บทที่ 20 - ไม่เชื่อ

บทที่ 20 - ไม่เชื่อ

"ท่าน ผบ. ครับ โทรเลขด่วนที่สุดจากเซี่ยงไฮ้... หน่วยพายุหมุนถูกหน่วยปฏิบัติการเบอร์ 76, หน่วยทกโก และสารวัตรทหารญี่ปุ่น ล้อมปราบสามด้าน เสียหายหนัก ภารกิจล้มเหลวครับ"

"นอกจากนี้ สมาชิกหน่วยแฝงตัวฮั่วเหมย นอกจาก 'นกสาลิกา' (สี่เชวี่ย) กับ 'นกขมิ้น' (หวงเชวี่ย) ที่หนีรอดมาได้ นอกนั้นถ้าไม่ถูกจับก็ถูกยิงเป้าทิ้งคาที่ พวกเราติดกับดักครับ!"

"โทรเลขด่วนฉบับนี้ส่งมาจากนกขมิ้นที่หน่วยพายุหมุนทุ่มสุดตัวช่วยออกมาได้ครับ"

โครมคราม! ในห้องทำงานบอสไต้ ข้าวของที่เหลือรอดถูกกวาดเรียบลงพื้น บอสไต้ระเบิดอารมณ์คลุ้มคลั่งอีกรอบ ก่อนจะตบโต๊ะตะคอกเสียงดังจนกระจกสะเทือน:

"เรียกตัวเจ้าหน้าที่แผนกโทรเลขที่เข้าเวรวันนี้มาให้หมด 'ตัวนิ่ม'... วันนี้ข้าจะถลกหนังหัวมันออกมาให้ดู!"

ฉงชิ่ง... ตัวนิ่ม... รหัสลับนี้ชัดเจนในตัวมันเอง

เพราะข่าวกรองที่ตัวนิ่มส่งให้ติงม่อฉวิน ทำให้ติงม่อฉวินรู้ว่าแผนล้างบางรั่วไหล จนนำไปสู่หายนะต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ที่พังทลายเครือข่าย

ตอนนี้บอสไต้ปักใจเชื่อแล้วว่า ไอ้เจ้าตัวนิ่มทรยศนี่ต้องแฝงตัวอยู่ในแผนกโทรเลข หรือไม่ก็มีสายของมันฝังตัวอยู่ที่นั่น

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน บอสไต้ตอนนี้โกรธจัด และต้องการเลือดมาล้างความอัปยศ!

หลังจากเยี่ยเปี๋ยอันเดินคอตกออกไป บอสไต้สูดหายใจลึกพยายามสงบสติ หันมามองเสิ่นซิ่งกับเหมาซู่:

"ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาชีวิตกล้วยไม้หางหงส์กับลูกพยัคฆ์ไว้"

"น้องสาม รีบติดต่อไปหาหูหนิว บอกให้หน่วยพายุหมุนเตรียมพร้อมประสานงานกับเธอเพื่อเก็บกวาดร่องรอยให้ลูกพยัคฆ์ นอกจากนี้ ให้หลี่หมิงจูควบตำแหน่งรหัสหูหนิวชั่วคราว ให้นกขมิ้นไปขึ้นตรงกับหูหนิว ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนแค่ไหน ห้ามลูกพยัคฆ์เป็นอะไรเด็ดขาด!"

เสิ่นซิ่งรับคำสั่งแล้วรีบหันหลังเดินออกไป ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจแผนกโทรเลขแล้ว โทรเลขฉบับสำคัญนี้เขาต้องไปส่งด้วยมือตัวเอง

"ท่าน ผบ. ครับ แล้วกล้วยไม้หางหงส์ล่ะครับ เราจะทิ้งกล้วยไม้หางหงส์ไม่ได้นะครับ!" เหมาซู่รีบท้วง

บอสไต้กลอกตามองบน พูดมาได้ ถ้ากล้วยไม้หางหงส์ความแตก ลูกพยัคฆ์ก็จะยิ่งตกที่นั่งลำบากกว่าเดิม แน่นอนว่าทิ้งไม่ได้

"ทางกล้วยไม้หางหงส์ติดต่อไม่ได้ แกก็น่าจะรู้ว่ามีความเป็นไปได้อะไรบ้าง รีบไป สั่งให้กล้วยไม้หางหงส์กบดานเงียบเชียบ ถ้าไม่มีสายข่าวติดต่อไป ห้ามส่งข่าวกรองใดๆ ออกมาอีกเด็ดขาด!"

