บทที่ 18 เจ้ารู้มากเกินไป!

การต่อสู้ระหว่างผู้เล่นในพื้นที่ป่า แม้จะเป็นผู้เล่นมือใหม่ก็ทำให้ "ค่าบาป" เพิ่มขึ้นได้เช่นกัน หากฝ่ายที่เปิดฉากโจมตีก่อนลงมือสังหารอีกฝ่าย ค่าบาปของตนจะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม แต่หากฝ่ายที่ถูกโจมตีสังหารศัตรูเพื่อป้องกันตัว ค่าบาปจะไม่เพิ่มขึ้น ยิ่งค่าบาปสูง บทลงโทษเมื่อตายก็จะยิ่งรุนแรง

ค่าบาปสามารถลดลงได้เองตามกาลเวลา หากอยู่ในพื้นที่ป่าจะลดลง 1 แต้มทุก 5 ชั่วโมง แต่ถ้าค่าบาปเกิน 10 แต้ม จะถูกทหารยามในเมืองประกาศจับ ทันทีที่เข้าเมืองจะถูกจับขังคุก ซึ่งในคุกค่าบาปจะลดลง 1 แต้มทุกชั่วโมง นอกจากนี้ยังสามารถใช้เงินล้างค่าบาปได้ แต่จำนวนเงินที่ต้องใช้นั้นมหาศาล คือ 1,000 เหรียญทองต่อการล้างค่าบาป 1 แต้ม

ผู้เล่นที่เลเวลต่ำกว่า 10 เมื่อตายจะไม่เสียเลเวลหรือค่าประสบการณ์ แต่ยังมีโอกาสดรอปไอเทมหรือเงินที่พกติดตัว

เย่เทียนเซี่ยไม่ได้โจมตีใส่ผู้พิทักษ์โล่ที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับสืบเท้าด้วยจังหวะพิสดาร เอี้ยวตัวแทรกผ่านช่องว่างระหว่างผู้พิทักษ์โล่และนักรบฝึกหัด กระโดดเพียงก้าวเดียวก็ตวัดอาวุธเข้าใส่นักเวทฝึกหัดที่กำลังร่ายเวทบอลเวทมนตร์ใส่เขา ความยาวของ "ห้วงเวลาแห่งชะตา" รวมกับความยาวแขน ทำให้ระยะโจมตีปกติของเย่เทียนเซี่ยกว้างไกลถึงสองเมตร

นักเวทฝึกหัดที่ตั้งตัวไม่ทันเห็นเพียงเงาสีดำวูบผ่าน ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ ตัวเลขสีแดงสด -196 ลอยขึ้นเหนือหัว หลอดเลือดที่มีเพียง 90 แต้มเหือดแห้งในทันที เขาเบิกตากว้างก่อนจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น

คริติคอล! ติดคริติคอลอีกแล้ว!

สังหารในพริบตา... การต่อสู้ในระดับหมู่บ้านผู้เริ่มต้นกลับมีการสังหารในดาบเดียวเกิดขึ้น!

อีกสามคนที่เหลือสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก หากเป็นช่วงท้ายของเกมที่ความเก่งกาจของผู้เล่นเริ่มทิ้งห่างกัน การฆ่าในดาบเดียวอาจไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ในหมู่บ้านผู้เริ่มต้นที่ทุกคนมีจุดสตาร์ตเท่าเทียมกัน ภาพที่เห็นนี้ทำให้ไม่มีใครอยากเชื่อสายตาตัวเอง

ในขณะที่พวกเขากำลังตกตะลึง การโจมตีของเย่เทียนเซี่ยก็มาถึงแล้ว เขาตวัดอาวุธกวาดใส่ทั้งผู้พิทักษ์โล่และนักรบฝึกหัดพร้อมกัน ทั้งสองคนเพิ่งได้สติ รีบใชสกิลโจมตีเพียงหนึ่งเดียวที่มีอยู่สวนกลับไปที่เย่เทียนเซี่ย ตัวเลขความเสียหายเกือบสองร้อยที่เห็นเมื่อครู่ทำให้พวกเขาขวัญผวา แต่ความโลภในใจกลับยิ่งพองโตท่ามกลางความตื่นตระหนก พลังโจมตีรุนแรงระดับปีศาจในช่วงเริ่มต้นแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมาจากอาวุธประหลาดชิ้นนั้นแน่นอน

