บทที่ 31 - หยวนหัว ขอบใจนายมากนะ

บทที่ 31 - หยวนหัว ขอบใจนายมากนะ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สิ้นเสียงของหลี่เต้าเสียน ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ

ผู้ที่ทำลายความเงียบเป็นคนแรกคือแคทเธอรีน เธอหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า "ฉันไม่มีปัญหานะว่าใครจะเป็นกัปตัน ถึงนายไม่บอกฉันก็จะทำยานี้ให้เสร็จอยู่แล้ว"

ฟูหนีเองก็พูดขึ้นตรงๆ ว่า "กัปตัน แล้วต้องทำยังไงต่อ"

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ท่าทีของพวกเขาก็แสดงออกว่ายอมรับในสิ่งนี้แล้ว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลี่เต้าเสียน

หลี่เต้าเสียนกล่าวว่า "ดีมาก ทุกคนครับ ผมจะคอยดูขั้นตอนการทำของพวกคุณในระหว่างที่ปรุงยา เวลาของพวกเรากระชั้นชิดมาก หวังว่าทุกคนจะทำตามคำสั่งทันทีที่ได้รับ ผมจะพยายามอธิบายให้ชัดเจนที่สุด ถ้ามีตรงไหนคลุมเครือให้รีบถามทันที"

หลังจากชี้แจงเสร็จ เขาก็หันไปมองจอฟฟรีย์ที่อยู่ด้านข้าง แล้วออกคำสั่งแรก "จอฟฟรีย์ เริ่มทำฐานยาใหม่ แต่ครั้งนี้ต้องบดผลึกแสงดาวให้ละเอียดที่สุด หลังจากเคี่ยวไปสามสิบวินาทีให้เติมสารสกัดดอกซินอี๋ลงไป อีกสามสิบวินาทีต่อมาค่อยใส่ใบฝันบาง การทำฐานยาจะใช้เวลาประมาณสิบนาที การเปลี่ยนสีสองครั้งคุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม เริ่มได้เลย..."

จอฟฟรีย์ตอบรับ "รับทราบ...กัปตัน"

หลี่เต้าเสียนหันไปพูดกับดาเมียต่อว่า "สาเหตุที่ปรุงยาล้มเหลวเมื่อครู่ เป็นเพราะฝักเถาเงาต้องผ่านกระบวนการจุ่มแช่อักขระเสียก่อน การจุ่มแช่อักขระจะช่วยให้พลังแทรกซึมเข้าไปในผิวของฝัก และช่วยตรึงฤทธิ์ยาเอาไว้ นี่คือวิธีการจุ่มแช่อักขระที่ว่า"

หลี่เต้าเสียนใช้พลังเวทวาดขั้นตอนการจุ่มแช่อักขระขึ้นมากลางอากาศ

ดาเมียลองจินตนาการตามในใจ แล้วก็พบว่าวิธีนี้ช่วยแก้ปัญหาเรื่องฤทธิ์ยาของฝักเถาเงาได้จริงๆ จอร์จพูดถูกที่ไม่ต้องผ่าฝักเถาเงา เพียงแค่เราข้ามขั้นตอนการจัดการไปขั้นตอนหนึ่ง...

แม้จะไม่รู้ว่าหลี่เต้าเสียนรู้วิธีนี้ได้อย่างไร แต่หลักการของยาทั้งหมดนั้นไม่มีปัญหาเลย

ดาเมียรีบตอบกลับทันที "รับทราบครับกัปตัน"

ขณะที่หลี่เต้าเสียนกำลังจะกลับไปประจำตำแหน่ง เขาก็ได้ยินเสียงของจอร์จ

จอร์จลุกขึ้นยืน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลี่เต้าเสียน แววตาของเขาไร้ซึ่งความวิตกกังวล เหลือเพียงความแน่วแน่ "กัปตัน ผมขอเข้าร่วมด้วยคน ผมคิดว่าผม...จะเป็นลูกทีมที่มีคุณภาพได้"

หลี่เต้าเสียนไม่ได้ปฏิเสธ "ไปประจำกลุ่มสุดท้าย ไปช่วยสร้างโครงสร้างยา"

"รับทราบครับกัปตัน..." จอร์จเปลี่ยนสถานะจากกัปตันในนามกลายเป็นลูกทีมเต็มตัว แต่ในใจเขากลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

หลี่เต้าเสียนกลับมาที่หม้อปรุงน้ำยาปรากฏฝัน มานาขยับตัวหลีกทางให้ โชคดีที่ยังทันเวลา

ในความทรงจำของจอร์จ ความจริงแล้วหัวหน้าแพทย์แครชใช้ส่วนแกนกลางของสมองปีศาจความฝัน และตัดเส้นประสาทส่วนระบบรับรู้ออกบางส่วน

แต่ในภายหลัง ภายใต้ฤทธิ์ของยา เส้นประสาทส่วนนี้จะอาศัยพลังของยาพัฒนาตัวเองจนเติมเต็มโครงสร้างสมอง จนปรากฏเป็นรูปร่างของสมองปีศาจความฝันขนาดจิ๋ว