เซี่ยงไฮ้ ห้องทำงานผู้อำนวยการเบอร์ 76

มองดูจ้าวเซวียนที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ตรงหน้า ติงม่อฉวินยิ้มแก้มปริอย่างปิดไม่มิด

ดูท่าจ้าวเซวียนจะไม่มีปัญหาจริงๆ ที่เหลือก็รอดูผลงานของเสี่ยวเตากับหน่วยปฏิบัติการ

"อาเซวียน วางใจเถอะ ลุงสั่งให้เสี่ยวเตากับหน่วยปฏิบัติการไปรับช่วงต่อแล้ว ครั้งนี้เธอทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก"

จ้าวเซวียนหัวเราะหยันในใจ แต่ภายนอกยังคงทำหน้านิ่งพยักหน้าเบาๆ:

"คุณลุงครับ ผมแค่เป็นคนส่งข่าว..."

ติงม่อฉวินโบกมือขัดจังหวะพร้อมรอยยิ้ม:

"เอ๊ะ พูดแบบนั้นได้ไง โจวเหมยคนนี้ยังมีประโยชน์อีกเยอะ ข่าวที่เธอส่งมาทันท่วงทีมาก ขอแค่โจวเหมยรอดมาได้ เธอก็มีความดีความชอบใหญ่หลวงแล้ว"

(มองในมุมนี้ ถ้ากล้วยไม้หางหงส์กับลูกพยัคฆ์ไม่ได้แฝงตัวอยู่ในหน่วยปฏิบัติการ ก็ต้องซ่อนอยู่ในตึกนี้แหละ หวังว่าจะไม่ใช่คนที่ฉันคิดไว้นะ)

ได้ยินเสียงในใจนี้ จ้าวเซวียนระแวงติงม่อฉวินหนักขึ้นไปอีก

ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่ ชัดเจนว่าไม่ไว้ใจแม้กระทั่งหลานสาวตัวเองอย่างเตาเหยียน!

แม่เจ้าโว้ย ทำไมรู้สึกว่าเบอร์ 76 ยิ่งอยู่ยิ่งอันตรายขึ้นทุกวัน

หลังจากถูกติงม่อฉวินชวนคุยสัพเพเหระเพื่อถ่วงเวลาอยู่พักใหญ่ ซุนผิงอัน หัวหน้าแผนกข่าวกรองก็ผลักประตูเข้ามา

เห็นจ้าวเซวียนนั่งอยู่ด้วย ซุนผิงอันก็ยิ้มทักทาย

"เหล่าซุน มีข่าวอะไรว่ามาเลย อาเซวียนไม่ใช่คนอื่นคนไกล"

ซุนผิงอันมองจ้าวเซวียนอย่างแปลกใจ ดูท่า จ้าวเซวียนจะผ่านการตรวจสอบสุดหินของติงม่อฉวินแล้วสินะ

"ครับ!"

"ท่านผอ.ครับ ทางหัวหน้าเตาส่งข่าวมาแล้ว แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่หน่วยพายุหมุนเสียหายหนัก หน่วยแฝงตัวฮั่วเหมย นอกจากนกสาลิกากับนกขมิ้นที่หนีรอดไปได้ และจับกุม 'นกคีรีบูน' (จินซือเชวี่ย) ได้เป็นๆ นอกนั้นถูกวิสามัญหมดครับ"

"อ้อ แล้วก็คนที่จวินถ่งส่งมาปลอมตัวเป็นหัวหน้าสถานีก็ถูกเก็บแล้วครับ ทางทกโกส่งคนมามอบใบประกาศเกียรติคุณและเงินรางวัล ท่านผอ.จะว่ายังไงครับ?"

แม้ภารกิจจะไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ติงม่อฉวินก็พอใจแล้ว

รองหัวหน้าหน่วยพายุหมุนไม่ใช่คนกระจอก จะให้กวาดล้างหน่วยพายุหมุนได้หมดจด ติงม่อฉวินไม่ได้หวังสูงขนาดนั้น

ข่าวที่ซุนผิงอันนำมา อยู่ในขอบเขตที่เขายอมรับได้

ส่วนจ้าวเซวียนที่นั่งฟังอยู่ ถอนหายใจในใจ ดูท่าหน่วยพายุหมุนจะไม่เชื่อคำเตือนของเขา แล้วดันทุรังทำภารกิจต่อ

แต่การที่หน่วยพายุหมุนสามารถฝ่าวงล้อมกับดักของติงม่อฉวินออกมาได้ แถมยังช่วยสมาชิกหน่วยฮั่วเหมยออกมาได้คนหนึ่ง ก็ทำเอาจ้าวเซวียนทึ่งในฝีมือไม่น้อย

ดูท่า ในหน่วยพายุหมุนจะมียอดฝีมืออยู่เยอะเหมือนกัน!

(เฮ้อ—— หรือว่ากล้วยไม้หางหงส์กับลูกพยัคฆ์จะไม่ได้อยู่ในหน่วยปฏิบัติการจริงๆ?)

