บทที่ 7 - แผ่นนวดฝ่าเท้า

บทที่ 7 - แผ่นนวดฝ่าเท้า

"เธอ... เคยไปไหม?"

"เธอ... เธอหมายความว่ายังไง?!"

สมองของกู้ชิงหยุดทำงานชั่วขณะ

วินาทีถัดมา

ในสมองที่ขาวโพลนของเขา จู่ๆ ก็ผุดภาพช่อดอกไม้ที่ถักทอจาก 'ฝอยขัดหม้อ' ขึ้นมา

อดทน อดกลั้น มั่งคั่ง?

"กระเพาะผมแข็งแรงมาก เกาะผู้หญิงกิน ไม่ไหวหรอกครับ"

กู้ชิงรีบส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

เขาก็ไม่ใช่คนไม่ทันมุกในเน็ต

แต่โลกออนไลน์กับความจริง กู้ชิงยังแยกแยะได้

"ผมคอไม่แข็ง ไม่กล้าไปครับ"

"คอไม่แข็งก็ฝึกได้นี่นา พี่มีเพื่อนสาวหลายคนเลยนะ ที่ชอบน้องชายตัวขาวๆ หล่อๆ แบบเธอ พวกหล่อนมีเส้นสายเยอะนะ สนใจให้พี่แนะนำให้รู้จักไหมจ๊ะ?"

"ไม่ดีกว่าครับ"

กู้ชิงตอบกลับไปตรงๆ "พรุ่งนี้เช้าต้องอัดรายการ ผมนอนก่อนนะครับ"

ส่งข้อความเสร็จ

เขาก็วางมือถือไว้หัวเตียง ไม่สนใจข้อความตอบกลับหลังจากนั้นอีก

"แค่คนเดียวก็สยองจะแย่แล้ว ยังจะแนะนำมาเป็นฝูง ผมไม่มีรสนิยมชอบลากรถซะหน่อย"

กู้ชิงคลุมโปง พึมพำกับตัวเอง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคืนนั้น

...

วันที่สอง รายการ Running Man เริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ

สิ่งที่ทำให้กู้ชิงทึ่งที่สุดคือ

หม่าซูพอเห็นเขา กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่แสดงความกระอักกระอ่วนออกมาแม้แต่น้อย ยังขยับเข้ามาทักทายยิ้มแย้มแจ่มใส เหมือนพี่สาวใจดีคนเดิมเปี๊ยบ

สมเป็นราชินีจอเงิน ทักษะการแสดงชั้นยอดจริงๆ

พอหม่าซูเดินออกไป

เติ้งเชาก็ขยับเข้ามากระซิบข้างหูกู้ชิง กดเสียงต่ำว่า "น้องเล็ก อยู่ห่างหล่อนไว้หน่อย เข้าใจไหม?"

"พี่เชา..."

กู้ชิงชะงักไป

"เชื่อพี่ ไม่ผิดหรอก"

เติ้งเชาตบไหล่เขาแรงๆ ทีหนึ่ง

ยังไงก็อยู่วงการเดียวกัน เขาพูดตรงๆ ไม่ได้

"ผมรู้แล้วครับ ขอบคุณครับพี่เชา"

สำหรับคำเตือนด้วยความหวังดีนี้ กู้ชิงย่อมซาบซึ้งใจ

"พี่เชา แอบกระซิบกระซาบอะไรกับน้องชิงชิงอยู่เหรอคะ?"

ไม่ไกลนัก แม่ยอดดวงใจที่ถูกปล่อยให้โดดเดี่ยว ก็ขัดจังหวะการกอดรัดฟัดเหวี่ยงของชายฉกรรจ์สองคน "ผู้กำกับบอกว่าได้เวลาออกเดินทางแล้ว"

"มาแล้วๆ"

เติ้งเชายิ้มพากู้ชิงขึ้นรถ มุ่งหน้าสู่จัตุรัสซีหู

เมื่อไปถึงจุดหมาย

พวกเขากลุ่มใหญ่มุ่งตรงไปยังจัตุรัส

ตอนนี้ มีกลุ่มคุณป้ากำลังเปิดเพลงล้างสมอง 'แอปเปิลน้อย' เต้นสแควร์แดนซ์กันอยู่

"เธอคือแอปเปิลน้อยของฉานนน

เหมือนก้อนเมฆที่สวยที่สุดบนขอบฟ้าาา

ฤดูใบไม้ผลิมาถึง ดอกไม้บานเต็มเนินเขา

หว่านความหวังลงไป ก็จะได้รับผลตอบแทน"

เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจดังสนั่นไปทั่วจัตุรัส

"นี่จะทำอะไรเนี่ย?"

