บทที่ 18 - ทำลายชื่อเสียง

บทที่ 18 - ทำลายชื่อเสียง

◉◉◉◉◉

แม่เฒ่าหลิวคาดไม่ถึงเลยว่าลูกสะใภ้คนรองที่ปกติหัวอ่อนว่าง่ายมาตลอด วันนี้จะกล้าหักหน้าพวกนางจนย่อยยับ นางโกรธจนด่ากราดออกมาด้วยถ้อยคำหยาบคายว่า "ฉันก็อยากจะรู้นักว่าหล่อนจะมีปัญญาทำอะไรได้ ดูทำท่าเข้าสิ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย"

แม่หลิวเดินตรงไปยังบ้านเพื่อนบ้านที่หลิวชูเสวี่ยไปเยี่ยมเยียนเมื่อวาน ผ่านไปไม่นานคนบ้านหลิวก็รู้เรื่องที่แม่หลิวตระเวนขอยืมเงินชาวบ้านไปทั่ว

แม่เฒ่าหลิวโกรธจนตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ "นางบ้านั่นมันบ้าไปแล้วหรือไง"

สะใภ้ใหญ่เก๋อซิ่วหลานเริ่มนั่งไม่ติดที่ "แม่ ตอนนี้เรายังไม่ได้แยกบ้านกันนะ ถ้าเกิดเจ้าหนี้พวกนั้นแห่กันมาทวงเงินที่บ้านเราจะทำยังไง"

พอแม่เฒ่าหลิวได้ยินแบบนี้ ก็ยิ่งเดือดดาลเข้าไปใหญ่ "มันจะก่อกบฏกันแล้ว มันจะแข็งข้อกันเกินไปแล้ว"

จังหวะนั้นเองซูหงเจวียนสะใภ้สามที่ปกติชอบทำตัวเงียบๆ ก็พูดราดน้ำมันเข้ากองเพลิงว่า "ยืมเงินมาเยอะขนาดนี้ ถ้าเกิดขาพี่รองยังรักษาไม่หายอีก มิต้องกลายเป็นตำน้ำพริกละลายแม่น้ำหรอกเหรอ แม่ลองดูอย่างลูกชายคนเล็กของลุงอู่ท้ายหมู่บ้านสิ พอฝนตกฟ้าครึ้มขาแกก็ปวด พออากาศร้อนหน่อยแผลก็เป็นหนอง วันๆ หมดเงินค่ายาไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทำเอาที่บ้านแทบจะล่มจมกลายเป็นยาจกกันหมดแล้ว"

พอสะใภ้สามพูดจบ แม่เฒ่าหลิวก็ยิ่งร้อนรนกระวนกระวายใจ ลูกชายคนเล็กของลุงอู่ท้ายหมู่บ้านนั้นเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัด ขานั่นรักษาไม่หายแถมยังกลายเป็นภาระก้อนโตที่ฉุดรั้งครอบครัวจนกรอบ

พอเห็นแม่สามีขมวดคิ้วไม่พูดไม่จา สะใภ้สามก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "แม่ สู้เราแยกบ้านรองออกไปดีไหมจ๊ะ ทำแบบนี้ที่บ้านจะได้ไม่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย"

เก๋อซิ่วหลานได้ยินคำพูดของน้องสะใภ้สาม ในใจก็เห็นดีเห็นงามด้วย แต่จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องสำคัญของตัวเองขึ้นมาได้ นางตบต้นขาตัวเองดังป้าบ "เอ๊ะ บ้านมีเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นหัวนังหนูชูเสวี่ยเลยล่ะ"

ถ้าแยกบ้านกันไปแล้ว การแต่งงานของหลิวชูเสวี่ยก็คงไม่ถึงมือให้คนบ้านใหญ่จัดการ ถ้าอยากจะดันหลานชายตัวเองให้สมหวัง ก็ต้องรีบจัดการก่อนจะแยกบ้าน

