ตอนที่ 11 เดตแรก

ตอนที่ 11 เดตแรก

ทุกวันนี้มีการเปิดรับมากขึ้นเกี่ยวกับรักในวัยเรียน รักในวัยเรียนเป็นเรื่องปกติแต่ยังไงก็แล้วแต่ต้องคำนึงถึงหลักการ “ปลอดภัยไว้ก่อน”

หวังลิ่งมั่นใจว่าเขานั้นไม่มีทางจะทำเรื่องแบบนั้น แต่เขาก็ไม่เคยบอกว่าเขาอยากจะไปเดตกับซุนหรง! (ซุนหรงไม่ดีตรงไหนแว๊ะ -ผู้แปล)

แล้วนี่มันอะไร สะกดรอยตามเขาจนถึงบ้านและแสดงตัวทั้งๆที่ไม่ได้รับเชิญ?

หายนะระดับ2...

เขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าหากเขาปฏิเสธการเดตครั้งนี้

อันดับแรกคงเป็นข่าวอื้อฉาวภายในโรงเรียน เขาคงตกเป็นหัวข้อการสนทนาภายในโรงเรียนโดนประณามจากทั่วทุกสารทิศ เขาเกลียดการตกเป็นเป้าแบบนั้น แต่สถานการณ์นี้จะไม่เพียงแค่ภายในโรงเรียนแต่ข่าวอาจจะแพร่กระจายไปยังโรงเรียนใกล้เคียง

มันเป็นปัญหาที่ยุ่งยาก

เขาชำเลืองมองไปที่แม่ของเขา

แม่ของเขาไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องเสียหายถ้าหากเด็กสาวคนนี้จะคิดอะไรกับลูกของเธอ ในตอนที่หวังลิ่งยังเด็ก เขาก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อน หรือจะพูดในอีกมุมหนึ่งการที่เด็กสาวคนนี้มาชอบหวังลิ่งก็แปลว่าลูกของเธอนั้นมีเสน่พอสมควร แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือเด็กสาวคนนี้เป็นถึงหลานสาวของบริษัทม่านน้ำฮวงโหกรุ๊ป! เด็กสาวเป็นคนมาหาหวังลิ่งด้วยตัวเองซึ่งข้อนี้แม่ของหวังลิ่งรู้สึกภูมิใจ

หวังลิ่งไม่มีอะไรจะพูด แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธเมื่อเห็นแม่เขาโบกมือให้แก่เขา “เดินทางปลอดภัยนะลูก ถ้าหากลูกปฏิเสธลูกจะไม่มีโอกาสได้เห็นขนมบะหมี่ของลูกอีกต่อไป!”

“...”

เมื่อผู้หญิงร่วมมือกันทำอะไรบางอย่าง พวกเขาก็มักจะกลายเป็นจอมเผด็จการอันแสนน่ากลัวแบบนี้เองสินะ

เขามองไปที่ยาบำรุงผิวในมือของแม่เขา เขาก็รู้สึกพลาดทำไมเขาถึงเปิดโอกาสให้ซุนหรงรุกมากขนาดนี้

ไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยกับการเดตในครั้งนี้หรือไม่ เขาก็จะดึงดูดความสนใจจากทั้งในและนอกโรงเรียนอยู่ดี ที่ต่างกันก็คือถ้าหากเขาปฏิเสธเขาจะเจอจุดจบที่แย่กว่า เขาอาจจะกลายเป็นเป้าให้คนอื่นมากลั่นแกล้งและได้รับความสนใจมากกว่า

แต่ไม่ว่าเขาจะเลือกข้อไหน เขาก็เป็นเป้าสายตาอยู่ดี

ดังนั้นเขาจะรับหรือไม่รับก็ไม่ใช่ปัญหา

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือ ทำให้การเดตนี้เงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

.............