หวังจู้หลานทำหน้างงเต็ก แต่ก็ไม่ลืมยกมือทำท่าตาม "พวกเราต้องเต้นกับคุณป้าพวกนี้เหรอ?"

"ช่างเถอะ ถือว่าออกกำลังกายตอนเช้า"

หวังเป่าเฉียงก็สะบัดมือตาม

"พี่เชา พี่เบบี้ เดี๋ยวก่อนครับ ข้างหลังคุณน้าพวกนี้เหมือนจะแบกอะไรไว้อยู่"

กู้ชิงที่คุ้นเคยกับขั้นตอนดี ดึงตัวเติ้งเชากับหยางอิ่งที่เตรียมจะไปเต้นด้วยไว้

"เอ้อ มีจริงๆ ด้วย"

เติ้งเชาพูดอย่างประหลาดใจ

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถาม

"ปี๊ด——"

เสียงนกหวีดแสบแก้วหูดังขึ้น เหล่าคุณป้าหยุดเต้นทันที ปลดสิ่งของจากด้านหลัง รีบคลี่ออก ประกอบกันเป็นสิ่งที่ดูเหมือนพรมผืนหนึ่ง

เฉินชื่อชื่อ: "นี่มันคืออะไรเนี่ย ทำไมข้างบนมีหนามด้วย?"

"แผ่นนวดฝ่าเท้า นี่มันแผ่นนวดฝ่าเท้า (จื่อยาป่าน)!!"

เมื่อคืนเพิ่งติวเข้มรายการ Running Man มา เติ้งเชาตาโต พูดด้วยความหวาดกลัว

"แผ่นนวดฝ่าเท้า??!"

ทุกคนร้องอุทานไม่หยุด

"นี่มันใหญ่เกินไปแล้วมั้ง"

แม้แต่กู้ชิงที่เตรียมใจมาแล้ว พอเห็นปุ่มนูนที่เหมือนหินงอกบนแผ่นนวดฝ่าเท้า หนังศีรษะก็ชาหนึบ

ตอนนั้นเอง

ผู้กำกับลู่ฮ่าวหยิบโทรโข่ง ประกาศเตือนผ่านเสียงบรรยาย: "การวิ่งผลัดแผ่นนวดฝ่าเท้างูขาว คือความท้าทายของสมาชิกทุกท่านในวันนี้"

ตามกติกาภารกิจ

สมาชิกแก๊งรันนิ่งแมนต้องวิ่งผลัดสามช่วง ผ่านด่านแผ่นนวดฝ่าเท้าภายใน 90 วินาที สองทีมแรกที่ทำสำเร็จจะได้รับคำใบ้ทีมละหนึ่งใบ ส่วนทีมสุดท้ายจะไม่ได้คำใบ้

"เก้าสิบวินาที? ผู้กำกับ นี่มันยากเกินไปแล้วมั้ง!"

เฉินชื่อชื่อทำท่าจะสติแตก เจิ้งข่ายกับคนอื่นก็บ่นไม่หยุด

ลู่ฮ่าวทำหน้าลำบากใจ เสียงห้ามปรามไม่มีใครฟังเลย

"พี่เชา จังหวะ"

กู้ชิงสะกิดเตือนเงียบๆ

เติ้งเชาที่จำหน้าที่ตัวเองได้ รีบปรบมือพูดว่า "พี่น้องครับ 90 วินาทีก็ 90 วินาที ไม่ลองดู จะรู้ได้ไงว่าพวกเราทำไม่ได้?"

"ไม่ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไร พวกเราต้องวิ่งให้เต็มที่ นี่แหละคือจิตวิญญาณของ Running Man ของพวกเรา!"

"..."

