บทที่ 8 - เด็กๆ เขาถึงจะเลือกกัน ผมขอเหมาหมด!

บทที่ 8 - เด็กๆ เขาถึงจะเลือกกัน ผมขอเหมาหมด!

...

"Yeah ~fantastic baby~"

ภายในรถ หยางอิ่งฟังเพลงโปรดของตัวเอง นิ้วเรียวยาวทำสัญลักษณ์ชาวร็อก ทั้งโยกทั้งร้อง ร่าเริงสุดๆ

"เบบี้ เปิดเพลงฟังสบายๆ หน่อยได้ไหม"

ผู้เฒ่าเติ้งฟังจนคิ้วขมวด ทำหน้าเหมือนคุณปู่ขึ้นรถไฟฟ้า "เอาเพลง Chun Ni (โคลนฤดูใบไม้ผลิ) มาฟังหน่อยสิ"

"พี่เชา พี่ไม่เข้าใจ นี่มันแฟชั่นของวัยรุ่นพวกเรา"

พูดจบ หยางอิ่งก็ใช้ไหล่กระแทกไหล่กู้ชิงที่นั่งอยู่ตรงกลางเบาๆ ขยิบตาให้อย่างขี้เล่น "ใช่ไหมจ๊ะน้องชิงชิง"

"จริงสิชิงชิง เธอก็เดบิวต์ที่เกาหลีนี่นา เธอรู้จัก BigBang ไหม"

"ผมรู้จักพวกเขา แต่พวกเขาไม่รู้จักผมครับ"

กู้ชิงตอบตามความจริง

ในฐานะวงที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเอเชีย หรือแม้แต่โซนยุโรปอเมริกา BigBang ในตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงพีคสุดขีด กระแสเกาหลีกวาดล้างไปทั่ว

ติ่งสมองกลวงเยอะเกินไปจริงๆ!

ไม่อย่างนั้นในประเทศคงไม่มีเหตุการณ์พิธีกรบางคนคุกเข่าให้สมาชิก BigBang ต่อหน้าสาธารณชนหรอก

"ฮ่าๆๆ——"

ได้ยินคำพูดของกู้ชิง ในรถก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

"ชิงชิง เธอน่ารักจังเลย"

หยางอิ่งยื่นมือไปขยี้หัวกู้ชิง

บังอาจ!

หัวผู้ชายจับไม่ได้นะ!

กู้ชิงอยากจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็นึกขึ้นได้ถึงคาแรกเตอร์ในรายการ เลยต้องจำใจนั่งตัวแข็งทื่อ

เขานึกไม่ถึงว่า แม่ยอดดวงใจที่มักจะโดนล้อเรื่องการแสดงห่วยแตก จะเข้าถึงบทบาทเร็วกว่าตัวเขาซะอีก

ดูสารให้ความหวานสังเคราะห์ที่สาดใส่นี่สิ ไม่รู้ว่ารายการออนแอร์แล้ว คนดูจะอินด้วยหรือเปล่า

"อนาคตพวกเขาต้องรู้จักชื่อเธอแน่นอน"

ปลายนิ้วของหยางอิ่งยังพันเกี่ยวเส้นผมนุ่มลื่นอยู่ไม่กี่เส้น เธอเอียงคอมองเด็กหนุ่มที่ตัวแข็งทื่อ สายตาลุกลี้ลุกลน ดวงตาคู่สวยโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเจ้าเล่ห์

แหย่นิดเดียวก็เขินซะแล้ว

มิน่าล่ะเพื่อนสาวรอบตัวเธอ พอผลาญเงินตาแก่เสร็จ ก็หันไปเลี้ยงต้อยหนุ่มหน้าใสกันหมด

ความสดใสของวัยรุ่น พลังงานด้านบวก แค่มองก็เจริญหูเจริญตา เหมือนช่วยชะล้างความแก่ชราในใจ แบบนี้ใครจะไม่ชอบล่ะ?

"จริงสิน้องเล็ก คำใบ้ที่เราได้มาคือลำดับของงู พวกนายพอจะมีไอเดียไหม?"