ตอนที่อธิบายจอร์จไม่ได้เน้นย้ำเรื่องนี้ ทำให้ทั้งหลี่เต้าเสียนและมานาเข้าใจไปว่าวัตถุดิบที่ใช้ตั้งแต่แรกคือสมองปีศาจความฝันแบบสมบูรณ์

เกิดความคลาดเคลื่อนในการรับรู้ข้อมูล

แต่ทว่าตอนนี้ไม่มีอุปสรรคใดๆ อีกแล้ว

หลี่เต้าเสียนค่อยๆ หย่อนเนื้อเยื่อสมองปีศาจความฝันลงไปใจกลางหม้อปรุงยา

ตัวยาเริ่มเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงขั้นตอนสุดท้าย

เพราะมีความทรงจำของจอร์จ ทำให้หลี่เต้าเสียนเข้าใจปฏิกิริยาที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาสามารถคาดเดาความน่าจะเป็นและการเปลี่ยนแปลงของยาได้ทั้งหมด

เมื่อเห็นเทคนิคอันเหนือชั้นของหลี่เต้าเสียน มานาก็เบิกตากว้างด้วยความสงสัย

ทุกอย่างดูเหมือนละครฉากใหญ่

หลังจากที่หลี่เต้าเสียนแสดงบทบาทที่มานามองว่า "ทำตัวเป็นพ่อ" สอนสั่งคนอื่นอย่างงงๆ จู่ๆ สภาพของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับเทพจุติ การควบคุมยาของเขาไร้ซึ่งความลังเลที่เคยมี แต่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจที่เปล่งออกมาจากภายใน

ความมั่นใจนี้ส่งผลกระทบไปถึงมานาด้วย

มานารู้สึกเหลือเชื่อ "นี่คือพลังแห่งความเชื่อมั่นงั้นเหรอ แค่พูดปลุกใจตัวเองก็ระเบิดพลังแฝงออกมาได้เลยเหรอ นอกจากในการ์ตูนสายหลักแล้ว ในชีวิตจริงมันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย... นี่มันใช้เวทมนตร์หรือเปล่า"

เธอคิดอย่างกังขาพลางมองดูกระบวนการปรุงยาที่ดำเนินไปอย่างมั่นคงและรวดเร็ว จนกระทั่งน้ำยาปรากฏฝันเสร็จสมบูรณ์ สมองปีศาจความฝันถูกห่อหุ้มอยู่ในโครงสร้างยาที่ละเอียดอ่อน

สายตาของมานาเปลี่ยนจากความกังขา เป็นความงุนงง และกลายเป็นความตกตะลึง...

"ทำได้จริงด้วย!" มานาพึมพำกับตัวเอง แววตาของเธอฉายแววบรรลุบางอย่าง

ที่แท้คำกล่าวที่ว่า ขอแค่มีความเชื่ออันแรงกล้าก็จะต้องสำเร็จ มันเป็นเรื่องจริงสินะ

จู่ๆ หลี่เต้าเสียนก็เอ่ยขึ้น "ฟูหนี ระวังระดับการละลายของละอองเกสรดอกเปลวเพลิง ต้องทำการแยกส่วนด้วย โดดจ์ เตรียมสร้างโครงสร้างยาได้เลย แคทเธอรีน ใส่ฉนวนกันพลังเวทเข้าไป ความเสถียรของพลังเวทฟูหนีลดลงแล้ว"

"รับทราบ" แคทเธอรีน ฟูหนี และดอดจ์ขานรับ

"จอร์จ เริ่มโครงสร้างหลักได้เลย ใช้เวลาช่วงที่ฐานยากำลังละลายให้เป็นประโยชน์ จอฟฟรีย์ คอยคุมความเร็วของปฏิกิริยา ไมลส์สื่อสารกับจอร์จหน่อยนะว่าโครงสร้างแบบสวนทางจะประกอบกันยังไง ผมแนะนำว่าให้จอร์จทำโครงสร้างหลัก ส่วนคุณคอยเสริมรายละเอียด"

กลุ่มของจอฟฟรีย์ทั้งสามคนก็ขานรับเช่นกัน

ภายใต้คำสั่งของหลี่เต้าเสียน ผู้เข้าแข่งขันแยกกันควบคุมตัวแปรต่างๆ ทำให้ทุกคนรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก

และเพราะแรงกดดันที่ลดลง แคทเธอรีนจึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกในการปรุงยาที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากความรู้สึกติดขัดกลายมาเป็นความราบรื่นอย่างน่าเหลือเชื่อ

เป็นแบบนี้นี่เอง...

แคทเธอรีนเข้าใจแล้ว

ยาที่มีความซับซ้อน หากทำคนเดียวจะต้องการมาตรฐานของนักปรุงยาที่สูงมาก แต่ถ้าแยกขั้นตอนกระบวนการทั้งหมดออกมาแล้วสร้างใหม่ด้วยการทำงานเป็นทีม กำแพงของการปรุงยาระดับสูงก็จะลดฮวบลงมา

ยาที่เดิมทีต้องเป็นปรมาจารย์ปรุงยาเท่านั้นถึงจะทำสำเร็จ อาจจะถูกสร้างขึ้นมาได้ด้วยมือของนักปรุงยามือใหม่หลายคนที่ประสานงานกันอย่างรู้ใจ

นี่คือคุณค่าของการทำงานเป็นทีมของนักปรุงยาสินะ...