เมื่อหวังลิ่งได้ขึ้นรถ เขารู้สึกเหมือนเขากำลังฝัน

ถ้าหากมันไม่ใช่ความฝันเขาคงต้องโดนยิงเข้าที่หัวในการที่ตอบรับคำเชิญนี้ รถมาเซราติ (Maserati) รุ่นลิมิเต็ด ที่มีคำว่า “ม่านน้ำฮวงโหกรุ๊ป” ติดที่ข้างรถ และซุนหรงนั่งข้างๆเขา -ราวกับว่าบริษัทม่านน้ำฮวงโหกำลังประกาศให้โลกรู้ว่าจะรับเขาเข้าเป็นลูกเขย

ลูกเขยบ้าบออะไร ที่เขาทำทั้งหมดนี่เพื่อขนมบะหมี่ของเขาต่างหาก!

นั่นเป็นสิ่งที่หวังลิ่งคิด

แต่พอเขาคิดย้อนกลับไปแล้ว ด้วยอำนาจของบริษัทแม่น้ำฮวงโหมันก็ไม่น่าจะเป็นการยากของซุนหรงที่จะระบุว่าเขานั้นอาศัยอยู่ที่ไหน

หวังลิ่งมองไปยังหมู่บ้านของเขาที่เขาค่อยๆถอยห่างออกมาจนพ้นสายตาเขา เขาสงสัยว่าเขาควรจะใช้วิชาเคลื่อนย้ายดวงดาวเพื่อย้ายหมู่บ้านของเขาไปยังที่ใดสักที่หนึ่งดีไหมเมื่อตอนเขากลับไป

“นายหวังลิ่ง ฉันไม่คิดนะว่านายจะยอมรับคำเชิญของฉัน...”

ซุนหรงยิ้มด้วยความดีใจลักยิ้มบนแก้มเธอยิ่งทำให้เธอนั้นดูสวยมาก

หวังลิ่งเม้มปาก “...” เขาจะปฏิเสธมันได้หรือยังไง?

แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจที่ซุนหรงไม่ได้แต่งหน้า แต่ถึงเธอจะไม่ได้แต่งหน้า เธอก็ยังสวยกว่าเด็กผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอเป็นเหมาะกับคำว่าสวยอย่างเป็นธรรมชาติ เขากำลังชื่นชมในความสวยของซุนหรง การที่เธอมาหาที่บ้านและชวนไปเดตเหมือนกับเขาบังคับให้เธอมา มันทำให้เขารู้สึกไม่ดี

“แล้วเราจะไปที่ไหนกันดีหือนายหวังลิ่ง? นายมีที่ที่อยากไปไหม?”

หวังลิ่งส่ายหัว

ดังนั้นซุนหรงจึงตัดสินใจแทน “คุณลู่ พาพวกเราไปตำหนักตระกูลเสี่ยว*”

*ภาษาอังกฤษใช้คำว่า Family compound : ในจีนจะมีบริเวณที่คนจากครอบครัวเดียวกันอาศัยอยู่ร่วมกันภายในรั้วหรือกำแพง

“ได้ครับคุณหนู”

คนขับรถตอบรับอย่างสุภาพ

ตำหนักตระกูลเสี่ยว เป็นชื่อของสวนสาธารณะที่สร้างขึ้นโดนตระกูลเสี่ยว ซึ่งมีอายุกว่าพันปีของประวัติศาสตร์ผู้ฝึกตน พื้นที่แต่เดิมทีเป็นที่อยู่อาศัย แต่เมื่อไม่กี่ปีที่แล้วพวกเขาได้ใช้วิชาเคลื่อนย้ายสิ่งก่อสร้างและตำหนักของพวกเขาออก และได้สร้างเป็นสวนสาธารณะแทนที่

ที่สวนแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันในนามพิพิธภัณฑ์ไฟศักดิ์สิทธิ์

มากกว่าพันปีแล้วตระกูลเสี่ยวได้เก็บสะสมไฟศักดิ์สิทธิ์จากทั่วโลก

แต่ในทุกวันนี้สวนแห่งนี้กลายมาเป็นพื้นที่สำหรับเดตของเหล่าคู่รัก

ในตอนเที่ยงคืนของทุกคืน จะมีการจัดแสดงพุดอกไม้เหนือทะเลสาบที่ตั้งอยู่กลางสวนสาธารณะแห่งนี้ บนเวทีกลางทะเลสาบจะมีคนจากตระกูลเสี่ยวสร้างพุดอกไม้จากการรวมไฟศักดิ์สิทธิ์2อย่างหรือมากกว่านั้นเข้าด้วยกัน

.................