นี่คือเสียงในใจที่จ้าวเซวียนได้ยินตอนเดินตามติงม่อฉวินกับซุนผิงอันไปพบผู้แทนจากทกโก

ต้องยอมรับว่า ติงม่อฉวินนี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ ได้รับชัยชนะขนาดนี้แล้ว ในใจยังวนเวียนอยู่แต่เรื่องจับผิดกล้วยไม้หางหงส์กับลูกพยัคฆ์

จ้าวเซวียนที่เดินตามหลังทั้งสองคน สีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับหนาวเหน็บ

หน่วยพายุหมุนบาดเจ็บสาหัส แม้แต่หน่วยฮั่วเหมยที่เป็นทัพหน้าในการฟื้นฟูสถานีเซี่ยงไฮ้ก็พังพินาศ

จ้าวเซวียนไม่รู้เลยว่า เมื่อไหร่สถานีเซี่ยงไฮ้ถึงจะฟื้นกลับมาได้?

ลำพังตัวเขาคนเดียว... อ้อ ยังมีกล้วยไม้หางหงส์ที่ไม่รู้ว่าเป็นใครอีกคน จ้าวเซวียนไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะแฝงตัวต่อไปได้โดยไม่มีพิรุธ

ไม่มีใครมาช่วยดึงความสนใจ การถูกเปิดโปง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

และจ้าวเซวียนก็ไม่ลืมว่า เขายังมีปัญหาใหญ่รออยู่

วันนี้หลี่หมิงจูช่วยแก้สถานการณ์ให้ผ่านไปได้ แต่จ้าวเซวียนไม่เชื่อหรอกว่าติงม่อฉวินจะไม่สืบต่อ

เรื่องซี่โครงหมูทอดเป็นแค่การแก้ผ้าเอาหน้ารอด ทนการตรวจสอบจริงๆ ไม่ไหวหรอก

ไม่ได้การ ต้องหาโอกาสนัดพบกับหลี่หมิงจู ถามให้รู้เรื่องว่าเธอจัดการยังไง ถ้าช่องโหว่มันใหญ่เกินไป จ้าวเซวียนคงไม่อยากอยู่รอความตายที่เบอร์ 76

ยังไงซะ รหัสลับของเขาที่หลุดไปก็เป็นความผิดพลาดของทางซานเฉิง ถ้าเขาขอลี้ภัย ทางซานเฉิงคงไม่มีหน้ามาห้ามหรอก

พอเตาเหยียนกับคนของหน่วยปฏิบัติการกลับมา เบอร์ 76 ก็ยกเลิกคำสั่งปิดตาย

แต่วันนี้คงเลิกงานเร็วไม่ได้ จะได้กลับบ้านกี่โมง จ้าวเซวียนก็เดาไม่ออก

หลังจากกินข้าวเย็นที่โรงอาหารเบอร์ 76 จ้าวเซวียนก็ถูกติงม่อฉวินลากตัวไปที่ห้องสอบสวน

วันนี้ห้องสอบสวนคึกคักเป็นพิเศษ ฟังจากเสียงในใจติงม่อฉวิน ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่จะเริ่มตกปลาอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกหัวหน้าทุกแผนกมารวมตัวกันเพื่อสอบสวน 'สวีมานชุน' สมาชิกหน่วยฮั่วเหมยคนเดียวที่จับเป็นมาได้ รหัสลับ 'นกคีรีบูน'

ในห้องสอบสวนที่ใหญ่ที่สุดของเบอร์ 76 ติงม่อฉวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานกวาดตามองคนที่มาถึง ขมวดคิ้วเล็กน้อย:

"คนของหน่วยปฏิบัติการล่ะ? ทำไมยังไม่มา?"

ซุนผิงอันที่นั่งข้างติงม่อฉวินหันไปมอง แล้วยิ้มตอบ:

"ท่านผอ.ครับ ภารกิจครั้งนี้หน่วยปฏิบัติการสูญเสียไปไม่น้อย หม่าซ่างเฉิงคงติดพันเรื่องเงินชดเชยอยู่ครับ"

ติงม่อฉวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

จ้าวเซวียนที่นั่งข้างเตาเหยียน จ้องมองสวีมานชุนที่ถูกมัดตรึงอยู่บนเก้าอี้สอบสวน

เธอดูอายุยังน้อย อย่างมากก็ยี่สิบสามยี่สิบสี่ วัยกำลังสาวสะพรั่ง ทรงผมดัดลอนตามสมัยนิยม คล้ายๆ กับเตาเหยียน

ดูออกเลยว่าสวีมานชุนรักสวยรักงาม แต่งตัวทันสมัยอินเทรนด์

เพียงแต่ตอนนี้ สวีมานชุนดูสะบักสะบอมไม่น้อย แผลถูกยิงที่ต้นขาแค่พันแผลไว้ลวกๆ หน้าซีดเผือด ทรงผมยุ่งเหยิง

แต่ถึงกระนั้น บนใบหน้าของสวีมานชุนก็ไร้ซึ่งความโศกเศร้า เธอนั่งอยู่ตรงนั้น กวาดตามองทุกคนในห้องสอบสวนด้วยความสนใจ แววตาไร้ซึ่งความโกรธแค้น มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและสงบนิ่ง

(จบแล้ว)