แม่เฒ่าหลิวเพิ่งจะนึกขึ้นได้เหมือนกัน "นังเด็กตัวซวยนั่น ฉันใช้ให้มันไปส่งข่าว ป่านนี้มันมุดหัวไปตายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้"

เก๋อซิ่วหลานแกล้งทำท่าร้อนรนรีบลุกเดินไปที่ห้องปีกที่หลิวชูเสวี่ยใช้นอน "แม่ เมื่อคืนนังหนูไม่ได้กลับมาบ้านนี่นา"

แม่เฒ่าหลิวที่กำลังโมโหสะใภ้รองอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนี้ไฟโทสะก็ยิ่งโหมกระพือ นางกำลังจะอ้าปากด่า แต่ลูกสะใภ้ใหญ่ก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "แม่ นังหนูชูเสวี่ยหายไปทั้งคืน ไม่ใช่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรอกนะ"

แม่เฒ่าหลิวจับนัยแฝงในคำพูดไม่ออก จึงตะโกนด่าเสียงดังลั่น "นังเด็กนั่นมันไม่ได้เรื่องได้ราว ช่วยอะไรที่บ้านไม่ได้สักอย่างมีแต่จะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ ให้หมาป่าคาบไปกินเสียก็ดี"

ด้วยความที่กำลังโมโหเสียงด่านั้นจึงดังจนชาวบ้านที่จับกลุ่มคุยกันอยู่ไม่ไกลได้ยินกันชัดเจนแจ่มแจ้ง

เก๋อซิ่วหลานเห็นว่าปูทางได้ที่แล้ว "แม่ ฉันว่าไปขอแรงชาวบ้านช่วยกันออกตามหาหน่อยดีกว่า อย่าให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเลย ไม่งั้นเดี๋ยวเจ้ารองจะมาโทษพวกเราเอาได้"

สะใภ้รองบ้านหลี่ที่อยู่ข้างบ้านซึ่งไม่ถูกชะตากับเก๋อซิ่วหลานเป็นทุนเดิม ชะโงกหน้าข้ามกำแพงมาพูดด้วยความหมั่นไส้ว่า "เก๋อซิ่วหลาน ถ้านังหนูชูเสวี่ยเป็นอะไรไปจริงๆ ก็จะไปโทษใครได้ เมื่อวานตอนเช้าหล่อนเป็นคนคะยั้นคะยอให้เด็กมันลางานเดินข้ามเขาไปส่งข่าวให้พี่สาวมันเองนะ ฉันได้ยินกับหูเต็มสองรูหูเลยแหละ"

เก๋อซิ่วหลานได้ยินดังนั้น ก็เชิดหน้าเถียงกลับอย่างไม่เกรงกลัวว่า "หลี่กุ้ยจือ เรื่องบ้านฉัน มันเกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างหล่อนด้วย"

หลี่กุ้ยจือมองเหยียดข้ามกำแพงมา "ฉันก็แค่พูดความจริงตามประสาคนรักความยุติธรรม หล่อนจะมาร้อนตัวทำตาเขียวปัดใส่ฉันทำไมย่ะ"

เก๋อซิ่วหลานไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนเสียแผน จึงเออออห่อหมกไปตามน้ำ "ใช่ หล่อนพูดถูก เป็นฉันเองที่ให้ชูเสวี่ยลางาน แต่บ้านรองเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะไม่ให้ไปแจ้งข่าวพี่สาวมันหน่อยหรือไง"

นางตวัดสายตาค้อนใส่หลี่กุ้ยจือแวบหนึ่ง แล้วจงใจตะโกนเสียงดังว่า "แม่ เดี๋ยวฉันไปหาผู้ใหญ่บ้านให้ช่วยระดมคนขึ้นเขาไปตามหาคนดีกว่า อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ เลย ไม่อย่างนั้นความหวังดีของฉันคงกลายเป็นเรื่องร้าย เดี๋ยวจะโดนน้ำลายชาวบ้านท่วมตายเอา"

โดยไม่รอให้แม่สามีตอบรับ นางก็รีบพุ่งตัวออกจากประตูรั้วบ้านไปทันที

[จบแล้ว]