บทที่ 19: เขียนอักษรให้เปิ่นซื่อจื่อดู

บทที่ 19: เขียนอักษรให้เปิ่นซื่อจื่อดู

หล่อ?

ไอดอล?

คำศัพท์พวกนี้เป็นคำที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ามันไม่ใช่คำที่สุภาพนัก

เซียวจิ่งเฮิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รวบรวมสมาธิเตรียมจะเขียนงานต่อ

【แต่หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร? นิสัยเย็นชาขนาดนี้ แถมยังเป็นพวกบ้างานอีกต่างหาก... ดูสิ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว กลับมาจากศาลต้าหลี่ก็ไม่พัก ตรงดิ่งมาทำงานต่อทันที ขยันยิ่งกว่าตอนพวกเราปั่นการบ้านส่งครูอีก! มิน่าล่ะถึงได้เป็นรองเจ้ากรมศาลยุติธรรม ด้วยความทุ่มเทระดับนี้ ถ้าเป็นข้าคงถอดใจนอนตีพุงไปนานแล้ว!】

【จวนโหวหย่งหนิงจะหยุดหมุนไหมถ้าไม่มีเขา? เฮ้อ เป็นซื่อจื่อนี่ไม่ง่ายเลย แรงกดดันคงมหาศาล สงสัยผมคงร่วงเร็วเหมือนกันแน่ๆ...】

เซียวจิ่งเฮิง: ... เขารู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับ

บ้างาน? ทำงานล่วงเวลา? ผมร่วง?

เขาพยายามเมินเฉยต่อความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นและดึงความสนใจกลับมาที่เอกสารราชการ ทว่าทันทีที่ปลายพู่กันกำลังจะจรดลงบนกระดาษ—

【ว่าไปแล้ว ที่เขาต้องขยันขนาดนี้ เป็นเพราะท่านโหวไม่อยู่บ้านตลอดปี เขาเลยต้องแบกรับภาระทั้งจวนไว้คนเดียวหรือเปล่านะ? ดูเหมือน... น่าสงสารอยู่นิดหน่อยแฮะ? ไม่ๆๆ ข้าจะไปสงสารเขาทำไม? เขาเป็นภูเขาน้ำแข็งที่สั่งลงโทษคนได้หน้าตาเฉยนะ!】

【แต่ว่า... วันนี้เขาเลื่อนขั้นให้ข้า แถมยังขึ้นเงินเดือนให้อีก ดูเหมือน... เขาจะไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น?】

เสียงความคิดของแม่นางน้อยในหัวเขาเดือดปุดๆ ราวกับน้ำต้ม

เดี๋ยวก็กรี๊ดหน้าตาเขา เดี๋ยวก็วิจารณ์นิสัยเขา สักพักก็มา 'เวทนา' เขาอย่างไร้สาเหตุ แล้วก็กระโดดไปมาระหว่าง 'ภูเขาน้ำแข็ง' กับ 'คนดี'... เสียงในใจที่สะเปะสะปะและไร้ตรรกะพวกนี้เหมือนกรงเล็บเล็กๆ นับไม่ถ้วนที่ข่วนกวนประสาทของเซียวจิ่งเฮิง ฉีกทึ้งสมาธิอันภาคภูมิใจของเขาจนกระเจิง

เขาสูดหายใจลึกแล้ววางพู่กันลง

ซูเสี่ยวอวี๋กำลังเหม่อลอย จู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาแรงกล้าที่จ้องมองมา ทำเอานางสะดุ้งโหยง

พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาลึกซึ้งที่อ่านไม่ออกของเซียวจิ่งเฮิงพอดี

【ซวยแล้ว! มองข้าทำไม! ข้ายืนผิดที่เหรอ? หรือเสียงหายใจข้าดังไป?】

เมื่อเห็นร่างกายนางเกร็งขึ้นฉับพลันและดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เซียวจิ่งเฮิงกลับรู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อย

เขางอนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

"ฝนหมึก"

"หา? เจ้าค่ะ! บ่าวจะทำเดี๋ยวนี้"

ซูเสี่ยวอวี๋รู้สึกเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบกุลีกุจอเข้าไป ขณะที่มือฝนหมึก ในหัวก็ยังปั่นป่วนไม่หยุด:

【ซูเสี่ยวอวี๋ ตั้งสติไว้! ห้ามเคลิ้มเด็ดขาด ถ้าซื่อจื่อจับได้อีก เจ้าโดนเด้งแน่!】

เซียวจิ่งเฮิงหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าแม้เสียงเจื้อยแจ้วในหัวจะยังคงดังอยู่ แต่มันดู... มีชีวิตชีวากว่าความเงียบงันแบบเดิมๆ อยู่บ้าง?

