บทที่ 11 ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์

"โอ้ ลัล ล้า... เห็นไหมล่ะ เห็นไหมล่ะ สาวน้อยกั่วกั่วที่น่ารักที่สุดคนนี้ไม่ได้โกหกสักหน่อย"

เสียงหัวเราะอย่างได้ใจของกั่วกั่วดังขึ้น แม้จะเป็นน้ำเสียงที่สดใสไพเราะน่าฟัง แต่ในความน่าฟังนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกอยากจะหาอะไรมาอุดปากเธอเสียจริงๆ

เย่เทียนเซี่ยไม่ได้สนใจเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปที่วัตถุขนาดมหึมาในมือซึ่งแปรเปลี่ยนมาจากสิ่งของที่เขารักและหวงแหนที่สุด ภายใต้สีหน้าที่ดูสงบนิ่งนั้นซ่อนความตื่นตระหนกที่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ

เขาถึงกับมองเห็นค่าสถานะของมัน แถมชื่อของมันยังเป็น...

ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์

"แกนพลังงานของโลกใบนี้ 'ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์' ได้หายสาบสูญไป ไม่รู้ว่าตกไปอยู่ที่แห่งหนใด... เมื่อปราศจากพลังของ 'ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์' ผนึกแห่งหอคอยชะตากรรมจึงแตกสลาย แปดราชันปีศาจหลบหนีออกมาได้ ไอปีศาจที่รั่วไหลเริ่มส่งผลกระทบต่อผืนดิน แม้แต่สัตว์ที่เชื่องที่สุดก็ยังกลายเป็นสัตว์ดุร้าย..."

เสียงพึมพำของชายชราขาหินคนนั้นดังก้องขึ้นในหัว สิ่งแรกที่เขาพูดถึงก็คือสิ่งนี้... "ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์" ซึ่งเป็นแกนพลังงานของโลก!

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ สิ่งที่ถูกเรียกว่าแกนพลังงานของโลกนี้ กลับกลายเป็นอาวุธชิ้นหนึ่ง!

ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์ (ชำรุด) เงื่อนไขการใช้: ไม่มี ระดับ: เซียน รายละเอียด: แกนพลังงานของโลกแห่งเดสทินี มีที่มาและพลังลึกลับที่ไม่ทราบแน่ชัด ปัจจุบันอยู่ในสภาพชำรุดเสียหายเนื่องจากสูญเสีย "แก่นแห่งชะตากรรม" ไปทั้งหมด ผูกมัดเจ้าของโดยสมบูรณ์ เจ้าของ: เสียเทียน (ไม่สามารถแลกเปลี่ยน, ไม่สามารถตกหล่น, ไม่สามารถขโมย, ไม่สามารถทิ้ง)

ค่าสถานะ:

• พลังโจมตี: 200
• พลังโจมตี: +20%
• ค่าสถานะพื้นฐานทั้งสี่: +40
• พิเศษ: การโจมตีปกติจะสร้างความเสียหายแก่ศัตรูทั้งหมดที่อยู่ในระยะโจมตีพร้อมกัน

ทักษะ:

• พรแห่งชะตากรรม (ติดตัว): ผู้ครอบครองห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์จะได้รับพรแห่งโชคชะตา เพิ่มค่าสถานะถาวร: โชค +30, ความเข้าใจ +30, เสน่ห์ +30 (ผูกมัดถาวร ผลของทักษะไม่สามารถยกเลิกได้ และผลจะไม่หายไปแม้จะถอดอุปกรณ์ออก เว้นแต่ "ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์" จะหลุดออกจากร่างกาย)
• สังหารที่ 1: ทัณฑ์ชีวิต - โลหิตสังหาร: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 100 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 2: ทัณฑ์เวท - มารสังหาร: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 200 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 3: ทัณฑ์เทียนกัง - เทวะพินาศ: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 400 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 4: ทัณฑ์พิทักษ์ - พิษกัดกร่อน: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 800 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 5: ทัณฑ์เป็นตาย - วิญญาณมรณะ: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 1600 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 6: ทัณฑ์หยินหยาง - สังหารจิต: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 3200 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)
• สังหารที่ 7: ทัณฑ์ลิขิตฟ้า - อาญาสวรรค์: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (ใช้มานา 9999 / แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)

• ทักษะต้องห้าม:

  • บาปแห่งชะตากรรม - ฟ้าถล่ม: ผลลัพธ์ไม่ทราบแน่ชัด (แก่นแห่งชะตากรรมสูญหาย ไม่สามารถใช้งานได้)

เย่เทียนเซี่ย: "..."