ดูเหมือนว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที บรรยากาศของทีมสีแดงจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เป้าหมายของพวกเขาเรียบง่ายมาก นั่นคือการปรุงยาให้เสร็จก่อนหมดเวลา และสร้างผลงานที่เป็นของพวกเขาเองออกมา

...

เหล่าเมนเทอร์จับจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมด

กอร์ดอนพยักหน้าเบาๆ "หลี่เต้าเสียนทำได้ดีจริงๆ"

แม็กกี้ดูอย่างเพลิดเพลินแล้วแก้คำพูดเขา "ไม่ใช่แค่ดี แต่ฟอร์มตอนนี้มันเกินความคาดหมายไปไกลมาก จริงๆ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้สถานการณ์จะเป็นแบบนี้ การแข่งขันทั้งหมดยิ่งกว่ารถไฟเหาะ ถ้าหลี่เต้าเสียนเตะกัปตันออกแล้วสุดท้ายพาทีมคว้าชัยชนะได้ เรื่องราววันนี้คงจะสนุกพิลึก"

เซวียเชียน "ดูจากตอนนี้ ที่จริงก็มีโอกาสนะ แต่ความยากมันสูงมาก ฝ่ายสีน้ำเงินมีเวลาเหลือเฟือในการขัดเกลายา แต่ฝ่ายสีแดงต้องแย่งชิงทุกวินาที ยิ่งรีบร้อนก็ยิ่งมีโอกาสผิดพลาดง่าย ฝ่ายสีแดงต้องระวังจุดนี้ให้ดี"

การเปลี่ยนแปลงของฝ่ายสีแดงเรียกได้ว่าเป็นการเกิดใหม่ จากทีมที่ใกล้จะตาย จู่ๆ ก็ทุ่มหมดหน้าตักเพื่อปรุงยา จนเกิดเป็นบรรยากาศแบบทุบหม้อข้าวตีเมือง

หยวนหัวจากฝ่ายสีน้ำเงินก็มองดูละครฉากนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ "น่าสนใจ แบบนี้สิค่อยน่าสนใจหน่อย ไม่งั้นถ้าชนะง่ายไปมันก็น่าเบื่อแย่"

หยวนหัวละสายตากลับมา เริ่มคิดทบทวนลำดับขั้นตอนหลังจากนี้ พิจารณาปัญหาทุกอย่างที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ในเมื่อหลี่เต้าเสียนขึ้นมาเป็นกัปตัน เขาก็ต้องงัดเอาความตั้งใจสิบสองส่วนออกมาเพื่อรับมือ

...

ผู้เข้าแข่งขันฝ่ายสีแดงผ่านช่วงเวลาห้าสิบนาทีอันแสนเจ็บปวดมาแล้ว เมื่อเทียบกับประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ทุกวินาทีในตอนนี้ราวกับอยู่บนสวรรค์...

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนสามารถจัดการงานได้อย่างมั่นใจ เพราะก่อนที่จะลงมือ หลี่เต้าเสียนจะอธิบายประเด็นสำคัญให้อย่างทันท่วงทีและแม่นยำ

ส่วนไหนที่มีความยาก หลี่เต้าเสียนจะบอกวิธีการแก้ไขออกมา เพียงแค่ทำตามวิธีการนั้นก็พอ

ในสถานการณ์เช่นนี้ กระบวนการปรุงยาเหมือนกับถูกมือที่มองไม่เห็นคอยชักนำให้แล่นอยู่บนรางที่ถูกต้องเสมอ

หลี่เต้าเสียนออกคำสั่งทีละข้อ ขณะเดียวกันก็เก็บข้อมูลการกระทำของผู้เข้าแข่งขันทุกคนและปฏิกิริยาของยาไว้ในสายตาจนหมดสิ้น

หลังจากเลียนแบบวิธีการของหยวนหัว หลี่เต้าเสียนก็พบว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการรวมทีมให้เป็นปึกแผ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ภายใต้วิธีการนี้ ขอเพียงแค่แกนหลักของทีมมีความคิดที่ชัดเจนและควบคุมความคืบหน้าได้ ก็จะรับประกันความราบรื่นของการปรุงยาได้

"หยวนหัว ขอบใจนายมากนะ วิธีของนายนี่มันใช้ได้ผลดีจริงๆ"

[คอมเมนต์คนดู]

"เชรดดด เลือดสูบฉีดเลยว่ะ"

"โคม่าขนาดนี้ยังจะพลิกฟื้นได้อีกเหรอ เวอร์เกินไปแล้ว"

"คงไม่ได้จะพลิกเกมชนะทั้งที่เสียเปรียบขนาดนี้หรอกนะ คงไม่มั้ง ไม่มั้ง"

[จบแล้ว]