Chapter 240: System (3)
Chapter 240: System (3)
Chapter 240: System (3)
แอบนอลได้เอาเซ็ตเจ็ดบาปเข้าประมูล ผมได้รับมันทุกอัน แต่ผมปฎิเสธข้อตงลงเมื่อแอบนอลเสนอมัน
ไม่มีทางไหนที่จะได้เจ็ดบาปทั้งเซ็ตด้วยวิธีนี้อีกแล้ว...ตอนนี้ผมได้มันมาทั้งหมดแล้ว
‘หนึ่งในนั้นหายไป.’
ไพน์, กรีด, สล๊อค, วาธ, เอนวี่และลัท.
ผมมีพวกเขาทั้งหมดยดเว้นอย่างเดียว
ผมยังขาดกลัทโทนี่
แต่มันไม่จำเป็นที่จะต้องการกลัทโทนี่ เพราะเกราะอินฟินิตี้ได้มาแทนมันแล้ว
วาธเป็นดาบ
ไพน์เป็นถุงมือ.
สล๊อตเป็นผ้าคลุม.
กรีดเป็นเกราะและยังเป็นต่างหูสีเงิน.
ลัทเป็นเข็มขัดและเอนวี่เป็นรองเท้า
เมื่อเซ๊ตทั้งหมดมารวมกันแล้วพลังงานแปลกๆเริ่มที่จะผันผวน.
| -คุณได้สวมใส่เจ็ดบาปทั้งหดม. สกิล ‘พลังแห่งการทำลายล้าง (God)’ ถูกสร้างขึ้น. |
พลังแห่งการทำลายล้าง...!
ผมกำหมัดแน่น ส่วนตัวแล้วผมก็สงสัยว่าราชานรกจะฆ่าพระเจ้าอย่างไร ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต่อสู้ได้อย่างเท่าเทียมกันเมื่ออำนาจศักดิ์สิทธิ์หมดลง.
ผมต้องการรู้รายระเอียดของพลังแห่งการทำลายล้างมากกว่านี้ และคำอธิบายก็ปรากฎออกมาอย่างรวดเร็ว.
| -ชื่อ: พลังแห่งการทำลายล้าง [Power of Destruction] (God) |
จริงๆ มันสามารถใช้ได้ถึง7ครั้ง แต่นั้นไม่ใช่ข้อเสียของมันจริงๆ ผมเพียงต้องการรับมือกับเดธบลิ้งเกอร์เท่านั้น พูดง่ายๆก็คือผมสามารถรับมือกับความสามารถน่ารำคาญของเดธบลิ้งเกอร์ได้
นี่...มันเป็นประโยชน์มากในากรต่อสู้ถ้าผมทำมันถูกต้อง มันเป็นที่ชัดเจนว่าราชานรกได้จัดการเรื่องนี้หลังจากที่รู้ว่ายากที่จะสู้กับพระเจ้า
‘ถ้าเขาสามารถฟื้นคืนชีพได้หล่ะก็...’
ถ้าราชานรกฟื้นคืนชีพได้จริงๆเขาคงจะฆ่าพระเจ้าได้หลายองค์
หลังจากที่ได้รวมเจ็ดบาปครบแล้วผมก็รู้แล้วว่าราชานรกไม่ชอบพระเจ้าเป็นอย่างไร.
ผมพยักหน้าและกางปีกออก
ผมบรรลุเป้าหมายและถึงเวลาที่จะถึงจุดสุดท้ายแล้ว
ผมรีบบินขึ้นไปอย่างรวดเร็วและหยุดอยู่หน้าประตูยักษ์
‘ระบบ.’
ผมวางมือบนประตู
และผลักมันเข้าไป
ตึงงงง.
อย่างไรก็ตามมันไม่ได้เปิดได้ง่ายๆ
‘มันจำเป็นต้องมีกุญแจ?’