นอกกล้อง ลู่ฮ่าวเห็นเติ้งเชาคุมสถานการณ์สำเร็จ ก็ถอนหายใจโล่งอก

"น้องเล็ก ขอบใจที่เตือน"

อาศัยจังหวะที่ลู่ฮ่าวกำลังอธิบายกติกา เติ้งเชาก้มลงเก็บเชือกกระโดดบนพื้นอย่างโล่งอก

"พี่เชา พี่ก็ช่วยผมไว้เยอะครับ"

กู้ชิงตอบกลับเสียงเบา "แต่พี่เชา พี่เอาเชือกกระโดดมาทำไม?"

"เล่นไง"

พอรู้ว่าทีมสีเหลืองแข่งเป็นทีมแรก เติ้งเชารีบผูกปมเชือกกระโดด แล้วก็แอบเตะมันออกไปข้างๆ อย่างแนบเนียน

กู้ชิง "..."

ด้วยเหตุนี้ หลังอธิบายกติกาจบ

พอผู้กำกับเป่านกหวีด

เจิ้งข่ายที่แข่งคนแรก กระโดดข้ามรั้วคนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด รีบคว้าเชือกกระโดดจะกระโดด แต่เชือกกลับพันกันยุ่งเหยิง ยิ่งแก้ยิ่งยุ่ง

"ปี๊ด—— หมดเวลา"

ลู่ฮ่าวเป่านกหวีด

"เพี้ยะ!"

เชือกกระโดดถูกปาทิ้งลงพื้น เจิ้งข่ายหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ตะโกนลั่น "ฝีมือใครวะ?!?"

"ฮ่าๆๆ——"

เติ้งเชากลั้นขำไม่อยู่

"ฝีมือพี่!!"

เจิ้งข่ายโกรธจนควันออกหู ชูเชือกกระโดดแปลงร่างเป็นเจ้าของฟาร์ม ไล่หวดเติ้งเชาไปทั่วสวน

"คัดค้าน! คัดค้าน!"

"ผู้กำกับ นี่ไม่ยุติธรรม!!"

"เติ้งเชาเลวมาก ตานี้โมฆะ"

หวังเป่าเฉียงกับจู้หลานก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ พาแห่กันไปประท้วงทีมงานผู้กำกับ

"ก็ได้ๆ อนุโลมให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ"

ลู่ฮ่าวยอมรับอย่างจำใจ

การแข่งขันเริ่มใหม่

เมื่อไม่มีคนก่อกวน เจิ้งข่ายก็ใส่เต็มสูบ ราวกับเสือดาวน้อยเข้าสิง รีบทำภารกิจกระโดดเชือกจนเสร็จ ส่งไม้ต่อให้หวังเป่าเฉียง

ทั้งสองประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ ใช้เวลาไปแค่นาทีเดียว ดูทรงแล้วมีความหวังจะทำภารกิจสำเร็จสูงมาก

แต่พวกเขาลืมไปว่า... ก่อนถึงเส้นชัยมีบาร์เดี่ยวอยู่!

พอถึงตาหวังจู้หลานคว้าไม้ผลัด เตรียมจะพุ่งออกไป คุณป้าร่างท้วมที่โผล่มาขวางทาง ก็ทำเอาทุกคนตกใจ

"แบกฉันไป?"

มองตัวอักษรบนหน้าอกคุณป้า หวังจู้หลานตาค้าง เหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยง "คุณป้าครับ น้ำหนักเท่าไหร่เนี่ย?"

"อิอิ ก็แค่ 200 จิน (100 กิโลฯ) เองจ้ะ" คุณป้าทำท่าเขินอาย

"จบกัน ตายแน่ ตายแน่"

หวังจู้หลานก้มเอวลงอย่างอยากจะร้องไห้ รู้สึกเหมือนมีภูเขาทับอยู่บนตัว ร้องโหยหวนพลางพุ่งเข้าเส้นชัย

จนกระทั่งเจอ——บาร์เดี่ยว!

