บทที่ 12 ศึกท้าทาย

อวี๋กังก้าวออกไปข้างนอกและพบว่ามีชายฉกรรจ์ราวสิบกว่าคนยืนอยู่บนลานกว้าง พวกเขากระจายตัวกันไปทั่วบริเวณ ทุกคนสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม หมัดของพวกเขาถูกพันด้วยโซ่เหล็กเงาวับทำให้ดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยพลังอำนาจ

ที่ด้านหน้ามีสี่คนยืนเด่นอยู่

ชายร่างเตี้ยล่ำวัยประมาณสามสิบปีซึ่งเป็นผู้นำของกลุ่มนี้ สวมแว่นตากรอบใสและสวมชุดเสื้อคลุมตรงคอแบบเก่า ลักษณะของเขาดูเหมือนนักธุรกิจที่มีอำนาจ

ด้านหลังเขามีชายร่างใหญ่สองคนยืนคุมเชิงห่างออกไปเล็กน้อย ส่วนทางซ้ายมีชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆที่ไว้ผมสั้นเกรียนแววตาของเขาดูดุดันและเต็มไปด้วยความท้าทาย

เมื่อเห็นอวี๋กังชายที่เป็นผู้นำของกลุ่มก็ยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นคารวะ

“อาจารย์อวี๋ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

อวี๋กังยกมือคารวะตอบกลับ

“ไม่นึกว่าคุณฉีจะให้เกียรติแวะมาถึงที่นี่ สถานที่ของผมธรรมดาไม่มีอะไรสมควรค่าแก่การต้อนรับ หวังว่าคุณคงไม่ถือสา”

ฉีเซิงหัวเราะเบาๆก่อนโบกมือ

“ไม่เป็นไรๆ ผมมาวันนี้ไม่ได้มาดื่มน้ำชา แค่แวะมาเยี่ยมอาจารย์อวี๋ก็เท่านั้น”

อวี๋กังตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ผมเป็นเพียงครูสอนศิลปะการต่อสู้ธรรมดา มีอะไรให้ต้องเยี่ยมเยียนกัน”

ฉีเซิงเผยรอยยิ้มแล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“อาจารย์อวี๋อย่าถ่อมตัวเลย ใครๆก็รู้ถึงฝีมือของคุณ ผมมาที่นี่วันนี้เพื่อชักชวนคุณเข้าร่วมแก๊งเถี่ยเหลียน”

เขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้อวี๋กังพูดแทรก

“พวกเรารู้ว่าคุณมีปัญหาหนักใจ แต่แก๊งเถี่ยเหลียนช่วยคุณจัดการปัญหาเหล่านั้นได้”

สีหน้าของอวี๋กังเย็นลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เรื่องของผมไม่ใช่เรื่องที่แก๊งเถี่ยเหลียนจะจัดการได้ พวกคุณคงทำได้แค่สร้างปัญหาให้ตัวเองเพิ่มขึ้น”

ฉีเซิงยังคงมีสีหน้ามั่นใจ

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร? อาจารย์อวี๋ ผมรู้ดีว่าพวกอำนาจใหญ่เหล่านั้นเป็นศัตรูที่น่ากลัว แต่ว่าแก๊งเถี่ยเหลียนของพวกเราเองก็ไม่ใช่กลุ่มที่ใครจะกล้ามาแหย่เล่นเช่นกัน!

ถ้าคุณเข้าร่วมแก๊ง พวกเราจะเป็นพี่น้องกัน ปัญหาของคุณก็คือปัญหาของเรา และผมรับรองว่าเราจะช่วยจัดการทุกอย่างให้คุณได้ในแบบที่คุณพอใจ”

อวี๋กังเงียบไม่ได้ตอบอะไร

ฉีเซิงเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนวิธี เขายกมือขึ้นคารวะอีกครั้งและพูดด้วยเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน

“หากอาจารย์อวี๋เข้าร่วมแก๊ง ผมยินดีเป็นศิษย์ของคุณ คุณเห็นถึงความจริงใจของแก๊งเถี่ยเหลียนแล้วหรือยัง?”