ผมขมวดคิ้ว อย่างไรก็ตามมันต้องมีกุญแจ
การที่มันมีกุญแจซึ่งหมายความว่ามันจะต้องมีคนคอยดูแลระบบ และมันอาจเป็นไปได้ที่จะจัดการกับระบบ
ถ้าไม่มีใครสามารถสัมผัสมันได้ก็ไม่จำเป็นต้องมีกุญแจ มันเป็นระบบที่ทำโดนเดธบลิ้งเกอร์ดังนั้นมันจึงยากที่จะจินตนาการว่าจะมีใครจะแอบเข้าไป
ต้องมีวิธี
"เปิด."
คำพูดของราชา มันมีอิทธิพลต่อการควบคุม มันไม่ได้จำกัดเฉพาะสิ่งที่มีชีวิต มันอาจจะมีผลต่อวัตถุที่มีชีวิต.
| -ตรวจสอบพลังศักดิ์สิทธิ์. |
จู่ๆข้อความก็ปรากฎออกมา
ผมเกิดคำถามขึ้นกับตัวเอง
โคร้งงง.
ประตูบานใหญ่เริ่มส่งเสียง
ด้านในของประตูสว่างมาก
แต่ไม่มีอะไร
มันเป็นเหมือนกับโลกที่ว่างเปล่า
‘นี่คือด้านในของระบบ?’
มันถูกออกแบบมาเพื่อให้พระเจ้าหรือใครก็ตามที่มีอำนาจพระเจ้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาต ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับพื้นที่ว่างเปล่าเหล่านี้.
กุสตาร์ไม่ตอบ ดิอาโบก็เหมือนกัน พวกเขาเป็นคยนอกระบบ
ระบบ- ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อบรรลุหน้าที่ๆจำเป็นการรวมตัวกันและประมวนผลตามขั้นตอนของการใช้งานต่างๆ เกี่ยวกับเป้าหมายให้แน่นอนหรือสอดคล้องมากยิ่งขึ้น.
ยัง...ผมคิดว่าคำตอบอยู่เบื้องหน้าผม.
ผมพยักหน้าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพื้นที่เบื้องหน้าทำอะไร
มันเป็นสถานที่รวบรวม ‘คำตอบ.’ และเป็นที่จัดเก็บข้อมูลทั้งหมด.
ระบบเกมส์ถูกสร้างขึ้นที่นี่และแอบนอลได้เรียนรู้สกิลจากเกมส์นี้
ผมไม่สามารถจะหาอะไรมาช่วยได้เลยสักอย่าง
‘รัลดาล บิกิเซล.’
ก่อนอื่นทั้งหมด ผมอยากเห็นข้อมูลสรุปเกี่ยวกับผม
แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะว่ามีข้อมูลมากมายหรือเยอะเกินไป? คราวนี้มันไม่ได้แสดงผ่านคำพูด
แต่มีสิ่งอื่นปรากฎอยู่ตรงหน้าผม
รัลดาล บิกิเซล.
วีดิโอเริ่มตั้งแต่ที่ผมเกิดมา
'ฉันยังมีพ่อแม่.’
ไม่มีดีม่อนที่เกิดมาโดยไม่มีพ่อแม่
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นผู้ให้กำเนิดผม พวกเขาเป็นดีม่อนปกติ พวกเขาเป็นดีม่อนที่พยายามหลบหนีจากสงคราม
พวกเขาหัวเราะเมื่อลูกเกิด อย่างไรก็ตามความสุขของเขาอยู่ได้ไม่นาน สงครามได้กลืนทั้งโลกดีม่อน ไม่มีที่ๆให้เขาหลบหนีอีกต่อไป
ในสงครามโลก พวกเขาทั้งสองเสียชีวิต ทารกรอดชีวิตโดยมีคนอื่นช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง เขาเป็นเชลยศึกของใครสักคน...