มือของเขาสั่นไหวเล็กน้อยขณะกุมอาวุธประหลาดนามว่า "ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์" ที่บังคับผูกมัดเป็นเจ้าของโดยที่เขาไม่ได้ยินยอม พลังโจมตีที่บวกเพิ่มมานั้นสูงกว่าอาวุธทั่วไปของเลเวล 20 เสียอีก ค่าสถานะพื้นฐานทั้งสี่ที่บวกเพิ่มอย่างละ 40 แต้ม ปกติอัปเลเวล 1 ครั้งจะได้ค่าสถานะอิสระ 5 แต้ม เท่ากับว่ามันช่วยยกระดับตัวละครขึ้นไปถึง 8 เลเวลในทันที! แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือคุณสมบัติพิเศษที่ระบุไว้ท้ายสุด การโจมตีธรรมดากลายเป็นการโจมตีหมู่ สามารถโจมตีเป้าหมายทั้งหมดในระยะได้ คุณสมบัติเช่นนี้แม้แต่อาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม "ฉิงเทียน" ที่เขาเคยเล่นมาก็ยังไม่เคยปรากฏมาก่อน

ส่วนระดับของมัน... "เซียน"

เย่เทียนเซี่ยไม่รู้สึกแปลกใจเลย เพียงแค่ทักษะ "พรแห่งชะตากรรม" ที่เพิ่มค่าสถานะถาวรให้อย่างละ 30 แต้ม ก็สมศักดิ์ศรีกับระดับเซียนอย่างไม่ต้องสงสัย ต้องรู้ก่อนว่าการเพิ่มค่าสถานะถาวร โชค, ความเข้าใจ, เสน่ห์นั้นยากเย็นแสนเข็ญ อุปกรณ์ที่มีค่าสถานะเหล่านี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ยกตัวอย่างเกมฉิงเทียน แม้แต่เครื่องประดับระดับตำนาน ค่าสถานะถาวรที่เพิ่มให้สูงสุดยังไม่เกิน 3 แต้ม

แต่เจ้า "ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์" ชิ้นนี้กลับให้มาถึง 30 แต้ม ซึ่งเป็นตัวเลขที่น่าเหลือเชื่อ!

ระดับของอุปกรณ์ในโลกแห่งเดสทินีเรียงลำดับจากต่ำไปสูงได้แก่: ขาว, เหล็ก, ทองแดง, เงิน, ทอง

ระดับทองถือเป็นจุดแบ่งเขตแดนสำคัญ อุปกรณ์ที่เหนือกว่าระดับทองขึ้นไปจะมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ได้แก่: เซียน, จักรพรรดิ, เทพเจ้า, ศักดิ์สิทธิ์และ ต้องห้าม