บรรยากาศรอบๆเริ่มตึงเครียดขึ้นทันที

แก๊งเถี่ยเหลียนไม่ใช่พวกที่จะมาพูดจาด้วยดีแบบนี้ได้บ่อยๆ พวกเขาเป็นกลุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม และคำพูดที่ฉีเซิงกล่าวออกมาก็หมายความว่าอวี๋กังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องให้คำตอบที่ชัดเจน

หากปฏิเสธตรงๆนั่นหมายถึงไม่เห็นหัวแก๊งเถี่ยเหลียนซึ่งอาจจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง

ฉีเซิงยังคงยิ้มยังคงรอคำตอบ

หลังจากเงียบไปชั่วครู่อวี๋กังก็ตัดสินใจแล้วเขามองไปที่ฉีเซิงและกล่าว

“ถ้างั้นผมมีข้อเสนอให้พวกคุณ…ผมเป็นเพียงครูสอนศิลปะการต่อสู้ เรื่องอื่นผมไม่ถนัด”

“เช่นนั้น ให้ลูกศิษย์ของผมสู้กับลูกน้องของคุณสักรอบ หากพวกคุณชนะ ผมจะเข้าร่วมแก๊งเถี่ยเหลียน

แต่หากพวกคุณแพ้ หนึ่งปีนี้ขออย่าได้มาให้ผมเห็นหน้าอีก”

ฉีเซิงหัวเราะอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่าเขาจะคาดเดาคำตอบนี้ได้อยู่แล้ว

เขาหันไปมองด้านหลังแล้วเอ่ยว่า

“ติงซั่ว”

“ครับ!”

ชายหนุ่มผมสั้นเกรียนที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบก้าวออกมาข้างหน้า ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความกระหายการต่อสู้

“แกสู้กับลูกศิษย์ของอาจารย์อวี๋ซะ ระวังไว้ให้ดี ลูกศิษย์ของอาจารย์อวี๋คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่”

ติงซั่วหันไปมองทางลู่เคอที่ยืนอยู่ด้านหลังอวี๋กังและจ้องมองด้วยสายตาอาฆาต

อวี๋กังพยักหน้าเรียกลู่เคอเข้ามาและสั่งเสียงเบา

“ลู่เคอ นายเป็นคนสู้กับเขา ระวังตัวด้วย”

ลู่เคอรับคำด้วยน้ำเสียงแฝงความกังวล

“ครับอาจารย์”

ฉีเซิงยิ้มพลางพูดกับอวี๋กัง

“พวกเราเป็นเพื่อนกัน การต่อสู้ครั้งนี้ไม่เอาชีวิต แค่ให้เห็นฝีมือกันเท่านั้น”

เขาหันไปมองติงซั่ว

“เข้าใจไหม?”

ติงซั่วแสยะยิ้มก่อนจะตอบ

“เข้าใจครับ”

จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่กระชับและแข็งแรงอย่างชัดเจน จากนั้นก็หยิบ "ผ้าพันมือสำหรับต่อสู้" ออกมาพันมือของตนเองอย่างแน่นหนาก่อนจะเริ่มกระโดดวอร์มร่างกาย

บรรยากาศรอบข้างเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่กลางลานฝึกซ้อม

การต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะเริ่มต้นแล้ว…

ลู่เคอกำลังวอร์มร่างกายเพื่อเตรียมตัวต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับพยายามควบคุมบางสิ่งที่ผิดปกติในร่างกาย

ในขณะเดียวกันเฉินชวนก็เดินออกมาหยุดอยู่ที่หน้าทางเข้าสนามซ้อมก่อนจะมองดูสถานการณ์ด้านนอก

แก๊งเถี่ยเหลียนและแก๊งเสวี่ยเหินเป็นสองกลุ่มอิทธิพลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหยางจือทั้งสองแก๊งมีความขัดแย้งกันมาอย่างยาวนาน

เฉินชวนไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับความบาดหมางของพวกเขามากนัก แต่จากที่เคยได้ยินมา แก๊งเสวี่ยเหินมีบริษัทโม่หลานอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นการที่แก๊งเถี่ยเหลียนสามารถต่อกรกับพวกนั้นได้ก็น่าจะมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน

แต่ไม่ว่าเบื้องหลังจะเป็นใครก็ตามการที่แก๊งเถี่ยเหลียนมาหาอวี๋กังในครั้งนี้ต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่นอน

หากอวี๋กังเข้าร่วมแก๊งเถี่ยเหลียนจริงๆแผนการฝึกซ้อมของเฉินชวนก็อาจจะต้องเปลี่ยนไป

ไม่นานนักลู่เคอและติงซั่วก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย ทั้งสองก้าวเข้าสู่ลานประลองก่อนจะคารวะให้กันตามธรรมเนียม จากนั้นก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวและตั้งท่าพร้อมต่อสู้

ติงซั่วแสยะยิ้ม ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปทันที เขากระโจนขึ้นแล้วใช้เข่ากระแทกกลางอากาศพุ่งตรงไปหาลู่เคอ ดูจากท่าทางแล้วเป็นการโจมตีที่ดุดันและรุนแรงมาก

ลู่เคอรีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ติงซั่วตกลงสู่พื้นอย่างมั่นคงก่อนจะหมุนตัวเปลี่ยนจังหวะแล้วตามติดทันที เขาปล่อยหมัดเป็นชุดโจมตีอย่างรวดเร็วและหนักแน่น จากนั้นจู่ๆก็เปลี่ยนเป็นเตะกวาดต่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว

ลู่เคอไหวตัวทันและยกเข่าขึ้นกันไว้ได้ทันเวลา แต่แรงเตะนั้นรุนแรงมากจนเขาต้องถอยหลังสองก้าวเพื่อช่วยลดแรงปะทะ

เฉินชวนสังเกตการต่อสู้อย่างละเอียด เขาสังเกตเห็นว่าการออกท่าทางของติงซั่วลื่นไหลเป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังมีเสียงหายใจที่แผ่วเบาแต่คงจังหวะ เขาตระหนักได้ทันที

"หมอนี่ก็ใช้ 'วิชาลมหายใจ'"

อย่างไรก็ตามหากลู่เคอสามารถแสดงฝีมือออกมาเต็มที่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีโอกาสชนะ

แม้จะถูกติงซั่วบุกเข้าใส่ต่อเนื่องลู่เคอก็ยังสามารถตั้งรับได้ดี เขาใช้การเคลื่อนไหวที่มั่นคงเพื่อหลบหลีกไปพร้อมกับสังเกตหาช่องโหว่ของคู่ต่อสู้

โอกาสของเขามาถึงเมื่อ ติงซั่วปล่อยหมัดออกมาสองครั้งและกำลังจะใช้เตะกวาดต่ำอีกครั้ง

ลู่เคอตัดสินใจตอบโต้!

เขาใช้ขาขวาเตะตรงเข้าที่ท้องของติงซั่ว

การโจมตีนี้แม่นยำและทรงพลัง!

แรงเตะทำให้ติงซั่วเสียสมดุลและทำให้การโจมตีต่อไปของเขาถูกขัดจังหวะ นี่ควรจะเป็นจุดเปลี่ยนของการต่อสู้และเป็นโอกาสที่ลู่เคอจะเริ่มต้นการโต้กลับ

แต่…สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเกินคาด

ติงซั่วไม่ได้กระเด็นถอยหลังเหมือนปกติ

ตรงกันข้ามเขากลับยันตัวพุ่งไปข้างหน้าทำให้แรงจากเท้าของลู่เคอสะท้อนกลับมาที่ตัวเอง!

“อะไรกัน!?” ลู่เคอรู้สึกถึงแรงสะท้อนจากฝ่าเท้าของตัวเอง ร่างของเขาถอยหลังโดยอัตโนมัติ

เขาพยายามตั้งหลัก แต่ทันใดนั้น…

ขาของเขาเกิดเป็นตะคริว!

เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อขาหดเกร็งอย่างกะทันหัน!

ผลลัพธ์คือเขาล้มลงไปกับพื้น

ลู่เคอรีบพลิกตัวขึ้นมาคุกเข่าข้างหนึ่ง กำหมัดยกขึ้นมาป้องกันการโจมตีต่อเนื่องจากติงซั่ว

แต่ติงซั่วกลับไม่ได้บุกต่อ เขาเดินวนไปรอบๆอย่างใจเย็นก่อนจะยกมือขึ้นพร้อมกับขยับนิ้วเป็นเชิงท้าทาย

“รีบลุกขึ้นมา”

เฉินชวนจับสังเกตได้ถึงบางอย่างผิดปกติ เขามองไปที่ใบหน้าของลู่เคอและเห็นว่ามันขึ้นสีแดงจัดแถมหายใจของเขาก็เริ่มไม่เป็นจังหวะ

นี่ไม่ใช่เพราะโดนโจมตีแน่ๆ

เฉินชวนหันกลับไปมองทางที่ลู่เคอนั่งพักก่อนหน้านี้และสังเกตเห็นขวดน้ำของลู่เคอ

ใกล้ๆกันนั้นมีขวดยาขนาดเล็กวางอยู่ ฝาปิดเปิดออกมียาเม็ดสีเหลืองอ่อนสองเม็ดยังคงอยู่ข้างใน

“นั่นยาอะไร?”

ลู่เคอพยายามตั้งสมาธิและสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน

ติงซั่วไม่ปล่อยให้เสียโอกาส เขาพุ่งตัวเข้าใส่ทันที!

“ฟุ่บ!”

หมัดของติงซั่วพุ่งเข้าใส่ ลู่เคอยกแขนขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมาเขากลับรู้สึกเจ็บแปลบที่สีข้าง

"อั่ก!"

เสียงอุทานหลุดออกมาจากปากของลู่เคอ เขาถูกเข่ากระแทกเข้าที่ซี่โครง

ร่างของเขาเซไปด้านข้างก่อนจะก้าวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่มั่นคง

เขาทรุดลงอีกครั้ง!