เด็กน้อยได้โตขึ้น เขาเดินออกไปด้วยตัวคนเดียวและทำให้ชื่อของเขาได้เป็นที่รู้จัก พวกเขาเป็นความทรงจำของผม
ผมย้อนกลับไปดูความทรงจำของผมอีกครั้ง มันเริ่มหลังจากที่ผมเกิดมาไม่นานหลังจากที่ผมแข็งแกร่งขึ้น ช่วงเวลาที่ผมเป็นเด็กนั้นมันสั้นแต่มันก็น่าทึ่ง
เหมือนกับเป็นการเล่นวิดิโอจริงๆ ผมรู้สึกอยากสัมผัสพวกเขา ผมรู้สึกได้จากการเป็นทารกในอ้อมแขนของพ่อแม่ของผมสักหน่อย
ผมพูดซ้ำๆห้าครั้งก่อนที่จะส่ายหัว ใบหน้าของพ่อแม่ของผมตอนนี้ได้รับการจดจำเข้าไปในหัวของผมเรียบร้อยแล้ว แต่ผมไม่สามารถเฝ้าดูได้ต่อไป ไม่มีอะไรที่จะยึดมั่นต่ออดีต แม้ว่าผมจะย้อนเวลากับไปเป็นทารกแรกเกิดแต่ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้.
'เก็บความทรงจำ.’
ถูกต้อง ที่นี่เก็บความทรงจำไว้ทั้งหมด มันไม่แปลกที่จะเรียกว่าเป็นพื้นที่เก็บข้อมูล
'ฉันรู้ได้อย่างไร.’
บทบาทของผมคือการทำลายระบบนี้
ผมดึงเมล็ดออกมา
มันเหมือนกับทารกในครรภ์มนุษย์ แต่มีขนาดเล็กมาก
เมล็ดผู้สร้าง
เมล็ดผู้สร้างที่ไม่รู้จัก
มันไม่มีอะไร แต่มันสามารถให้กำเนิดบางอย่างได้
การปลุกบางอย่างที่ไม่รู้จักจะทำให้ระบบเกิดข้อผิดพลาดอย่างร้ายแรง
ผมวางเมล็ดผู้สร้างไว้ที่พื้น.
เมล็ดมุดลงไปที่พื้น
และ.
| - ไม่รู้ |
| - เออเร่อ |
| - อันตราย |
| - เออเร่อ |
ขณะเดียวกันโลกก็เป็นสีดำ.หลังจากคำพูดที่ว่า. ‘เออเร่อ’ และ ‘อันตราย’ หลายๆครั้ง.
ผมหันกลับไปโดยไม่ต้องกลัว
ถ้าผมมีเวลามากพอผมสามารถคับพบความจริงได้มากขึ้น แต่ผมมีเรื่องเร่งด่วน
ครึ้นๆๆ
ตึง ตึง ครึ่นนนน!
ประตูบานใหญ่เริ่มสลาย
ปราสาทของดาร์กสปิริตที่อยู่บนท้องฟ้าก็เริ่มหายไป.
ระบบกำลังรวน พลังศักดิ์สิทธิ์กำลังแพร่กระจาย คุณภาพของมันเป็นอะไรที่ผมสามารถลิ้มรสได้ด้วยตัวเอง มันเป็นความศักดิ์สิทธิ์ของเดธบลิ้งเกอร์และผมไม่สามารถดูดซึมได้ เมื่อความศักดิ์สิทธิ์เริ่มกระจายออกไป เดธบลิ้งเกอร์ก็จะตายอย่างช้าๆ.
‘มันเป็นแบบนั้น.’
เดธบลิ้งเกอร์ที่เสียความศักดิ์สิทธิ์ไปเริ่มที่จะอ่อนแรงแล้ว
แต่ถ้าพวกมันกับมาแล้วเขาจะฟื้นฟูพวกมันทั้งหมดได้ภายในครั้งเดียว.