เขาส่ายหน้าเล็กน้อย พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านและจดจ่อกับเอกสารตรงหน้า

ครึ่งชั่วยามผ่านไป จิ่งเหิงวางพู่กันลงในที่สุด วางเอกสารฉบับสุดท้ายที่ตรวจเสร็จไว้ทางขวา แล้วใช้นิ้วมือนวดคลึงหว่างคิ้วเบาๆ

เห็นดังนั้น ซูเสี่ยวอวี๋ก็ก้าวเข้าไปอย่างรู้ตางาน รวบรวมเอกสารที่ตรวจแล้วจัดวางอย่างคล่องแคล่วตามความเคยชินเดิมของเขา

ท่วงท่ารวดเร็วและการจัดระเบียบชัดเจน

สายตาของเซียวจิ่งเฮิงหยุดอยู่ที่มืออันคล่องแคล่วนั้นครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ เขาก็ถามขึ้น:

"เจ้ารู้หนังสือหรือไม่?"

ซูเสี่ยวอวี๋ชะงัก หัวใจกระตุกวูบ สุดท้ายก็ตอบเสียงเบาหวิวดุจยุงบิน: "เรียนซื่อจื่อ บ่าว... พอรู้บ้างนิดหน่อยเจ้าค่ะ"

"งั้นรึ?"

น้ำเสียงของเซียวจิ่งเฮิงคาดเดาไม่ได้ว่าเขาเชื่อหรือไม่

เขาหยิบกระดาษเซวียนจื่อแผ่นใหม่ออกมาวางแผ่บนโต๊ะอย่างสบายๆ

"เขียนมาสักสองสามคำให้เปิ่นซื่อจื่อดูซิ"

สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในหัวซูเสี่ยวอวี๋ทันที!

【เพื่ออะไรเนี่ย! นี่คือบททดสอบขั้นสุดยอดเหรอ? ถ้าเขียนห่วยแตกจะโดนไล่ออกไหม? เงินเดือนสองตำลึงของข้าจะปลิวไปไหม?】

แต่ตอนอยู่ยุคปัจจุบัน นางไม่เคยฝึกเขียนพู่กันเลยนะ!

นางรับพู่กันมาด้วยความหวาดหวั่น พยายามรื้อฟื้นทักษะการเขียนอันน้อยนิดของเจ้าของร่างเดิม แล้วบรรจงเขียนคำว่า "จวนโหวหย่งหนิง" สี่ตัวลงไปอย่างบิดๆ เบี้ยวๆ

ลายมือเหมือนเด็กหัดเขียน โครงสร้างหลวมโพรก เส้นสายดูเหมือนเอามาต่อๆ กัน ไร้ซึ่งความสง่างามโดยสิ้นเชิง ชัดเจนว่าเป็นระดับมือใหม่หัดขับ

"ซื่อจื่อ โปรดอภัย บ่าวโง่เขลา ลายมือขี้ริ้วขี้เหร่ ทำท่านระคายเคืองสายตา..."

เซียวจิ่งเฮิงหลุบตาลง รอยยิ้มจางๆ วาบผ่านแววตา

เขาไม่วิจารณ์ แต่หันไปหยิบสมุดคัดลายมือจากชั้นหนังสือ โยนลงบนโต๊ะของนางอย่างไม่ใส่ใจ

"ตั้งแต่วรุ่งนี้ไป คัดสมุดเล่มนี้วันละสามหน้า"

น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์ มีเพียงความเย็นชาตามแบบฉบับเจ้านายลูกน้อง

"ในเมื่อเจ้าทำงานในห้องหนังสือแต่ลายมือกลับดูไม่ได้เช่นนี้ ขืนใครรู้เข้าจะเสียหน้ามาถึงเรือนโม่ยุ่นได้"

เขาให้เหตุผลที่ฟังดูจริงจังสุดๆ

ซูเสี่ยวอวี๋: "!!!"

【คัดลายมือ!! แถมวันละสามหน้า! ว่าแล้วเชียว! ซื่อจื่อจอมบ้างานไม่เคยคิดจะปล่อยข้าไปง่ายๆ เขาดักรออยู่ตรงนี้นี่เอง】

เห็นนางทำหน้าเหมือนคนไปร่วมงานศพ เซียวจิ่งเฮิงกลัวนางจะถอดใจ จึงเสริมขึ้นว่า:

"ถ้าเจ้าส่งงานคัดลายมือที่เรียบร้อยตรงเวลาทุกวันและมีพัฒนาการ ห้องครัวจะเก็บ ขนมกุ้ยฮวาน้ำตาลกรวด ไว้ให้เจ้าวันละสองชิ้น หากทำได้ตามเกณฑ์เจ็ดวันติดต่อกัน ข้าจะสั่งให้ห้องครัวทำ ขาหมูน้ำแดง ของโปรดเจ้าให้ในวันหยุดสุดสัปดาห์ กินได้ไม่อั้น!"

