บทที่ 36 จำนำ

“...หยวนต้า... พี่เชวี่ย ผู้อาวุโสอย่างท่านวิจัยเรื่องดินปืนด้วยเหรอ?”

“ไร้สาระ! ข้าคือหมอยาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดนะ ก็ต้องวิจัยยาได้ทุกชนิดอยู่แล้ว จะซื้อก็รีบซื้อ ถ้าไม่มีเงินก็รีบไสหัวไปซะ อย่าหวังว่าพี่คนนี้จะให้ฟรีๆ ไม่มีทางหรอก” หยวนเชวี่ยย่นจมูก ส่งเสียงฟุดฟิดอย่างไม่สบอารมณ์

ดินปืนก็นับเป็นยาด้วยเหรอ? เย่เทียนเซี่ยมองชายชราผู้เตะสามัญสำนึกทิ้งราวกับลูกบอลด้วยความเลื่อมใส แต่พอสายตาเลื่อนไปมองไอเทมชิ้นถัดไป ความเลื่อมใสก็แทบจะกลายเป็นจิตสังหาร...

[ไฟแช็ก] : ไฟแช็กที่หยวนเชวี่ยสร้างขึ้นด้วยหลักการทางวิศวกรรมที่ไปเรียนมาจากไหนก็ไม่ทราบ สินค้าจัดแสดงไม่ขาย แต่ถ้าเหมาประทัดคู่และประทัดพวงในมือหยวนเชวี่ยไปได้ทั้งหมด หยวนเชวี่ยจะใจกว้างมอบไฟแช็กอันนี้ให้เป็นของแถม

สินค้าไม่ขาย... ต้องเหมาหมด... แถมฟรี... ถ้าไม่มีไฟแช็กแล้วจะจุดประทัดยังไง? จะจุดยังไงหา!! ตาเฒ่านี่ชัดเจนว่ากำลังบอกว่า... ถ้าไม่เหมาให้หมดก็ไม่ต้องซื้อเลยสักอย่าง เพราะซื้อไปก็ไร้ประโยชน์... ยกเว้นแต่ว่านายจะเป็นนักเวทธาตุไฟ

แม้จะปวดหัวกับการวิจัยประทัดของหยวนเชวี่ย แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ต้องยอมรับในอานุภาพของไอเทมลับสองชิ้นนี้ นี่มันอาวุธสังหารที่สร้างมาเพื่อให้เขาผ่านบททดสอบระดับนรกอเวจีชัดๆ!

เย่เทียนเซี่ยคลำกระเป๋าเป้ เงยหน้ามองหยวนเชวี่ยแวบหนึ่ง แล้วเดินออกจากร้านไปเงียบๆ ทิ้งให้หยวนเชวี่ยที่ตั้งหน้าตั้งตารอต้องมองค้างเก้อ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เย่เทียนเซี่ยก็เดินกลับเข้ามาเงียบๆ อีกรอบ... เขายืนสับสนอยู่ท่ามกลางสายลมอยู่นาน สุดท้ายก็ทำใจหน้าด้านไปตั้งแผงลอยขายของไม่ได้จริงๆ

ปัจจุบันรวมกับเงิน 100 เหรียญทองที่รีดไถมาจากกิลด์ใบไม้แดงวันนั้น เขามีเงินติดตัวทั้งหมด 183 เหรียญทอง สำหรับผู้เล่นทั่วไปที่รายรับไม่พอกับรายจ่าย นี่ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาลดั่งตัวเลขทางดาราศาสตร์ ส่วนในกระเป๋าเป้ของเขา... ด้วยค่าโชคที่สูงถึง 10 แต้ม ตลอดหนึ่งสัปดาห์กว่าที่ผ่านมา ตั้งแต่หมาป่าดุร้าย หมาป่าโลหิต จนถึงหมาป่าปีศาจในส่วนลึกสุดของหุบเขาหมาป่าโฉด อุปกรณ์ในกระเป๋าก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้มีมากถึงสามสิบกว่าชิ้น แถมส่วนใหญ่ไม่ใช่ของขาวระดับทั่วไปที่มีขายในร้านค้า แต่มีอุปกรณ์ระดับเหล็กกล้าที่บวกค่าสถานะหนึ่งอย่างกว่าสิบชิ้น และยังมีอุปกรณ์ระดับทองแดงที่ทำให้คนตาร้อนผ่าวจนอยากจะปล้นอีกถึงสี่ชิ้นเต็มๆ