ผู้เฒ่าเติ้งไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของละครฉากนี้ โยนการ์ดทิ้งอย่างปวดหัวแล้วถาม "ฉันทนพวกปริศนาไม่ได้ที่สุด เรื่องนี้ต้องพึ่งพวกนายแล้ว"

"พี่เชา การ์ดบอกว่าเป็นสิบสองนักษัตร ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง(งู) ตามลำดับแล้ว ผมเดาว่า รหัสตัวแรกที่เราได้น่าจะเป็นเลข 6 ครับ"

กู้ชิงรู้นำตอบในใจอยู่แล้ว แต่ก็ยังทำท่าครุ่นคิด วิเคราะห์อย่างจริงจัง

"เฮ้ย จริงด้วย!"

เติ้งเชาตบหน้าผาก "ทำไมฉันนึกไม่ถึงนะ"

"ฮิฮิ น้องเล็ก นายฉลาดจริงๆ"

พูดจบ เขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยกกรงเล็บปีศาจขึ้นมา กะจะก๊อปปี้ท่าทางของแม่ยอดดวงใจ

"หะ?"

ทำเอากู้ชิงหน้าเขียวไปเลย "พี่เชา พี่จะทำอะไร?"

โบราณว่าไว้ เพื่อพี่น้องยอมเสียสละได้ทุกอย่าง แต่จะให้จับมือพี่น้อง?

อืม งั้นให้พี่น้องตายไปเถอะ!

"ทำอะไร?"

เติ้งเชาจงใจชะลอความเร็วลงสองเท่า แลบลิ้นเลียมุมปากเสียงดัง 'แผล็บ' อย่างชั่วร้าย "แน่นอนว่าต้อง 'ให้รางวัล' นายไง!"

"ไม่ได้นะ!!"

หยางอิ่งที่ตั้งสติได้ก่อน รู้ว่าเติ้งเชากำลังจงใจสร้างซีนรายการ ดังนั้น วิญญาณหญิงแกร่งเข้าสิง!

มือเล็กคว้าตัวกู้ชิง ดึงมาข้างกาย ตัวแนบชิดกันเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ พูดว่า "น้องชิงชิงเป็นของฉัน!"

"ของเธอ?"

เติ้งเชา 'โกรธจนเสียจริต' คว้ามือข้างหนึ่งของกู้ชิงดึงไปทางตัวเอง "น้องเล็ก จะเอาผู้หญิงหรือจะเอาพี่น้อง?!"

"ต้องเอาพี่สาวอยู่แล้ว!!"

"เอาพี่น้องสิเว้ย!!"

ด้วยเหตุนี้

กู้ชิงจึงถูกดึงไปดึงมาซ้ายทีขวาทีเหมือนหุ่นเชิด

"หยุด!!"

เขาร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง

หยางอิ่งและเติ้งเชาที่ยื้อแย่งกันหยุดชะงัก มองกู้ชิงตรงกลางอย่างไม่เข้าใจ

วินาทีถัดมา

กู้ชิงจับมือของทั้งสองคนมากดไว้บนหัวตัวเอง หลับตาลงด้วยสีหน้าตายด้าน "เด็กๆ เขาถึงจะเลือกกัน ผมขอเหมาหมด!"

"ฮ่าๆๆ——"

ตากล้อง VJ ที่ตามถ่ายยังกลั้นขำไม่อยู่

เด็กๆ เขาถึงจะเลือกกัน ผมขอเหมา?

ถ่ายรายการวาไรตี้มาหลายปีเขามีลางสังหรณ์ว่า ประโยคนี้ต้องกลายเป็นมีมฮิตแน่ๆ

ระหว่างคุยสัพเพเหระ

รถก็แล่นมาถึงโรงแรมเวยจิง

ทุกคนขึ้นลิฟต์มาถึงดาดฟ้าโรงแรม

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือทีมงานหนาแน่น และผ้าสีขาวผืนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน

กู้ชิงรู้ดีว่า สิ่งที่ถูกบังอยู่ข้างหลังคือสระว่ายน้ำ

แต่อัดรายการมาครึ่งค่อนวัน เขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งแล้ว

วาไรตี้เล่นเกม ต้องการเห็นรีแอกชันของคุณตอนเล่นเกม ไม่ใช่มาดูคุณโชว์เทพผ่านด่านชิลๆ คนเดียว

ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นจริง ผู้กำกับจะมีแค่คำขอเดียว นั่นคือ: ถ่ายใหม่!

"ทั้งสามท่านเชิญทางนี้ครับ"

พนักงานต้อนรับสาวหน้าตาดี พากู้ชิงทั้งสามคนไปที่โต๊ะ

รอจนทีม 'เป่าหลาน' และทีม 'เฉินชื่อชื่อ' ที่ทำภารกิจเสร็จตามมาสมทบ

ผู้กำกับลู่ฮ่าวยกโทรโข่งขึ้น "ทั้งสามทีมมากันครบแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาทานอาหารที่เตรียมไว้ให้ทุกคนครับ"

"โอ้วววว!!"

