บทที่ 30: สองวิถีแห่งการตอบโต้

"ถ้าประตูหลักของเขตท่องเที่ยวปิดตายอยู่ หมายความว่าฉันต้องไปเปิดประตูตอนนี้เลยงั้นเหรอ?"

คริสยืนอยู่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ จ้องมองข้อความในประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ไม่สิ ถึงมันจะไม่บอกว่า 'งานชำระล้าง' คืออะไร แต่ดูจากการที่ต้องปิดล็อกเขตท่องเที่ยวเพื่อดำเนินการ มันต้องเป็นปฏิบัติการที่สำคัญมากและค่อนข้างจะเป็นความลับ ถ้าฉันบุ่มบ่ามไปเปิดประตูตอนนี้ มันอาจจะส่งผลกระทบที่คาดเดาไม่ได้"

คริสคุ้นเคยกับโครงการความลับเป็นอย่างดี

ในอเมริกา สิ่งใดก็ตามที่ต้องสั่งล็อกดาวน์พื้นที่ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ประชาชนไม่ควรรับรู้ ก็ต้องเป็นเรื่องที่หากรั่วไหลออกไปจะนำมาซึ่งหายนะร้ายแรง

และโดยส่วนใหญ่ มันมักจะเป็นทั้งสองอย่างรวมกัน

"ดูเหมือนการบริหารจัดการสวนสนุกทะเลสาบเชียนจื่อแห่งนี้จะไม่ธรรมดาซะแล้ว..."

เมื่อลองคิดดู สวนสนุกที่มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้ จะเป็นเพียงองค์กรพลเรือนธรรมดาได้อย่างไร?

มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีหน่วยงานรัฐบาลเข้ามาเกี่ยวข้อง

หรืออาจเป็นไปได้ว่า พื้นที่ทะเลสาบเชียนจื่อทั้งหมดถูกจัดตั้งขึ้นโดยเจ้าหน้าที่ที่รัฐบาลส่งมา

คริสซึ่งซึมซับวัฒนธรรมอันดีงาม (ประชด) ของอเมริกามานาน ย่อมรู้ดีว่าควรจัดการกับสถานการณ์แบบนี้อย่างไร

ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่พูด ไม่ทำ!

ทางเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้คือหาที่ซ่อนตัวจนกว่าจะผ่านพ้นคืนที่งานชำระล้างเสร็จสิ้น

ถึงตอนนั้น ฝ่ายบริหารที่เคยเงียบหายก็น่าจะกลับมาทำงานอีกครั้ง และเขาก็ยังสามารถขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้

เมื่อเป้าหมายชัดเจน สิ่งที่คริสต้องทำคือหาที่พักแรมให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปอย่างสงบสุข

ตรงหน้าเขามีทางเลือกสองทาง:

ไปที่ทางเดินสีแดงเพื่อหาจุดพักผ่อนสาธารณะ: นี่คือวิธีที่ผู้ถอดรหัสส่วนใหญ่เลือกใช้ในคืนแรก และมีการรับประกันความปลอดภัย

แต่คริสใช้คืนแรกในป้อมรักษาความปลอดภัย เขาไม่มีประสบการณ์ในการหาจุดพักผ่อนเลย การออกไปหาตอนนี้อาจเสียเวลาเปล่า และเผลอ ๆ อาจจะหาไม่เจอด้วยซ้ำ เขาจึงตัดทิ้งไป

• ทำตามที่ประกาศบอก: พักในหอพักพนักงานและล็อกประตูให้แน่นหนา

  นี่คือทางเลือกที่สะดวกและรวดเร็วที่สุดสำหรับคริส ในเมื่อเขาอยู่ที่ศูนย์รักษาความปลอดภัยแล้ว การหาหอพักย่อมง่ายกว่าการไปงมหาจุดพักผ่อนข้างนอก

ความกังวลเพียงอย่างเดียวคือ ห้องพักอาจจะเต็มหมดแล้ว และคนข้างในคงไม่ยอมเปิดประตูให้เขาแน่ ๆ

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ภาพจินตนาการก็ผุดขึ้นในหัวคริส

ในหอพักที่มืดมิด เขาแอบอยู่ใต้ผ้าห่ม ตัวสั่นงันงกเพื่อรอให้ค่ำคืนอันน่าสยดสยองผ่านพ้นไป ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู และมีใครบางคนตะโกนเรียกให้เขาเปิดประตูให้...

"ฉันคงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผีแน่ ๆ..."

คริสสะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป

มีวิธีไหนที่จะรู้ได้ไหมว่าห้องไหนว่างบ้าง?