ในหมู่บ้านมือใหม่ที่เหรียญทองขาดแคลนเช่นนี้ ราคากลางของอุปกรณ์ระดับทองแดงเลเวล 10 อย่างต่ำที่สุดก็ต้อง 100 เหรียญทองขึ้นไป เผลอๆ อาจมีราคาแต่ไม่มีคนขายด้วยซ้ำ

ขอแค่เย่เทียนเซี่ยวิ่งไปที่หน้าหมู่บ้านแล้วตะโกนว่า "ขายอุปกรณ์ทองแดงเลเวล 10 ครับ!" พริบตาเดียวเขาคงโดนฝูงชนรุมล้อม เหล่าหมูอ้วนที่มุ่งเน้นสร้างอำนาจกิลด์หรือพัฒนาความสามารถส่วนตัวโดยเห็นเงินเป็นเพียงเศษดินคงแย่งกันประมูลราคา อุปกรณ์ระดับทองแดงสี่ชิ้นนี้สามารถเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 60001 ได้ในพริบตา... แต่ก็เหมือนกับพ่อค้าหน้าใหม่ที่เพิ่งไปขายผักที่ตลาดเป็นครั้งแรก เย่เทียนเซี่ยยืนอั้นอยู่ที่หน้าหมู่บ้านตั้งนานสองนาน สุดท้ายก็ไม่กล้าปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว

จะว่าไป ด้วยนิสัยของเขา มันก็ไม่เหมาะจะทำอะไรแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ

เย่เทียนเซี่ยเดินกลับมาหยุดตรงหน้าหยวนเชวี่ย หยิบค้อนทองแดงสำหรับอาชีพผู้พิทักษ์โล่ออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้ววางกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ดัง "ตึง" นั่นไม่ใช่ค้อนธรรมดา หัวค้อนทรงกลมเต็มไปด้วยหนามแหลมเล็กๆ หากเผลอไปโดนเข้า ผลลัพธ์คงไม่ต้องจินตนาการเลย

หยวนเชวี่ยที่ทำวางก้ามมาตลอดหน้าเปลี่ยนสีซีดเผือด ร่างแทบจะร่วงจากเก้าอี้ เขารีบถอยกรูดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "มี... มีอะไรค่อยพูดค่อยจานะ... ข้า... ข้าขอเตือนไว้ก่อน สมัยก่อนข้าเป็นถึงจอมมหาเวทเลเวล 100 คนแบบเจ้า... ต่อให้มาสักร้อยคนข้าก็ไม่กลัวหรอก..."

เย่เทียนเซี่ยมีเส้นดำขึ้นเต็มหน้าผาก... ตาแก่นี่ไม่รู้หรือไงว่าผู้เล่นโจมตี NPC ในเขตปลอดภัยไม่ได้!?

"อย่าตื่นเต้น เข้าใจผิดแล้ว คืออย่างงี้ เงินผมไม่พอ กลัวจะซื้อของของผู้อาวุโสได้ไม่ครบ เลยอยากถามว่าจะเอาของในตัวผมแลกเปลี่ยนได้ไหม... ดูค้อนนี่สิเป็นไง? นี่คือค้อนทองแดงที่บวกพลังโจมตีตั้ง 20 แต้ม เอาไว้ปล้นฆ่าชิงทรัพย์..."

