บทที่ 27 : อีกาขาว

ค่ำคืนผ่านพ้น ดวงตะวันทอแสง แสงอรุณจางๆ สาดส่อง ท้องฟ้าเป็นสีขาวนวล

ฉินเหยาและเจียงเย่ยังคงหลับสนิท ราชันหมาป่าจันทราขาวขยับตัวอย่างแผ่วเบาเป็นที่สุด แต่ฉินเหยาก็ยังรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อหางพวงใหญ่ที่ห่มคลุมร่างกายหายไป

"เมี๊ยว..."

"ชู่ว~"

การตื่นของฉินเหยาปลุกมูนให้ตื่นตาม ทันทีที่มูนจะส่งเสียงร้อง ฉินเหยาก็รีบเอามือปิดปากมันไว้ แล้วชี้ไปที่เจียงเย่ที่ยังหลับปุ๋ย ส่งสัญญาณให้เงียบเสียง

มูนพยักหน้า เอาอุ้งเท้าตะปบมือฉินเหยา แล้วเลียอุ้งเท้าล้างหน้าตัวเอง

"จะไปกันแล้วเหรอครับ?" เห็นราชันหมาป่าจันทราขาวลุกขึ้นยืน ฉินเหยาจึงกระซิบถาม

ราชันหมาป่าจันทราขาวพยักหน้าเงียบๆ ราชินีหมาป่าดาราขาวงับจมูกราชันหมาป่าจันทราขาวเบาๆ เป็นการจูบอรุณสวัสดิ์

ฉินเหยาลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ มูนทำตาม เตรียมจะตามราชันหมาป่าจันทราขาวออกไปดูข้างนอก

"พี่สาวครับ..." เรียกแบบนี้ครั้งแรกก็เขินๆ อยู่เหมือนกัน "ฝากดูแลเจียงเย่ด้วยนะครับ"

ราชินีหมาป่าดาราขาวพยักหน้าเบาๆ แววตาอ่อนโยน ตั้งแต่มีเด็กสองคนนี้มาอยู่ด้วย เธอรู้สึกดีขึ้นมาก ร่างกายก็เบาสบายขึ้น...

ฉินเหยาเดินตามราชันหมาป่าจันทราขาวออกมาจากถ้ำ เห็นว่าหลิวเฉิงแบ่งทีมเป็นกลุ่มย่อยเรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลก็ซ่อนตัวอยู่กึ่งหนึ่งในป่า ดูเหมือนจะมีตัวตนลึกลับอยู่ข้างๆ มันด้วย

จนกระทั่งเห็นราชันหมาป่าจันทราขาวปรากฏตัว รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลถึงพาสิ่งมีชีวิตนั้นออกมา

มันคืออีกาขาวตัวเล็ก ตัวเล็กกว่าอินทรีหยกทองกวาดวายุมาก ขนทั่วตัวขาวบริสุทธิ์ ขนปีกและขนหางดูเหมือนควบแน่นจากผลึกน้ำแข็ง มีสีฟ้าจางๆ ดวงตาสองสี ข้างหนึ่งสีทองอ่อน อีกข้างสีฟ้าใส เผยให้เห็นสติปัญญาอันน่าทึ่งยามเคลื่อนไหว

【แสงเยือกแข็ง

สถานะ: อยากรู้อยากเห็น

ธาตุ: แสง, น้ำแข็ง

ระดับพลังงาน: ขั้น 8 ระดับ 9, วิวัฒนาการร่างที่ 3

ทักษะ: ร้อยลิ้น, ภาพลวงตาหักเห, กระจกน้ำแข็ง, ขนแสงน้ำแข็ง...

เงื่อนไขการวิวัฒนาการ: ยังไม่มี】

ขั้นแปดระดับสูงสุด เกือบจะแตะขั้นเก้าแล้ว... เขา ไอ้ลูกเจี๊ยบขั้นสอง ในช่วงสองวันนี้ได้เห็นตัวตนระดับแปดระดับเก้าเยอะกว่าที่คนทั่วไปเห็นทั้งชีวิตเสียอีก

สายตาของอีกาขาวกวาดมองผู้คน ผ่านราชันหมาป่าจันทราขาว แล้วมาหยุดที่มูน

อีกาขาวกางปีกบินขึ้น ขนที่เหยียดออกสะท้อนแสงสีทองยามเช้า พริบตาเดียวมันก็ร่อนลงเกาะบนหัวราชันหมาป่าจันทราขาว

"โอ้โฮ เหมียวน้อยธาตุน้ำแข็ง!"