ตามคำสั่งของซุนหรง คนขับรถก็นำรถมาจอดที่มุมหนึ่งของสวนสาธารณะเปิดประตูให้หวังลิ่งก่อนที่จะไปเปิดประตูให้แก่ซุนหรง และส่งบัตรดำให้

บัตรดำนั้นเป็นบัตรที่แสดงว่าคนคนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทม่านน้ำฮวงโหกรุ๊ป ใครที่ถือบัตรใบนี้จะได้รับการดูแลระดับวีไอพี

หวังลิ่งไม่รู้มาก่อนว่าบริษัทม่านน้ำฮวงโหก็มีส่วนสำหรับการก่อสร้างสวนสาธารณะแห่งนี้

ด้วยบัตรใบนี้ไม่มีที่ใดในโลกเลยที่เธอจะไม่สามารถไปได้

เขาจึงสงสัยว่าถ้าหากใช้การ์ดใบนี้ จะใช้ซื้อขนมบะหมี่ที่เขาชอบได้ไหม

นี่แหละคือหวังลิ่ง เขาเป็นคนประเภทที่ไม่มีความมักใหญ่ใฝ่สูงเลยแม่แต่นิดเดียว...

....................

ตำหนักตระกูลเสี่ยวเป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่มาก ที่ดินที่ตระกูลเสี่ยวเป็นเจ้าของขยายใหญ่ขึ้นกว่า3เท่าจาก3ยุคสมัยที่ผ่านมาก

การก่อสร้างเสร็จสิ้นในยุคสงครามพลังชี่เมื่อตอนที่ตระกูลเสี่ยวยังคงเป็นผู้นำของโลก

เวลาก็ล่วงเลยไป รอยแตกของมิติที่เกิดจากสงครามพลังชี่ ก็ทำให้พลังวิญญาณจากอีกมิติเริ่มรั่วไหลเข้ามาสู่โลก กลายเป็นยุคการเริ่มต้นของพลังวิญญาณ และความสำคัญของตระกูลเสี่ยวก็เริ่มลดลง

ยุคปัจจุบันที่หวังลิ่งกำลังอาศัยอยู่ ก็คือยุคที่3ซึ่งก็คือยุคของพลังวิญญาณ -หรือที่รู้จักกันในชื่อ “ยุควิทยาศาสตร์ ของผู้ฝึกตน”

ตระกูลเสี่ยว ซึ่งผ่านมาทั้ง3ยุคสมัย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นตระกูลที่เก่าแก่ที่สุด

แม้ว่าความสำคัญของตระกูลเสี่ยวจะลดลงตั้งแต่ยุคเริ่มต้นของพลังวิญญาณ แต่ก็ความเก่งกาจของตระกูลเสี่ยวในแต่ละรุ่นก็ทำให้พวกเขานั้นพัฒนาตัวเองจนสามารถนำพาตระกูลเข้าสู่ยุคพลังวิญญาณได้ ตระกูลเสี่ยวก็ยังคงติด1ใน10 มหาอำนาจของประเทศจีน ถึงแม้ว่าจะไม่มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังเป็นตระกูลที่มีความยิ่งใหญ่และมั่นคงตระกูลหนึ่ง

เสียดายที่ไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ตระกูลเสี่ยวเก็บสะสมมาจากทั่วทุกมุมโลก ได้สูญเสียพลังในตัวของมันเองเนื่องจากการใช้งานในยุคสงครามพลังชี่

นอกจากการที่เอาไปใช้ในการสร้างพุดอกไม้ ไฟศักดิ์สิทธิ์ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เอาไปใช้ทำอะไรอีก

ด้วยการแสดงอันอลังการของไฟศักดิ์สิทธิ์นี้ ดูเหมือนว่าจะทำให้ภาพลักษณ์ของตระกูลเสี่ยวที่เคยเป็นมหาอำนาจในยุคผู้ฝึกตนกลายเป็นบริษัทด้านการแสดงไปเสียแล้ว...