นี่เป็นเวลาแห่งการต่อสู้
ผมจะเป็นต้องกลับไปอย่างรวดเร็ว
ผมปล้นคลังสินค้าของดาร์กสปิริต
จากนั้นผมก็มุ่งหน้าไปยังสปิริตไฟผ่านรอยแยกที่เปิดอยู่
แกรแรสรออยู่ที่ทางเข้า เขากำลังเฝ้ามองผมที่ก่อปัญหากับดาร์กสปิริตแบบเรียลไทม์ เขาจ้องผมด้วยสายตาที่ประหลาดใจหลังจากที่ผมออกมา
"คุณทำทั้งหมดนั่น?”
"มันไม่ใช่เรื่องยาก เวลาผ่านไปนานเท่าไร?”
"มันผ่านไปห้าวันแล้ว.”
5วัน!
ผมไม่ได้ใช้เวลาทั้งหมดในการจับแอบนอล
ดูเหมือนกับว่าเวลาในห้องระบบกับโลกจะแตกต่างกัน คงจะไม่ดีถ้าผมจะอยู่ที่นั่นนานกว่านี้
ตอนนี้สงครามที่โลกดีม่อนน่าจะเริ่มขึ้นแล้ว
ใจของผมร้อนลนเป็นอย่างมาก
“สัญหาที่ให้ไว้กับผม แกรแรส.”
“...สัญญาเป็นสัญญา โอเค ตอนนี้ผมจะเปิดคลังของผม เอาสิ่งที่คุณต้องการไปได้เลย”
แกรแรสพูดด้วยความเจ็บปวด ผมได้ดูแลดาร์กสปิริตอย่างรวดเร็วและยังมีเมตตากับมัน
ผมยอมรับคำแนะนำของสปิริตและมุ่งหน้าไปที่คลังของเขา
แล้วผมก็เปิดกระเป๋าเวทย์และเอาทุกอย่างที่ผมคิดว่าผมสามรถใช้มันเป็นประโยชน์ได้
มีอาวุธระดับตำนาน
‘พวกเขาจะเป็นประโยชน์.’
ผมพยักหน้า นี่จะเป็นความช่วยเหลือที่ใหญ่ที่สุดของผมในสงคราม มันจะเพิ่มพลังให้กับดีม่อนหรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ใช้พวกมัน.
‘ไม่มีอะไรที่ฉันใช้ได้.’
ผมรู้สึกเศร้าเล็กน้อย อย่างไรก็ตามผมลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
เจ็ดบาปเป็นเซ๊ตไอเทม ผมไม่ต้องการอะไรอกีแล้ว
หลังจากที่กวาดของออกไปครึ่งนึงจากคลังสมบัติของเขาผมก็ออกมา
“คุณกำลังไปฆ่าพระเจ้าหรอ?”
เขาจำได้ว่าผมพูดอะไรก่อนที่จะเข้าไปโลกของดาร์กสปิริต.
“ถูกต้อง”
"จริงๆแล้วคุณก็ดูเหมือนจะฆ่าพระเจ้าได้.”
แกรแรสเชื่อมั่น กับเขาแล้วดูเหมือนว่าผมจะได้ดูแลดาร์กสปิริต5วันเต็มๆ ตาของแกรแรสส่องสว่าง
"เมื่องานของคุณเสร็จแล้วให้กลับมาที่นี่อีกครั้งผมต้องการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณ.”
มีเหตุผลที่ผมควรจะกลับมาไหม?
แน่นอนว่าผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต
ผมหยักหน้าและหันหลังออกไป
การเดิมพันสำเร็จ
รบบที่โลกดาร์กสปิริตถูกทำลายแล้ว
ตอนนี้ระบบถูกทำลายพลังศักดิ์สิทธิ์ของเดธบลิ้งเกอร์กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกแห่งแน่นอนว่าเดธบลิ้งเกอร์จะไม่อยู่ในสภาพปกติ
ผมต้องทำให้มันเสร็จก่อนที่เขาจะฟื้นตัว
เป็นเวลานานมากแล้ว
เขามาหาผมและเสนอเกี่ยวกับเกมส์
ผมยินดีที่จะเข้าร่วม อย่างไรก็ตามเดธบลิ้งเกอร์เห็นว่าผู้เข้าร่วมทั้งหมดสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ตั้งแต่แรก เพื่อการทดลอง
ผมไม่ชอบส่วนนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นพระเจ้าแต่ผมไม่ใช่หุ่นเชิดของเขา ผมเป็นอิสระและไม่มีอะไรมาควบคุมผมได้
ผมจำเป็นต้องแกะสลักความจริงไว้ในกระดูกของเขา
‘ฉันจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย.’