ราวกับคาดเดาท่าทางการโจมตีของทั้งสองไว้ล่วงหน้า ร่างกายของเย่เทียนเซี่ยเอนไปด้านหลังเล็กน้อยด้วยองศาที่พอเหมาะ พร้อมกับดึงห้วงเวลาแห่งชะตากลับมา ดาบใหญ่สองมือและดาบมือเดียวแทงสวนมาแทบจะพร้อมกัน ปลายดาบหยุดห่างจากหน้าอกเขาเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เป็นการหลบหลีกที่หวาดเสียวราวกับคำนวณมาอย่างแม่นยำ ในเวลาเดียวกัน ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งเฉียดหูเขาไปหวุดหวิด

ด้วยค่าปฏิกิริยาตอบสนองและการรับรู้ที่สูงกว่าคนทั่วไปหลายเท่า ต่อให้เย่เทียนเซี่ยไม่ตั้งสมาธิ ร่างกายของเขาก็จะตอบสนองต่ออันตรายที่เข้ามาใกล้และหลบหลีกเองโดยอัตโนมัติ

เย่เทียนเซี่ยตวัดห้วงเวลาแห่งชะตาออกไปอีกครั้ง ตัวเลขสีแดงสองตัวลอยขึ้นเหนือหัวศัตรู นักรบฝึกหัดเลือดหมดหลอด ร่างกายกลายเป็นแสงสีขาวพุ่งกลับหมู่บ้านผู้เริ่มต้น "หงเย่เถียปี้" (กำแพงเหล็กใบไม้แดง) หน้าซีดเผือด รีบถอยหลังหนี แต่ทันทีที่เขาขยับเท้า เย่เทียนเซี่ยก็พุ่งประชิดตัว เงาสีดำขยายใหญ่ขึ้นในม่านตาของผู้พิทักษ์โล่ ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนความตายที่ดังข้างหู

การโจมตีที่เรียบง่าย เพียงชั่วพริบตา ศัตรูอีกสองคนก็ล้มลงภายใต้เงื้อมมือของเย่เทียนเซี่ย

นักธนูฝึกหัดที่ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินเห็นเพื่อนร่วมทีมตายหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่วินาทีจนเหลือแค่ตัวคนเดียว ก็ยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก กว่าจะตั้งสติคิดหนี ร่างของเย่เทียนเซี่ยก็มายืนประจันหน้าเขาแล้ว อาวุธรูปร่างประหลาดขนาดใหญ่เงื้อขึ้นเหนือหัวเตรียมฟาดลงมา

"อ๊ากกกกก!"

เสียงร้องโหยหวนที่เวอร์เกินจริงทำให้การโจมตีของเย่เทียนเซี่ยชะงักลง นักธนูฝึกหัดคนนั้นทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความกลัว หน้าซีดเผือด ปากคอสั่น "ไว้ชีวิตด้วย... ลูกพี่ ไว้ชีวิตผมด้วย ผมจะยกของในตัวให้หมดเลย อย่าฆ่าผมเลยนะ!"

ปฏิกิริยาที่เกินเบอร์ขนาดนี้ทำให้เย่เทียนเซี่ยเริ่มสนใจ เขาทำหน้าทะเล้นพลางพูดว่า "กลัวตายเหรอ? เมื่อกี้เห็นยิงเอาๆ อย่างกับสนุกนักหนานี่นา"

ต่ำกว่าเลเวล 10 ถึงตายก็ไม่เสียเลเวล หรือต่อให้เสียเลเวลจริงๆ ตอนนี้เขาแค่เลเวล 3 เล่นใหม่ครึ่งชั่วโมงก็คืนทุนแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องกลัวขนาดนี้ แต่ความจริงคือสมาชิกกิลด์ใบไม้แดงผู้น่าสงสารคนนี้ ตอนสร้างตัวละครดันอยากสัมผัสความสมจริงแบบ 100% เลยไปปรับค่าความรู้สึกเจ็บปวดไว้ที่ 100% ด้วยความสิ้นคิด การโดนเย่เทียนเซี่ยฟันใส่สำหรับเขาจึงไม่ต่างอะไรกับการโดนเอามีดฟันหัวแบะในโลกความเป็นจริง แม้จะนึกเสียใจตั้งแต่เข้าเกมมา แต่มันก็ไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกแล้ว