คริสเดินสำรวจรอบโถงและเหลือบไปเห็นห้องเวรยามตรงทางเข้าพอดี

"จริงด้วย! ประตูหอพักพนักงานต้องมีกุญแจ และห้องเวรยามต้องมีกุญแจสำรองชัวร์!"

"แถมห้องเวรยามต้องมีใบลงทะเบียนเพื่อดูว่าแต่ละวันมีคนพักกี่คนด้วย"

"ฉันแค่ต้องเช็กรายชื่อแขกของวันนี้ ก็จะรู้ว่าห้องไหนมีคนอยู่ ห้องไหนว่าง จากนั้นก็แค่หยิบกุญแจห้องนั้นไป!"

คริสรีบปีนหน้าต่างเข้าไปในห้องเวรยาม หลังจากค้นอยู่พักใหญ่ เขาก็พบ 'ใบลงทะเบียนที่พัก' เข้าจริงๆ

ที่น่าแปลกใจคือ รายชื่อถูกจัดเรียงตามหมายเลขห้อง ห้องที่มีคนเข้าพักจะมีการทำเครื่องหมายถูกและเซ็นชื่อกำกับไว้

"ห้อง 13? ห้องนี้ไม่มีคนพัก!"

คริสเห็นห้องที่ไม่มีเครื่องหมายถูกทันที แม้ว่าเลข 13 จะถือเป็นเลขอัปมงคลในตะวันตก แต่ในฉากทัศน์ตะวันออกของทะเลสาบเชียนจื่อคงไม่มีธรรมเนียมแบบนั้น

คริสหยิบกุญแจห้อง 13 จากแผงบนผนัง เนื่องจากฟ้ายยังไม่มืดสนิท เขาจึงอาศัยแสงจากภายนอกมองหาป้ายบอกทางไปบันได

เขาสุ่มเลี้ยวเข้าทางเดินฝั่งหนึ่ง เพราะปกติแล้วบันไดมักจะอยู่สุดทางเดินทั้งสองฝั่ง

คริสเดินตามป้ายไป เมื่อเทียบกับโถงกลางแล้ว ทางเดินมีแสงสว่างดีกว่าเพราะมีหน้าต่างติดตั้งอยู่ทุก ๆ ไม่กี่เมตร

แน่นอนว่าหน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิท

ความพยายามไม่ทรยศใคร คริสเดินไปไม่ไกลก็พบทางขึ้นบันไดตรงกลางทางเดิน

ที่ผนังบันไดมีผังอาคารแบบง่าย ๆ ระบุหน้าที่ของแต่ละชั้นไว้

ชั้นส่วนใหญ่เป็นพื้นที่สำนักงาน แบ่งตามแผนกต่าง ๆ

ดู ๆ ไปแล้ว การแบ่งสัดส่วนของศูนย์รักษาความปลอดภัยที่นี่ เหมือนกับ 'สถานีตำรวจ' มากกว่าสวนสนุกเสียอีก

และที่ทำให้คริสประหลาดใจคือ หอพักพนักงานที่เขาตามหาถูกจัดให้เป็นชั้นเฉพาะแยกต่างหาก อยู่ที่ชั้น 3 ซึ่งไม่สูงนัก

คริสรีบปีนขึ้นไปถึงชั้น 3 แสงสว่างที่นี่ไม่ดีเท่าชั้นล่าง มองไปทางไหนก็เห็นแต่ประตูห้องยาวเหยียดตลอดทางเดิน มีหน้าต่างเพียงบานเดียวตรงหัวมุม

แม้แสงจะสลัว แต่สายตาของคริสยังดีเยี่ยม เขาสามารถมองเห็นเลขห้องบนประตูได้อย่างชัดเจน

เขาไล่หาทีละห้อง จนกระทั่งพบ ห้อง 13

ก่อนจะเปิดประตู คริสยังแอบกังวลชั่ววูบ

ถ้าห้อง 13 มีคนอยู่ล่ะ? ถ้าพวกเขาแค่ลืมลงทะเบียนล่ะ?

โชคดีที่จนถึงวินาทีที่เขาเสียบกุญแจสำรองและบิดล็อกเปิดเข้าไป ก็ไม่มีใครอื่นปรากฏตัวในห้องนั้น

มันคือหอพักพนักงานที่ว่างอยู่จริง ๆ

คริสถอนหายใจอย่างโล่งอกและก้าวเข้าไปในห้อง 13...

---

"ไอ้ห้องควบคุมมันอยู่ส่วนไหนของ (คำอุทานรัสเซีย) วะเนี่ย?"