เสียงแปลกหูทำเอาทุกคนสะดุ้ง ฉินเหยาหันขวับไปมองรอบๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าต้องมองไปที่อีกาขาว

เขาอึ้งไปเลย จำเสียงคนอื่นได้หมด เสียงที่ไม่คุ้นก็มีแต่เสียงนี้แหละ

"เหมียว! เมี้ยว?" สวัสดี! ทำไมคุณพูดภาษาคนได้ล่ะ?

มูนไม่กลัวเลยสักนิด เดินเข้าไปหาแสงเยือกแข็งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก๊า! เผ่าพันธุ์เราพอวิวัฒนาการร่างสองก็พูดได้กันหมดแหละ แถมยังรู้ภาษาพิเศษอีกเพียบ"

"อีกาหลายชนิดกับพวกนกแก้วพอโตขึ้นก็พูดได้นะ" ฉินเหยาบอกมูน

"เมี้ยว? นกอินทรีเหรอ?"

มูนหันไปมองอินทรีหยกทองกวาดวายุที่แอบชะโงกหน้ามองแสงเยือกแข็งอยู่ ไม่เห็นเจ้านกยักษ์พูดได้เลย?

"ไม่ใช่นกอินทรีที่เป็นนกล่าเหยื่อ แต่เป็นนกแก้วนกที่มีขนสวยๆ สีสันสดใสน่ะ เดี๋ยววันหลังก็คงได้เจอ"

มูนพยักหน้า แต่ดูจากสายตาที่งงงวย ฉินเหยาก็รู้ว่ามันไม่เข้าใจหรอก

"บรู๊ว! น้าไป๋ ลงมาจากหัวข้าก่อนเถอะ!"

ราชันหมาป่าจันทราขาวสะบัดหัวเบาๆ

"เจ้าลูกหมา พอโตแล้วไม่น่ารักเหมือนตอนเด็กๆ เลยนะ"

แสงเยือกแข็งกางปีกตบหัวราชันหมาป่าสองที ฟังจากเสียง 'ป้าบ ป้าบ' แล้ว น้ำหนักมือไม่เบาเลย

"เจ้าหนู ดูซิว่าพวกนี้ใช้ได้ไหม" แสงเยือกแข็งร้องบอก กระโดดลงมา เด้งบนพื้นสองที แล้วมายืนหน้าฉินเหยา อัญมณีธาตุแสงหลายก้อนปรากฏขึ้นบนพื้น มันเอียงคอมองเขา

ฉินเหยาตกใจกับของที่จู่ๆ ก็โผล่มา

ว้าว นี่หินมิติอีกแล้วเหรอ? ของหายากไม่ใช่เหรอ? ทำไมที่นี่ดูมีเกลื่อนกลาดจัง

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลก็เดินเข้ามาหาฉินเหยา ยืนข้างๆ แสงเยือกแข็ง แล้วหันไปพูดกับสมาชิกทีมพิทักษ์

"วูว~ อู๊ว" พวกเจ้าไปทำธุระเถอะ ฝูงหมาป่ารออยู่ข้างนอก ข้าสั่งไว้แล้ว แค่พาพวกมันไปที่ทุ่งหญ้านั้น พอเจอที่แล้วก็บอกพวกมัน พวกมันจะเฝ้าให้ตอนกลางวัน

"บรู๊ว~"

"อู๊ว!"

"กรู๊ว~"

"วูว~"

"ก๊า!"

สิ้นเสียงหอนของรุ่งอรุณแห่งรัตติกาล เสียงตอบรับก็ดังก้องมาจากในป่า แสงสีฟ้าและเขียวดวงเล็กๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นเงาหมาป่าสีดำขนาดใหญ่และเล็ก แซมด้วยก้อนขนสีขาววูบไหวตามต้นไม้

"?"

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลได้ยินเสียงหอนแปลกปลอม เลยหันไปมองแสงเยือกแข็ง

"วูว? ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า?"