เย่เทียนเซี่ยมองดูท่าทางหวาดกลัวของเขาอย่างนึกสนุก ค่อยๆ ลดห้วงเวลาแห่งชะตาลง "ก็ได้ๆ จริงๆ แล้วผมเป็นคนมีเมตตามากนะ ถึงพวกนายจะผิดคำพูดแถมยังเปิดก่อน แต่ผมก็ไม่ควรจะฆ่าแกงให้สิ้นซาก... เอาอย่างนี้ ผมจะถามคำถามนายข้อหนึ่ง ถ้านายตอบได้ถูกใจผม ผมจะปล่อยนายไป"

สีหน้าของนักธนูฝึกหัดดูดีขึ้นมาบ้าง เขารีบพยักหน้ารัวๆ "ขอบคุณครับลูกพี่! ถามมาเลยครับ ผมรู้อะไรบอกหมดเปลือกแน่นอน"

"ฉันหล่อไหม?" เย่เทียนเซี่ยใช้นิ้วลูบไล้ห้วงเวลาแห่งชะตาเบาๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หา?... หล่อครับ! ลูกพี่เป็นคนที่หล่อที่สุดที่ผมเคยเจอเลย!" นักธนูรีบพยักหน้าสนับสนุนเต็มที่ นาทีนี้ต่อให้เย่เทียนเซี่ยหน้าตาเหมือนตือโป๊ยก่ายตกสวรรค์ เขาก็ต้องฝืนใจตอบให้ถูกใจเข้าไว้

ฉัวะ!

แสงสีดำพาดผ่านร่างของนักธนูฝึกหัด เรียกเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ตัวเลขคริติคอลมหาศาลลอยขึ้นมา หลังสิ้นเสียงร้อง ศพของเขาก็กลายเป็นแสงสีขาว ลอยกลับหมู่บ้านผู้เริ่มต้นตามเพื่อนๆ ผู้โชคร้ายไปติดๆ

เย่เทียนเซี่ยลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองไปทางทิศเหนืออันเงียบเหงา ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เจ้ารู้มากเกินไป"

เขาเดินไปที่ซากศพของหมาป่ายักษ์ เก็บขวดยาฟื้นฟู 3 ขวดและเหรียญที่กระจายอยู่บนพื้น เมื่อนับจำนวนเงิน เย่เทียนเซี่ยก็ต้องตื่นตะลึง... บอสระดับสามดาวตัวนี้ดรอปเงินมาให้ตั้ง 50 เหรียญทองแดง คิดเป็นเงินจริงก็ตั้ง 50 สตางค์เชียวนะ! มหาศาลจริงๆ!

หลังจากเก็บเงินก้อนโตใส่กระเป๋า เย่เทียนเซี่ยจึงหยิบอุปกรณ์สวมใส่ 3 ชิ้นที่หมาป่ายักษ์ดรอปออกมาดูค่าสถานะ

• เงื่อนไข: อาชีพสายโจมตีระยะประชิด
• รายละเอียด: รองเท้าที่ทำจากหนังหมาป่ายักษ์ มีความยืดหยุ่นระดับหนึ่ง
• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +5, ความเร็วในการเคลื่อนที่ +3

• เกราะไหล่หมาป่า: ระดับเหล็ก เลเวล 5

  • เงื่อนไข: อาชีพสายโจมตีระยะประชิด
  • รายละเอียด: เกราะไหล่ที่ทำจากหนังหมาป่ายักษ์ มีพลังป้องกันใช้ได้
  • คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +10, พลกําลัง +2

• สนับเข่าหมาป่า: ระดับเหล็ก เลเวล 5

  • เงื่อนไข: อาชีพสายโจมตีระยะประชิด
  • รายละเอียด: สนับเข่าที่ทำจากหนังหมาป่ายักษ์ มีพลังป้องกันใช้ได้
  • คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +8, ความอึด +2