"อัดรายการมาทั้งเช้า หิวจะตายอยู่แล้ว"

"เยี่ยมไปเลย ต่อไปคงไม่ใช่แข่งกินจุหรอกนะ?"

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดี เฉินชื่อชื่อตื่นเต้นที่สุด "ฉันคนเดียวล้มพวกมันได้หกคนเลย!"

ระหว่างพูดคุย

พนักงานต้อนรับสาวสามคนยกอุปกรณ์และวัตถุดิบอาหารมาวางเรียงบนโต๊ะ

"รากบัว, หมูตุ๋นตงโพ, ถั่วงอก, กุ้ง, ซอสพริก, หัวไชเท้าฝอย, ผักดอง..."

กู้ชิงอาสาเข้าไปช่วย รับจานที่พนักงานส่งมา ในใจท่องจำลำดับอาหารเงียบๆ

พอทุกอย่างพร้อมสรรพ

เสียง "พรึ่บ——" ดังขึ้น

ผ้าขาวด้านหลังร่วงลงกะทันหัน เผยให้เห็นสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ ริมสระมีอุปกรณ์ประหลาดหกตัวตั้งอยู่

"กรี๊ด——"

ฉากที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำเอาหม่าซูกับหยางอิ่งกรีดร้องไม่หยุด

"ก่อนกิน ผมมีภารกิจใหม่จะประกาศ"

ลู่ฮ่าวอธิบายด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "ทั้งสามทีมต้องเลือกสมาชิกสองคน ไปนั่งบนเก้าอี้ดีดตัว

สมาชิกที่เหลืออีกหนึ่งคนต้องห่อเปาะเปี๊ยะตามลำดับอาหารที่สาวสวยเสิร์ฟเมื่อกี้ ถ้าผิดแม้แต่ขั้นตอนเดียว เพื่อนร่วมทีมของคุณจะถูกดีดลงน้ำเพื่อทำโทษ!"

"โอ้~ no!!"

เติ้งเชากุมหัว "น้องเล็ก เบบี้ พวกเธอใครจำลำดับการเสิร์ฟเมื่อกี้ได้บ้าง?"

"พี่เชา เมื่อกี้ฉันแกะสเตย์รัดเอวอยู่ ไม่เห็นกับข้าวสักอย่างเลย"

หยางอิ่งชูสเตย์รัดเอวที่เพิ่งแกะออกมา บ่นอู้อี้ใส่กล้อง

เธอเตรียมจะกินมื้อใหญ่เต็มที่ นึกไม่ถึงเลยว่ารายการจะมาไม้นี้

"พี่เชา ผมจำได้!"

ตอนนั้นเอง กู้ชิงพูดอย่างหนักแน่น "เมื่อกี้ผมช่วยพี่สาวคนนั้นถือจาน..."

"จริงดิ?!"

เติ้งเชากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ "น้องเล็ก นายยอดมาก ลำดับคืออะไร?"

ชั่วพริบตา

สมาชิกทีมเฉินชื่อชื่อและทีมหวังเป่าเฉียงที่กำลังโวยวาย หันขวับมาพร้อมกัน จ้องกู้ชิงตาเขม็ง

"ผมแค่..."

"ห้ามบอก!!"

เติ้งเชาที่ได้สติ รีบเอามือปิดปากกู้ชิง ยักคิ้วหลิ่วตาใส่พวกเฉินชื่อชื่อ พูดอย่างลำพองใจว่า "เอ้~ ฉันไม่บอกพวกนายหรอก เจ็บใจไหมล่ะ?"

"ผู้กำกับ นี่ไม่ยุติธรรม!!"