คราวนี้เขาใช้แขนยันพื้นเอาไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มไปนอนกับพื้นโดยสมบูรณ์

ทุกคนที่ดูการต่อสู้เริ่มสังเกตเห็นแล้วว่าสภาพของลู่เคอผิดปกติ

ติงซั่วขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงไม่พอใจ

“เฮ้ย นี่มันอะไร? เป็นอะไรไป? เป็นลมหรือไง?”

เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน

เฉินชวนยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าดวงตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“บางอย่างไม่ถูกต้องแน่”

อวี๋กังถอนหายใจเบาๆก่อนกล่าว “ลู่เคอกลับมาเถอะ”

เขาหันไปทางฉีเซิงแล้วพูดขึ้น

“รอบนี้…”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านใน

“เดี๋ยวก่อน อาจารย์อวี๋”

ทุกสายตาหันไปตามเสียงและพบว่าเด็กหนุ่มร่างสมส่วนผู้มีใบหน้าคมคายและแฝงด้วยความเฉลียวฉลาดกำลังเดินออกมาจากอาคาร

เฉินชวนเดินตรงไปยังอวี๋กังก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง

“อาจารย์อวี๋ ผมก็ถือว่าเป็นศิษย์ของอาจารย์เหมือนกันใช่ไหม? ตอนนี้อาการของลู่เคอดูเหมือนจะมีปัญหา การต่อสู้รอบนี้เลยไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ ในเมื่อยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ ผมขอลงแทนได้ไหม?”

อวี๋กังขมวดคิ้วก่อนตอบ

“นายไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่ง นี่มันไม่ใช่เรื่องของนาย”

แต่เฉินชวนยังคงยืนหยัด

“ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องของผมแล้วครับ ถ้าหากอาจารย์เลือกผลลัพธ์แบบนั้น บางทีผมอาจจะไม่สามารถฝึกกับอาจารย์ต่อไปได้”

หากเป็นแค่ปัญหาของอวี๋กังคนเดียว เขาคงไม่คิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยว แต่เหนียนฟู่ลี่เคยเตือนเขาว่าอวี๋กังมีคดีติดตัว ดังนั้นการฝึกฝนกับเขาต้องทำอย่างรอบคอบและไม่ควรเข้าไปพัวพันมากเกินไป

หากอวี๋กังเข้าร่วมแก๊งเถี่ยเหลียนนั่นหมายความว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง และเฉินชวนก็อาจไม่มีโอกาสฝึกที่นี่ต่อ

แทนที่จะยอมรับสภาพ เขาตัดสินใจลองทำบางสิ่งเพื่อเปลี่ยนสถานการณ์

ฉีเซิงหัวเราะก่อนพูดขึ้น

“อาจารย์อวี๋ เด็กคนนี้ก็เป็นศิษย์ของคุณสินะ? ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าลูกศิษย์ของคุณจะเป็นคนสู้ หากเขาอยากลงแข่งแทนก็ถือว่าอยู่ในกติกา”

ติงซั่วแค่นเสียงเบาๆอย่างไม่แยแส แต่ในใจก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร

การเอาชนะคู่ต่อสู้ที่สภาพร่างกายไม่สมบูรณ์มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีนัก และที่ผ่านมาสองสามรอบก็เป็นแค่การวอร์มอัพสำหรับเขาเท่านั้น

อวี๋กังมองดูสถานการณ์ก่อนจะหันมาพูดกับเฉินชวน

“ระวังตัวให้ดี เจ้านี่หมัดหนักและพลังเตะรุนแรง”

เฉินชวนเข้าใจความหมายทันที

"หมัดหนักและพลังเตะรุนแรง หมายความว่าเทคนิคอย่างอื่นอาจจะด้อยกว่า นั่นแปลว่าผมสามารถใช้เทคนิคของตัวเองได้เต็มที่"

ลู่เคอพยายามยันตัวขึ้น เขาเดินไปหาอวี๋กังก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

“อาจารย์ ผม…”

อวี๋กังตบบ่าเขาเบาๆ

“อย่าคิดมาก มันเป็นความผิดของฉันเอง กลับไปกินยาซะ”

ลู่เคอพยักหน้าช้าๆก่อนจะหันไปมองเฉินชวนที่กำลังเริ่มวอร์มร่างกาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในอาคาร

ไม่นานหลังจากนั้นเฉินชวนวอร์มอัพเสร็จและเดินมายืนอยู่กลางลานต่อสู้

เขาเผชิญหน้ากับติงซั่วโดยตรง

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ทุกคนจดจ้องไปที่พวกเขา

การต่อสู้ครั้งใหม่… กำลังจะเริ่มขึ้น!

(จบบท)