บทที่ 32 เกมที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น!

เกาะเขาวงกต

ภายในโรงภาพยนตร์ศูนย์การประชุมต้าเซี่ย

เมื่อเห็นคอมเมนต์ที่น่ารังเกียจของพวกยามาโตะบนหน้าจอขนาดใหญ่

ชาวต้าเซี่ยทุกคนในที่นั้น ไม่ว่าจะเป็นนักออกแบบหรือนักสำรวจ ต่างมีสีหน้ารังเกียจและพูดไม่ออก

สำหรับชาวต้าเซี่ยแล้ว พวกเขาทุกคนยินดีเสียสละเพื่อบ้านเมือง!

อย่าว่าแต่ในโลกเสมือนของเขาวงกตเลย ต่อให้เป็นโลกความเป็นจริง พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะพลีชีพเพื่อชาติ

เพราะบรรพบุรุษของต้าเซี่ยทุกคน ล้วนเดินทางผ่านเส้นทางสายนี้มาทั้งนั้น

หากไม่มีการเสียสละของบรรพบุรุษเหล่านั้น ต้าเซี่ยคงไม่สามารถเป็นมหาอำนาจโบราณเพียงหนึ่งเดียวบนดาวสีน้ำเงินที่สืบทอดอารยธรรมมายาวนานหลายพันปีได้!

พอมองกลับไปที่พวกยามาโตะ วันๆ เอาแต่พร่ำเพ้อเรื่อง วิถีซามูไร แต่พออยู่ในเขาวงกต แค่จะเสียสละดวงตาข้างเดียวกลับลังเลอิดออด ดูแล้วเหมือนตัวตลกชัดๆ

แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศในห้องประชุมตอนนี้ก็ยังคงตึงเครียดอยู่ดี

เพราะไม่ว่าจะพูดยังไง ทีมสำรวจยามาโตะก็สามารถพิชิตภารกิจของเมืองโบราณจิงเจวี๋ยไปได้ถึงสองด่านติดต่อกันแล้ว

แถมจำนวนคนก็ยังเหลืออยู่พอสมควร

คนปกติก็ต้องอดกังวลไม่ได้

ที่แถวหน้าสุด จินอิงและโจวชิงซานมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะโจวชิงซานที่คอยเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอยู่ตลอดเวลา

"ผู้บัญชาการหลิน... ทีมสำรวจยามาโตะเข้าสู่พื้นที่หลักของเขาวงกตแล้วนะครับ"

โจวชิงซานรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย

ในฐานะผู้รับผิดชอบการแข่งขันเขาวงกตของต้าเซี่ยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขารู้ดีที่สุดว่าสถานการณ์ของต้าเซี่ยวิกฤตแค่ไหน

เหมือนคนตาบอดคลำทางในความมืดมิด

ตอนนี้กว่าหลินเย่จะปรากฏตัว ทำให้เขาเห็นแสงสว่างรำไร

เขาไม่อยากกลับไปเดินในความมืดมนที่ไร้ความหวังอีกแล้ว

หลินเย่หาววอดหนึ่งที แล้วดื่มเครื่องดื่มในแก้วจนหมด

เขาตบไหล่โจวชิงซานเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า

"ผู้อาวุโสเกา ผ่อนคลายหน่อยสิครับ"

"สิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้ คือเชื่อมั่นในตัวผมก็พอ"

"หรือจะพูดให้ถูกคือ คุณไม่ได้เชื่อแค่ผม แต่เชื่อในรากฐานนับพันปีของต้าเซี่ยต่างหาก"

พูดจบ หลินเย่ก็บิดขี้เกียจยาวๆ

"อาโอกิ รินโซคนนี้มีฝีมืออยู่บ้าง อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง"

ครั้งที่แล้วผลงานของอาโอกิ รินโซเข้าขั้นขยะจริงๆ เสียเวลาไป 48 ชั่วโมงแต่เดินเข้าเมืองโบราณจิงเจวี๋ยยังไม่ได้

หลินเย่เลยจัดหมอนั่นให้อยู่ในกลุ่มไก่อ่อนไปโดยปริยาย

แต่ครั้งนี้ เจ้ายุ่นคนนี้ทำผลงานได้ไม่เลว

5 ชั่วโมงผ่านไป 2 ด่าน ถือว่าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว

แต่คงไม่มีใครรู้ว่า ภารกิจที่สองของเมืองโบราณจิงเจวี๋ย แท้จริงแล้วคือภารกิจที่ง่ายที่สุดในบรรดาสามภารกิจ

กุญแจเปิดสุสานราชินี หลินเย่ออกแบบไว้ค่อนข้างกว้าง

ถ้าภารกิจหาเมืองโบราณกลางทะเลทรายทากลามากันเมื่อกี้คือระดับการสำรวจ 5% ตอนนี้ระดับการสำรวจก็เพิ่มขึ้นมาแค่ 10% เท่านั้น

ความจริงแล้วถ้าอิงตามพล็อตเรื่องต้นฉบับ กุญแจเปิดสุสานราชินีควรจะเป็นหยกประจำตระกูลที่มีขนาดเท่าลูกตาคน ซึ่งอยู่ในมือของเจ้าอ้วนหวัง

หยกประจำตระกูลชิ้นนี้หลินเย่ก็ใส่ไว้ในเขาวงกตเหมือนกัน แถมใส่ไว้ถึงสองชิ้น

วิธีแรกคือสามารถแลกเปลี่ยนกับกองคาราวานอูฐของอันลี่หม่านตอนต้นเกม

แต่อาโอกิ รินโซมัวแต่ดีใจที่ได้อูฐขาว เลยพลาดโอกาสนี้ไป

วิธีที่สองซ่อนอยู่บนยอดเจดีย์ภายในเมืองโบราณจิงเจวี๋ย แต่ทีมสำรวจยามาโตะดันระดมยิงถล่มเมืองจนยับเยิน หยกชิ้นนั้นย่อมหาไม่เจอแล้ว

นอกจากนี้ หลินเย่ยังใส่ลูกเล่นด้วยรสนิยมอันชั่วร้าย เป็นวิธีที่สาม นั่นคือการใช้ ลูกตาคน เป็นกุญแจ

พูดตามตรง ตอนออกแบบ หลินเย่เองยังรู้สึกว่ามันโรคจิต

แต่ไม่นึกเลยว่าอาโอกิ รินโซจะทำจริงๆ...

บอกได้แค่ว่า ชนชาติที่จิตใจวิปริตย่อมชอบทำเรื่องวิปริต เรียกว่าศีลเสมอกัน

"ความจริงการที่อาโอกิ รินโซเข้าสุสานราชินีได้ราบรื่นแบบนี้ ผมรู้สึกดีใจนิดๆ นะ" หลินเย่พูดอย่างราบเรียบ "แบบนี้สุสานที่ผมออกแบบไว้จะได้ปรากฏต่อสายตาชาวโลกสักที"

"นี่..."

โจวชิงซานและจินอิงต่างทำหน้าไม่ถูก

"ผู้บัญชาการหลิน คุณจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะคะ..." จินอิงพูดตรงๆ

"คุณถึงกับหวังให้พวกยามาโตะทำภารกิจสำเร็จ... นี่มันเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นชัดๆ"

ยิ่งมองหลินเย่ จินอิงก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาคือคนบ้า

เธอไม่สงสัยในความสามารถของหลินเย่เลย เมืองโบราณจิงเจวี๋ยที่เพิ่งโชว์ให้เห็นเมื่อครู่ถือเป็นการออกแบบแผนที่ระดับสูงแน่นอน

การออกแบบแผนที่ขนาดใหญ่ บวกกับรูปทรงโบราณสถานต่างๆ ในเมืองโบราณ ไม่ว่าจะเป็นเจดีย์ บ้านเรือน วิหาร แท่นบูชา... สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่นักออกแบบทั่วไปจะจำลองออกมาได้สมบูรณ์ขนาดนี้

เมืองโบราณระดับสูงขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ตั้งค่าภารกิจให้ยากกว่านี้ล่ะ?

คนปกติคงพยายามตั้งค่าภารกิจให้ยากจนผ่านไม่ได้ แต่หลินเย่กลับบอกว่าดีใจแทนคนยามาโตะ

ช่างอวดดีจนถึงที่สุด!