เฉินชื่อชื่อโหยหวน "ฉันก็อยากได้เพื่อนร่วมทีมอย่างเสี่ยวกู้บ้าง"

"เฉินชื่อชื่อ แกยังกล้าพูดอีกเหรอ ตั้งแต่แรกแกก็บ่นอยากกินข้าว พอกับข้าวมาจริง แกจำไม่ได้สักอย่าง มีแกไว้ทำไมเนี่ย"

กระทิงดำโกรธจนจมูกพ่นควัน

หลังจากโวยวายกันพักใหญ่

ทีมสีเหลืองให้เจิ้งข่ายเป็นคนคีบกับข้าว

ทีมสีแดงเดิมทีจะให้หม่าซูคีบ

แต่เฉินชื่อชื่อทำหน้าด้านไม่รู้ร้อนรู้หนาว บอกว่าตัวเองเจ็บเอว เบียดหม่าซูลงไปนั่งเก้าอี้ดีดตัวจนได้

ส่วนทีมสีน้ำเงินง่ายหน่อย

เบบี้นั่งหน้าโต๊ะ หยิบตะเกียบ รอเปิดมื้ออย่างใจจดใจจ่อ

กู้ชิงนั่งซ้าย

เติ้งเชานั่งขวา กลั้นยิ้มไม่อยู่ คอยพูดจาถากถางอีกสองทีมไม่หยุด

"ผู้กำกับลู่ เสี่ยวกู้คงไม่ได้จำขั้นตอนทั้งหมดได้จริงๆ ใช่ไหม?"

VJ ที่รับผิดชอบถ่ายทำ กระซิบถามด้วยความกังวล "ถ้าเป็นแบบนี้ เกมจบไวเกินไป ไม่มีซีนตลกนะ"

"จะ... หยุดก่อนไหม? ถ่ายใหม่?"

"ไม่ได้ ต้องการปฏิกิริยาจริงของสมาชิก ถ้าถ่ายใหม่จริง คงไม่มีผลลัพธ์อะไรเหลือแล้ว"

ลู่ฮ่าวกัดฟัน "อย่างมากก็ค่อยหาซีนมาตัดแปะทีหลัง"

ระหว่างปรึกษากัน

"ตูม ตูม——"

เสียงดังสนั่นสองครั้ง สองพี่น้องตระกูลหวัง (หวังเป่าเฉียง+หวังจู้หลาน) บินลงสระไปแล้ว

ความลึก 1.6 เมตร แทบจะมิดหัวพวกเขา

"ฮ่าๆๆๆ——"

เติ้งเชาหัวเราะจนตบต้นขา "เป็นไง? สะใจไหม?"

"ใต้น้ำเย็นเจี๊ยบเลยใช่ไหมล่ะ?"

"พี่น้องครับ ผมขอโทษ"

เจิ้งข่ายแบกรับความกดดันทางจิตใจอย่างหนัก ทิ้งตะเกียบ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่กล้าสู้หน้าใคร

"เฉินชื่อชื่อ แกจริงจังหน่อยได้ไหมฮะ?!?"

หลี่เฉินมองเฉินชื่อชื่อที่ยังหัวเราะระรื่น โกรธจนหน้ามืด

"กรี๊ดดด ฉันกลัว! ฉันกลัว!"

หม่าซูเห็นสองหวังเหินเวหา ก็ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด

"ฮ่าๆๆ"

เผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมทีมสองคนที่ใกล้สติแตก เฉินชื่อชื่อหัวเราะเหมือนคนหมดทางเยียวยา แผ่แป้งเปาะเปี๊ยะ คีบหมูตุ๋นตงโพใส่อย่างต่อเนื่อง ห่อเสร็จก็กัดอย่างยั่วยวน

"ตูม——ตูม"

"เฉินชื่อชื่อ ฉันจะฆ่าแก!!"

"บุ๋งๆๆ~~"

กระทิงดำที่โศกเศร้าคับแค้นใจ กลายร่างเป็นควายน้ำของจริงไปแล้ว

"ฮิๆๆ ชื่อชื่อ แกนี่มันแน่จริงๆ"

เติ้งเชากินเผือก (ไทยมุง) อย่างมีความสุข เรียกตีนได้เยอะมาก

แต่เขาไม่แคร์

"มา น้องเล็ก บอกคำตอบที่แท้จริงให้พวกเขารู้หน่อย!"

เติ้งเชาตบไหล่กู้ชิงแรงๆ

ทันใดนั้น

สายตาทั่วทั้งงานก็จับจ้องมาที่กู้ชิง

"ลำดับที่สองคือ: เนื้อ!" กู้ชิงตอบ

"ดีมาก แล้วต่อจากนั้นล่ะ?" เติ้งเชาคาดหวัง

"เอ่อ... ต่อจากนั้น ผมก็ไม่รู้ครับ"

กู้ชิงเกาหัวยิ้มแหย "ผมจำได้แค่เนื้ออย่างเดียว"

เติ้งเชา: "?"

...

[จบแล้ว]