอีกถัง!"

เห็นว่าวิธีนี้ได้ผล เฉินไค่หลางก็วิ่งกลับไปตักน้ำมาอีกสองถัง

ถังหนึ่งราดพ่อ อีกถังราดซูเสี่ยวเนี่ยน เปียกโชกไปทั้งตัวถึงกระดูกดำ!

โดนน้ำเย็นราดไปหลายถัง ต่อให้เป็นหมูก็ต้องตาสว่าง

เฉินเจิ้งเฉียงกับซูเสี่ยวเนี่ยนค่อยๆ ได้สติ

พอรู้ตัวว่าเมื่อกี้ทำอะไรลงไป และเห็นสายตานับสิบคู่จ้องมองอยู่ที่หน้าประตู ทั้งคู่หน้าซีดเผือด รีบคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นมาปิดร่างกาย

"ผู้พันเฉิน คุณกับซูเสี่ยวเนี่ยนทำเรื่องบัดสีชิงสุกก่อนห่ามแบบนี้ เป็นความอัปยศอดสูของกองทัพหนานเฉิงเราอย่างยิ่ง!"

"ใช่! เราจะรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนปลดพวกคุณออกจากตำแหน่ง ทั้งคู่รีบไสหัวออกไปจากบ้านพักสวัสดิการเดี๋ยวนี้!"