พลิกสถานการณ์.
ตอนนี้ถึงเวลาการต่อสู้ครั้งสุดท้ายแล้ว
สงครามเริ่มต้นขึ้น
ราชานรกสั่งกองทัพทั้งห้าล้านปิดล้อม
ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนน้อยกว่าห้าแสน
ความได้เปรียบทางจำนวนไม่สามารถที่จะพลิกสถานการณ์ได้ง่ายๆ นอกจากนี้ความคิดของดีม่อนคือการที่ต่อสู้จนหยดสุดท้ายหาได้ยากมาก
พวกสิ่งมีชีวิตที่มีพลังที่จะทำลายสิ่งต่างๆได้พริบตา
"ดีม่อนที่น่าอาย คุณได้ลืมจิตใจของคุณ ฉันเอเรียล ดิอาโบ จะลบคุณออกในวันนี้ ตระหนักถึงความผิดของคุณและตายไปซะ"
เธอใช้ดาบและเกราะที่ทำจากกระดูกของบัลร๊อค
อัศวินสีเงินตามเอเรียลกว่า100คน
ปึง ปึงงงง
การสังหารหมู่ สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว ดีม่อนและสิ่งมีชีวิตหลายล้านตัวพุ่งเข้าใส่กัน เสียงกรีดร้องและเลือดไมไ่ด้จบลง กองทัพของเดธบลิ้งเกอร์มีพลังมาก มันไม่ใช่แค่ตัวเลข เกือบทุกดีม่อนที่มีชื่อเสียงถูกรวมกันไว้ด้วยกัน
กลุ่มของดีม่อนมักจะถูกกำหนดด้วยพลัง พวกเขาไม่ได้อ่อนแอ
"รอจนกว่าฝ่าบาทจะกลับมา"
โอเว่นยังเข้าร่วมสงคราม
เขาต้องการต่อสู้อย่างตื่นเต้นหลังจากที่รู้ว่าราชานรกเป็นคนนำกองทัพ
ตูมมมม!
เขาทักทายศัตรูที่มากกว่าด้วยโฮมุนครูสกว่า1,000ตนของกาปาราม
โฮมุนครุสนั้นก็น่าทึ่ง พวกเขาคว้าหัวของศัตรูและฉีกมันออก
มีการต่อสู้ที่อื่นอีก พวกเขาป้องกันจุดสำคัญของศัตรูและโต้กลับดั่งคลื่นสำนามิที่พัดเข้ามาและยังสู้ต่อไป
กระจกยักษ์ในปราสาทยับยั้งคำสาปของราชานรก ทหารกว่าหนึ่งแสนกำลังปกป้องมันไว้อยู่
ศัตรูก็รู้เช่นกัน ศัตรูมุ่งเป้าหมายไปที่กระจก
พวกเขาสามารถป้องกัยไว้ได้หนึ่งวัน แต่...ไม่มีเวลาพัก พันธมิตรของพวกเขาลดลงอย่างรวดเร็วและไม่มีร่องรอยว่าศัตรูกำลังจะลดลง สิ่งที่เหลือคือความพ่านแพ้
นอกจากนี้ราชานรกยังไม่ได้มีส่วนร่วม
พวกเขารู้สึกหมดหวัง อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ยอมแพ้
และวันที่สอง
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นไปบนท้องฟ้าราชานรกก็ปรากฎตัวขึ้น