"ก๊า! โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้เอง ก็แค่พาเด็กๆ ออกมาเปิดหูเปิดตาหน่อย" แสงเยือกแข็งกระโดดเหยาะๆ ไปข้างๆ ขยับหนีรุ่งอรุณแห่งรัตติกาลนิดหน่อย

"เจ้าดำน้อย เจ้าไปวิจัยหินของเจ้าเถอะ วันนี้ข้าเฝ้าที่นี่เอง ผลึกทองรุ่งอรุณของเจ้ายังขาดอีกหน่อยไม่ใช่เหรอ?" แสงเยือกแข็งเปลี่ยนเรื่อง แต่เรื่องนี้ก็สำคัญจริงๆ ชนเผ่าใหญ่ๆ ในป่าลึกล้วนมีของดีประจำถิ่น บางอย่างหาง่าย บางอย่างหายาก ผลึกทองรุ่งอรุณเป็นประเภทหายาก

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลถลึงตาใส่แสงเยือกแข็ง

"วูว! ทำตัวดีๆ หน่อยนะ พวกนี้ยังเด็ก! ข้าถามพี่ใหญ่เรื่องผลึกทองรุ่งอรุณแล้ว ในเมื่อเจ้าเฝ้าที่นี่ เดี๋ยวข้าออกไปหาวัตถุดิบที่เหลือเอง"

"เชื่อมือข้าเถอะน่า!" แสงเยือกแข็งใช้ปีกตบอกตัวเอง แต่รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลดูไม่ค่อยเชื่อมือนัก

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลเห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว ฝูงหมาป่าและทีมพิทักษ์ก็พร้อมออกเดินทาง มันพยักหน้าให้ฉินเหยา แล้วหันหลังกระโจนเข้าป่า หายวับไปพร้อมเสียงใบไม้ไหว "ฟึ่บ"

.

"โฮก~? วันนี้มีเจ้านกขาวนั่นอยู่ ข้าขอไปด้วยได้ไหม?"

ราชสีห์เพลิงแสงจ้าที่ซ่อนอยู่ข้างหลังสะกิดหลิวเฉิง หลิวเฉิงไม่ทันตั้งตัวเลยเซถลา

"ได้ๆ แกไปด้วยก็ได้ แล้วเจ้าเทาล่ะ? จะอยู่นี่หรือไปกับเจ้านาย?" หลิวเฉิงลูบขนสิงโตยักษ์ เปลวไฟที่แผงคอสัมผัสผิวหนังหลิวเฉิงแต่ไม่ร้อนเลยสักนิด

"ฟ่อ~" ไปด้วย!

งูเงาทมิฬเลื้อยขึ้นไปบนไหล่เจ้านายอย่างรวดเร็วพร้อมเสียง 'ฟ่อ' ฟังนิทานก็น่าสนุก แต่ไปสัมผัสประสบการณ์จริงน่าจะสนุกกว่าเยอะ!

มนุษย์และคู่หูวิญญาณทยอยแยกย้ายกันไป

ไม่นาน หน้าถ้ำก็เหลือแค่ฉินเหยา มูน แสงเยือกแข็ง และอัญมณีระยิบระยับบนพื้น

ฉินเหยาเงยหน้ามองฟ้า ดวงอาทิตย์ฤดูหนาวสาดแสงอบอุ่น ไม่ร้อนแรงเหมือนแดดฤดูร้อน

เขานั่งยองๆ กวักมือเรียกมูน

"มูน เธออยู่นี่เป็นเพื่อน... เอ่อ..." ฉินเหยาชะงัก ไม่รู้จะเรียกแสงเยือกแข็งว่ายังไงดี

"ก๊า! ข้าได้ยินเจ้าเรียกคนอื่นว่าพี่ชายพี่สาว งั้นเรียกข้าว่า 'น้า' ละกัน!"

"โอเคครับ มูน เธออยู่เป็นเพื่อนน้าไป๋ที่นี่นะ ฉันจะเข้าไปดูเจ้าเย่ว่าตื่นหรือยัง แล้วจะชวนพี่สาวออกมาสูดอากาศด้วย อยู่แต่ในถ้ำคงอุดอู้แย่"

"เหมียว! ไว้ใจได้เลย! แมวรับประกัน!"

มูนเอาตัวถูไถแสงเยือกแข็งอย่างมีความสุข มีขาใหญ่คนใหม่มาเพิ่ม หมายถึงมีนิทานเรื่องใหม่ให้ฟังด้วย...