"หยุด!" สีหน้าของหยวนเชวี่ยเริ่มดีขึ้น เขารีบกระแอมไอสองทีแก้เขิน ปัดฝุ่นตามตัว แล้วกลับมาทำท่าทางเคร่งขรึมเหมือนเดิมในชั่วพริบตา เขาเอามือตบค้อนทองแดง แล้วชำเลืองมองเย่เทียนเซี่ยอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยว่า "พี่คนนี้ขายของไม่เคยให้แปะโป้ง ไม่รับจำนำ... แต่เห็นแก่ที่เจ้าเป็นคนที่ไอ้เฒ่าผู้ใหญ่บ้านนั่นส่งมา ค้อนนี่... อืม ก็ไม่เลว งั้นตีราคาให้ 50 เหรียญทองก็แล้วกัน"

50 เหรียญทอง... ราคาต่ำกว่าตลาดผู้เล่นที่มีแต่คนแย่งซื้ออย่างน้อยสามถึงสี่เท่า แต่เมื่อนึกถึงว่าถ้าขายให้ร้านตีเหล็กจะได้แค่ 10 เหรียญทอง เย่เทียนเซี่ยก็จำต้องกัดฟันยอมรับ เขาคำนวณราคารวมของไอเทมประหลาดพวกนั้น แล้วชั่งน้ำหนักเงินในกระเป๋า สุดท้ายก็หยิบรองเท้าบูทประกายทองแดงวาววับออกมาอีกคู่ บนรองเท้ามีลวดลายหัวหมาป่าดูดุร้ายประทับอยู่ นี่คือรองเท้าหมาป่าปีศาจที่ดรอปมาจากหมาป่าปีศาจเลเวลสิบ ไม่เพียงแค่มีค่าสถานะที่ยอดเยี่ยม รูปลักษณ์ภายนอกยังโดดเด่นสะดุดตา หากใครสวมใส่มันเดินออกไป ย่อมเรียกสายตาอิจฉาริษยาจากผู้คนได้อย่างแน่นอน

"ท่านผู้อาวุโสลองดูรองเท้านี่อีกคู่... นี่ไม่ใช่รองเท้าธรรมดา ดูค่าสถานะสิ ดูรูปลักษณ์สิ ถ้าท่านใส่เจ้านี่ไว้ที่เท้า ค่าความเร็วเคลื่อนที่ที่บวกเพิ่ม 5 แต้มจะช่วยให้ท่านเดินเหินได้ดั่งบิน จะขึ้นเขาเก็บสมุนไพรหรือเจอเรื่องไม่ดีแล้วหันหลังวิ่งหนี ก็..."

"70 เหรียญทอง!"

"ท่านดูหมวกกันน็อกสุดเท่นี่อีกใบ..."

"50 เหรียญทอง!"

"นี่ยังมีปลอกข้อมือระดับท็อปที่ท่านหาซื้อทั่วไปไม่ได้อีกอัน..."

"60 เหรียญทอง..."

อุปกรณ์ระดับทองแดงทั้งสี่ชิ้นที่มีติดตัวถูกขายจำนำเป็นของเก่าให้หยวนเชวี่ยจนเกลี้ยง เมื่อยอดเงินแลกเปลี่ยนรวมได้ 230 เหรียญทอง เย่เทียนเซี่ยก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาหยิบเงินอีก 170 เหรียญทองจากกระเป๋ามาวางกองตรงหน้าหยวนเชวี่ย

"นี่อีก 170 เหรียญทอง รวมกับของพวกนี้เป็น 400 เหรียญทองพอดี ผมขอเหมาน้ำยาฟื้นฟูพิเศษ ประทัดคู่ แล้วก็ประทัดพวงของท่านทั้งหมด"

มองดูอุปกรณ์ทองแดงสี่ชิ้นและกองเหรียญทองตรงหน้า ตาแก่หยวนเชวี่ยก็ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นเดียว รีบกวาดเงินเข้ากระเป๋าพลางกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ไอ้หนู ใจถึงจริงๆ... เอ้า ของพวกนี้เป็นของเจ้าแล้ว วันหลังมาร้านพี่อีกนะ เดี๋ยวพี่ลดให้เก้าสิบเก้าจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์ของราคาเต็มเลยเอ้า"

"ติ๊ง... คุณเสียเงิน 170 เหรียญทอง ได้รับไอเทมพิเศษ: น้ำยาฟื้นฟูพิเศษไร้ชื่อ 10 ขวด, ประทัดคู่ 20 ลูก, ประทัดพวง 5 พวง... แถมฟรีไฟแช็ก 1 อัน"

[ไฟแช็ก] : อุปกรณ์สำหรับจุดไฟ วิศวกรระดับต้นสามารถสร้างได้ จำนวนครั้งที่ใช้ได้: 200/200