"ประธานจิน คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"ผมไม่ได้หวังให้พวกเขาทำภารกิจสำเร็จ แต่ผมหวังว่าพวกเขาจะทำให้โลกใบนี้ได้เห็นความน่ากลัวของรากฐานโบราณสถานต้าเซี่ยต่างหาก!"

"ไม่อย่างนั้นนานาประเทศบนดาวสีน้ำเงิน ก็จะยังมองต้าเซี่ยเป็นประเทศอ่อนแออยู่วันยังค่ำ!"

หลินเย่ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า

เพราะด่านสุดท้ายอย่างสุสานราชินี คือแก่นแท้ของเขาวงกตนี้!

ตอนอยู่ในมิติออกแบบเขาวงกต เขาใช้เวลา 90% ไปกับการออกแบบสุสานและราชินีจิงเจวี๋ย

เขาไม่อธิบายอะไรมาก สั่งเครื่องดื่มมาอีกแก้ว แล้วนั่งดื่มอย่างสบายอารมณ์

"ทุกท่านครับ ต่อจากนี้ต้องตั้งใจดูให้ดีนะครับ"

"มาดูความโหดที่แท้จริงของโบราณสถานต้าเซี่ยกัน"

"เพราะเกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น"

...

โลกเขาวงกต

กลุ่มของอาโอกิ รินโซกำลังถือคบเพลิง ค่อยๆ เดินตามบันไดหินลงสู่ใต้ดินลึก

"ระวังตัวกันหน่อย!"

"เราอยู่ห่างจากชัยชนะแค่ก้าวเดียว อย่ามาพลาดเรื่องโง่ๆ เชียวนะ!"

เขาสั่งให้ทุกคนปิดไฟฉาย แล้วเลือกใช้คบเพลิงแบบดั้งเดิมแทน

ในฐานะนักสำรวจอันดับหนึ่ง อาโอกิ รินโซมีประสบการณ์และความเข้าใจเกี่ยวกับสุสานใต้ดินพอสมควร

เพราะตอนนี้มองไปทั่วดาวสีน้ำเงิน เขาวงกตประเภทสุสานคืองานช้างที่แต่ละประเทศแข่งกันออกแบบ

สุสานใต้ดินเป็นสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปิด ส่วนประกอบของอากาศจะต่างจากบนพื้นดินโดยสิ้นเชิง อุณหภูมิค่อนข้างคงที่ และปริมาณออกซิเจนจะต่ำ

หากใช้แสงไฟแรงสูงส่องสว่าง อาจทำลายโครงสร้างพื้นผิวของวัตถุบางอย่างจนกลายเป็นเถ้าถ่านได้ง่ายๆ

โดยเฉพาะสุสานหินทรายแบบนี้ ยิ่งแพ้แสงไฟแรง

เผลอๆ อาจทำให้สุสานถล่มลงมาทั้งหลัง

นี่คือหลักการที่คนมีความรู้ทางโบราณคดีทุกคนควรทราบ

ขณะเดียวกัน อาโอกิ รินโซยังจงใจจัดให้ทหารหน่วยรบพิเศษกลุ่มโชกุนเดินอยู่หน้าสุด

เหตุผลก็ง่ายมาก สุสานใต้ดินมักจะมีกับดักซ่อนอยู่ หรืออาจมีสิ่งมีชีวิตประหลาดที่อาศัยอยู่ใต้ดินมานาน

ต้องให้คนของกลุ่มโชกุนไปเป็นโล่เนื้อรับหน้าก่อน

หลังจากเดินอย่างระมัดระวังมาพักใหญ่ ในที่สุดกลุ่มคนก็เดินลงมาจนสุดบันได มาถึงห้องโถงหินขนาดกลาง

แต่ทหารหน่วยรบพิเศษกลุ่มโชกุนด้านหน้ากลับหยุดเดินกะทันหัน

"ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น?!"

"ทำไมจู่ๆ ถึงหยุดเดิน!"

อาโอกิ รินโซรีบเดินไปที่หน้าแถว แต่กลับเห็นทหารทุกคนยืนตัวแข็งทื่อเหมือนไก่ตาแตก

"ผู้บัญชาการอาโอกิ ข้างหน้า..."