"!!!" ซูเสี่ยวอวี๋เงยหน้าขวับ ดวงตาส่องประกายราวกับโคมไฟดวงเล็กๆ สองดวง

"จะ-จริงเหรอเจ้าคะ? ซื่อจื่อ! ถ้าข้าคัดสวย มีขนมกุ้ยฮวาน้ำตาลกรวด แล้วถ้าผ่านเกณฑ์ต่อเนื่อง ก็มีขาหมูน้ำแดง?"

เมื่อกี้ยังรู้สึกว่าการคัดลายมือคือการทรมานแสนสาหัส แต่ตอนนี้ ในสายตานาง มันกลายเป็นเกมท้าชิงรางวัลสู่สวรรค์แห่งอาหารไปในพริบตา!

มุมปากของเซียวจิ่งเฮิงโค้งขึ้นเล็กน้อย: "ย่อมเป็นความจริง แต่ถ้าเจ้าเขียนเขี่ยๆ ให้มันจบๆ ไป ไม่เพียงจะไม่มีรางวัล เจ้ายังต้องคัดใหม่เป็นสองเท่า"

"ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ! บ่าวจะตั้งใจเขียนให้สุดฝีมือ! รับรองว่าเรียบร้อย ไม่สักแต่ว่าทำแน่นอน!" ซูเสี่ยวอวี๋รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ กอดสมุดคัดลายมือไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า

ทว่า ซูเสี่ยวอวี๋ก็ยังจินตนาการโลกสวยเกินไป

เจ้าของร่างเดิมไม่มีพื้นฐานการเขียนเลย และในยุคปัจจุบัน นางก็ถนัดแต่ปากกาลูกลื่น ซึ่งก็แค่พอถูไถ ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์แบบไร้กระดาษ แทบไม่ได้จับปากกา พอต้องมาเริ่มฝึกใหม่จริงๆ มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย

นางกำพู่กันขนพังพอนอันหนักอึ้ง เดี๋ยวก็ลงน้ำหนักเบาไป เดี๋ยวก็หนักไป ตรงกลางก็บิดเบี้ยว ดูเหมือนงูตัวเล็กที่ไร้เรี่ยวแรง

สามวันติดที่นางไม่ผ่านการตรวจ

สภาพจิตใจของซูเสี่ยวอวี๋เริ่มพังทลาย

ขณะที่นางกำลังสิ้นหวังคิดว่าอาชีพการงานคงจบสิ้นแล้ว ในวันที่สี่ เสียงเย็นๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง:

"ข้อมือต้องนิ่ง ใจต้องสงบ"

ซูเสี่ยวอวี๋หันขวับ ก็เห็นเซียวจิ่งเฮิงมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มองดูผลงานเละเทะของนางด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโกรธ

สิ่งที่ทำให้ซูเสี่ยวอวี๋ตกใจยิ่งกว่าคือ เซียวจิ่งเฮิงเมินเฉยต่อความเละเทะนั้น เขากางกระดาษเซวียนจื่อแผ่นใหม่ จุ่มพู่กันด้ามใหม่ลงในหมึก แล้วเอื้อมมือกุมมือนางอย่างเป็นธรรมชาติ!

ซูเสี่ยวอวี๋ตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ!

"ดูการลงน้ำหนัก!" เสียงของเขาดังอยู่ข้างหู แฝงพลังปลอบประโลมที่น่าประหลาด

"จรดพู่กัน ซ่อนปลาย เคลื่อนพู่กัน รักษาน้ำหนักให้สม่ำเสมอ ตวัดจบ เก็บปลาย"

เขาจับมือนาง มั่นคงและทรงพลัง เขียนคำว่า "ปลา" ที่ได้สัดส่วนและตั้งตรงลงบนกระดาษ ทีละขีด ทีละเส้น

ซูเสี่ยวอวี๋ตะลึงงัน!

มองดูตัวอักษรที่สวยงามและเป็นระเบียบอย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน นี่นางเขียนเองจริงๆ หรือ?

นางฝึกทุกวันจนข้อมือแทบหัก แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังรังเกียจ

แต่ทำไมพอพู่กันอยู่ในมือเซียวจิ่งเฮิง มันถึงเหมือนมีชีวิตขึ้นมา?

ซูเสี่ยวอวี๋จ้องมองคำว่า "ปลา" อยู่นาน ความดีใจพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก จนลืมไปชั่วขณะว่าทั้งสองยังอยู่ในระยะประชิดที่แทบจะเป็นการกอด

"ซื่อจื่อ บ่าว..."

นางหันหน้าไป เตรียมจะแบ่งปันความดีใจนี้ แต่ทันทีที่ริมฝีปากเล็กเผยอขึ้น—

ริมฝีปากของนาง ด้วยสัมผัสที่อุ่นนุ่ม ก็ปัดผ่านปลายคางที่ก้มลงมาเล็กน้อยของเซียวจิ่งเฮิงอย่างแผ่วเบาและแม่นยำ!