วินาทีที่ อเล็กเซ พุ่งพรวดเข้ามาในศูนย์รักษาความปลอดภัย เขาเหลือบเห็นประกาศบนบอร์ดและเริ่มหาห้องควบคุมอย่างบ้าคลั่ง

โชคดีที่เขาเป็นคนประเภท 'หยาบแต่ละเอียด' เขาจึงสังเกตเห็นป้ายบอกทางและวิ่งตามไปจนสุดทางเดิน

แต่ความละเอียดของเขาก็มีอยู่แค่ติ่งเดียวเท่านั้น

เมื่ออเล็กเซลองหมุนลูกบิดประตูดู เขาพบว่าห้องควบคุมล็อกอยู่ และเขาไม่มีกุญแจเลยสักดอก

เขานึกได้ว่ามีห้องเวรยามอยู่ที่ทางเข้า ตรงข้ามกับบอร์ดประกาศพอดี แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจมันเลย

"จะให้เดินกลับไปหยิบกุญแจตอนนี้ก็ (คำด่ารัสเซีย) เสียเวลาฉิบหายโว้ย!"

อเล็กเซล้มเลิกความคิดจะหากุญแจ เขาสังเกตดูแล้วว่าประตูนี้ไม่ได้แข็งแรงอะไรมากมาย จึงตั้งหลักถอยหลังรักษาระยะห่าง แล้วออกแรงวิ่งเต็มสูบกระโดดถีบประตูห้องควบคุมเข้าอย่างจัง!

ปัง!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้ประตูบุบเข้าไปด้านในจนเกิดช่องว่างเล็ก ๆ

นั่นทำให้อเล็กเซมีกำลังใจขึ้นเป็นกอง

เขาถอยไปตั้งหลักอีกรอบ แล้วโถมตัวเข้าใส่ด้วยลูกถีบพิฆาตอีกครั้ง

ปัง! โครม!

ประตูถูกอเล็กเซถีบจนกระเด็นไปกระแทกผนังเสียงดังสนั่น

อเล็กเซยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ เดินเข้าไปสำรวจผลงานตัวเอง แล้วพบว่าสลักประตูแทบจะพังยับเยิน แถมยังมีรอยสนิมกัดกร่อน เนื้อไม้ด้านในเปื่อยผุจนหมดสภาพ

"ประตูพรรค์นี้มันจะไปกันใครได้วะ?"

เมื่อเห็นรอยกัดกร่อนที่ชัดเจน อเล็กเซสงสัยว่าแค่ผู้ชายตัวโต ๆ มาผลักแรง ๆ ก็น่าจะเปิดได้แล้ว

แต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้น เขาเดินเข้าไปในห้องควบคุม อาศัยแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างทางเดิน คลำหาจนเจอสวิตช์ไฟหลักและสวิตช์ประตูหน้าของเขตท่องเที่ยว

โดยไม่รีรอ อเล็กเซสับสวิตช์ทันที!

เขาได้ยินเสียงกลไกดังเบา ๆ จากแผงควบคุม ไม่แน่ใจว่ามันทำงานจริงไหม

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว มีแต่ต้องลองดูเท่านั้น

หลังจากออกจากห้องควบคุม อเล็กเซก็วิ่งย้อนกลับมาที่โถงกลางของศูนย์รักษาความปลอดภัย

คราวนี้เขาเข้าไปในห้องเวรยามจริง ๆ

แต่เขาไม่ได้มาหากุญแจ เขามาหาอย่างอื่น

"อาฮ่า! เจอแล้ว!"

อเล็กเซดึง ชุดยูนิฟอร์มรักษความปลอดภัยสำรอง และ อุปกรณ์ปราบจลาจล ออกมาจากตู้เหล็กในห้องเวรยาม

น่าเสียดายที่ไม่มีปืนลูกซอง ไม่งั้นคงจะอุ่นใจกว่านี้เยอะ

เมื่อเตรียมอาวุธครบมือ อเล็กเซมองออกไปที่ท้องฟ้าซึ่งยังไม่มืดสนิท และตัดสินใจจะลองบ้าดูสักตั้ง

"เพื่อเกียรติยศและความแข็งแกร่ง! ไม่ชนะก็ตายไปข้าง!"

หากใครมองลงมาจากหน้าต่างชั้นสองหรือสูงกว่าของศูนย์รักษาความปลอดภัยในตอนนี้ จะได้เห็นภาพ:

ชายชาวสลาฟร่างกำยำ ถือโล่ปราบจลาจล แบกง่ามระงับเหตุ และสวมหมวกนิรภัย วิ่งตะโกนก้องพุ่งออกจากศูนย์รักษาความปลอดภัยไปอย่างบ้าคลั่ง—

... "นั่นมันตัวอะไรน่ะ...?"

คริสซึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นบน จ้องมองร่างปริศนาเบื้องล่างด้วยแววตาหวาดวิตกสุดขีด