ชื่อทั้งสิบระดับนี้ประกอบกันเป็นลำดับขั้นของอุปกรณ์ทั้งหมดในโลกแห่งเดสทินี

ตั้งแต่อุปกรณ์ระดับทองขึ้นไปจนถึงระดับเซียน อุปกรณ์ส่วนใหญ่จะมีลักษณะเป็น "หนึ่งเดียว"ซึ่งแสดงให้เห็นว่าอุปกรณ์ที่อยู่เหนือระดับทองนั้นล้ำค่าเพียงใด อุปกรณ์ระดับเซียนเพียงชิ้นเดียวคือสิ่งที่ผู้เล่นนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันหา การได้ครอบครองอุปกรณ์ระดับจักรพรรดิเพียงชิ้นเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เดินยืดอกขวางโลกได้ ส่วนระดับเทพเจ้านั้นคือตัวตนที่ทำลายสมดุลของเกม ซึ่งโอกาสปรากฏขึ้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย ระดับศักดิ์สิทธิ์คืออุปกรณ์ในตำนานที่มีคนเคยเห็นน้อยมาก และระดับต้องห้าม... นั่นเป็นเพียงตำนานที่เล่าขานกันมา เพราะคำว่า "ต้องห้าม" หมายถึงมันไม่ควรปรากฏขึ้นมาเพื่อปั่นป่วนสมดุลของโลกใบนี้

ทว่า ในช่วงเริ่มต้นของเกม เขากลับถือครองอาวุธระดับเซียนอยู่ในมือ... เขานึกภาพออกเลยว่าหากข่าวเรื่องมีคนได้รับอาวุธระดับเซียนแพร่งพรายออกไป จะก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงเพียงใด

แต่ถึงกระนั้น สิ่งเหล่านี้กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุด เขาคิดสงสัยมากกว่าว่า ทำไมของที่ "เธอ" ทิ้งไว้ให้ถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ และทำไมถึงกลายเป็นต้นกำเนิดของสาวน้อยประหลาดคนนี้ รวมถึงกลายสภาพเป็น "ห้วงเวลาแห่งชะตากรรมนิรันดร์" ที่สูญเสียพลังไป

"โอ้ ลัล ล้า... เจ้านาย เท่ไหมล่ะ เท่ไหมล่ะ ฮิฮิ นี่เป็นของขวัญที่กั่วกั่วให้เจ้านายเลยนะ เจ้านายชอบไหม"

เสียงของกั่วกั่วปลุกเย่เทียนเซี่ยจากภวังค์ มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย "แม้จะเหลือเชื่อ แต่เดิมทีนี่มันก็เป็นของฉันไม่ใช่เรอะ กลายเป็นของขวัญที่เธอมอบให้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เจ้านาย ตอนนี้ให้เค้ากินอมยิ้มได้หรือยัง เค้าอยากกินจะแย่แล้ว อยากกิ๊นอยากกิน!"

กั่วกั่วน้อยบิดตัวไปมา ต้องยอมรับเลยว่ารูปร่างเล็กกะทัดรัดของเธอยามบิดตัวนั้นแผ่ซ่านความงดงามที่ชวนให้หยุดหายใจ แถมน้ำเสียงยังทำเอากระดูกทั่วร่างแทบจะอ่อนระทวย เย่เทียนเซี่ยเกือบจะพ่ายแพ้ให้แก่เธอ... เด็กสาวคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แค่อยากกินอมยิ้มที่ไปได้ยินมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่เธอแค่อยากสนองความภาคภูมิใจแปลกๆ ในฐานะสาวน้อยโลลิด้วยการกินอมยิ้มต่างหาก

"แก่นแห่งชะตากรรมคืออะไร" เย่เทียนเซี่ยเอ่ยถาม

"แก่นแห่งชะตากรรมน่ะเหรอ... อี๊ยา! ถ้าเจ้านายไม่ให้อมยิ้ม เค้าก็จะไม่บอกเจ้านายหรอก!" กั่วกั่วเบะปากเล็กน้อย ร่างที่เคยหัวเราะคิกคักเปลี่ยนท่าทีเป็นพองแก้มป่องด้วยความงอนทันที

"ในเมื่อเธอเรียกฉันว่าเจ้านาย ก็ต้องเชื่อฟังฉันสิ"

"อี๊ยา! ทำไมเรียกเจ้านายแล้วต้องเชื่อฟังด้วยล่ะ"

"เธอรู้ความหมายของคำว่าเจ้านายไหม"

"ไม่รู้สิ"

"แล้วทำไมถึงเรียกฉันว่าเจ้านาย"

"ไม่รู้เหมือนกัน"