ฉากในตำนานฉากแรกของประวัติศาสตร์ Running Man ถือกำเนิดขึ้น

หวังจู้หลานที่มีรูปร่างเตี้ยม่อต้อ กระโดดสุดแรงเกิดไปข้างหน้า แต่สองมือกลับห่างไกลจากบาร์เดี่ยวที่อยู่สูงลิบลิ่ว

ดังนั้น

"ตุ้บ——"

หวังจู้หลานร่วงลงไปในหลุมทั้งตัว เงยหน้ามองกล้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ผู้กำกับ หม่อมฉันทำไม่ได้เพคะ~"

"ฮ่าๆๆ——" ทุกคนในที่นั้นหัวเราะกันตัวงอ

เติ้งเชากับหลี่เฉินที่เส้นตื้นที่สุด ลงไปนอนกลิ้งกับพื้นแล้ว

"พี่จู้หลาน เป็นไรไหมครับ"

กู้ชิงกลั้นขำ เดินเข้าไปพยุงหวังจู้หลานที่ตกลงไปในหลุม

"ไม่เป็นไรๆ"

เห็นกู้ชิงมาดึงตัวเอง หวังจู้หลานรู้สึกอบอุ่นใจ

ในฐานะนักแสดงตลก เขาแสดงเป็นตัวตลกในรายการเลียนแบบดารามาตลอด น้อยครั้งนักที่จะมีคนมาใส่ใจ

สุดท้าย เพราะเวลาเกิน ทีมสีเหลืองจึงทำภารกิจไม่สำเร็จ

ต่อมาเป็นทีมสีแดงของเฉินชื่อชื่อ

ฉากเดิมฉายซ้ำ

หลี่เฉินกับหม่าซูสองไม้แรกไม่ได้ใช้เวลามากนัก แต่พอถึงตาเฉินชื่อชื่อ...

"เอวผม!"

"เอวผมจะหักแล้ว!!"

เฉินชื่อชื่อที่แบกคุณป้า ร้องโอดโอยไม่หยุด หน้าแดงก่ำ เดินโซเซ ใช้เวลาเกินกว่าสองคนแรกรวมกันเสียอีก

"เฉินชื่อชื่อ แกยังเป็นผู้ชายอยู่ไหมเนี่ย!!"

หลี่เฉินที่ไม่รู้ว่าเฉินชื่อชื่อเจ็บเอว โกรธจนแทบบ้า บ่นไม่หยุดปาก

ถัดมา ถึงตาของทีมสุดท้าย ทีมสีน้ำเงินของกู้ชิง

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากขอรับไม้ที่สาม

"น้องเล็ก นายออกคนแรก เบบี้คนที่สอง ฉันคนที่สามเอง"

ผู้เฒ่าเติ้งเตรียมสละชีพแล้ว

สองทีมแรกแสดงให้เห็นแล้วว่า ไม้ที่สามคือจุดที่รับกรรมหนักที่สุด

"พี่เชา ไม้สาม ให้ผมเถอะครับ"

กู้ชิงทนดูคนแก่รับกรรมไม่ได้หรอก

"แขนขาเล็กนิดเดียวอย่างนาย เดี๋ยวก็โดนทับหักหรอก"

เติ้งเชาส่ายหน้าทันที

"ใช่จ้ะชิงชิง อย่าฝืนเลย มีพี่สาวอยู่นี่นะ"

ดวงตาคู่สวยของหยางอิ่งเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"ผม..."

กู้ชิงไม่ได้รู้สึกดีใจที่ถูกดูแลเลย กลับรู้สึกอึดอัดใจสุดๆ

เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก ถึงขนาดแบกคนไม่ไหวเลยเหรอ?

แต่ช่วยไม่ได้ ร่างกายนี้มันอ่อนแอจนน่าสมเพชจริงๆ

เนื่องจากการออกกล้องจะทำให้หน้าดูบานขึ้น

ดังนั้นบริษัทบันเทิงในเกาหลีจึงควบคุมน้ำหนักของศิลปินอย่างเข้มงวด โดยใช้มาตรฐานข้อมูลเดียวคือ:

ส่วนสูงลบ 120 เซนติเมตร เท่ากับน้ำหนักศิลปิน

กู้ชิงสูงเพียวๆ 177 เซนติเมตร ใส่รองเท้าก็ 180

น้ำหนักปัจจุบันของเขา มีแค่ 60 กิโลกรัม พอดีเป๊ะ พอมาอยู่กับส่วนสูงก็กลายเป็น 'ไผ่เสียบผี' ให้ความรู้สึกว่าลมพัดมาวูบเดียวก็ปลิวแล้ว

"ปี๊ด——"

เสียงนกหวีดเพิ่งดัง

กู้ชิงเปลี่ยนความอึดอัดเป็นพลัง กัดฟันทนความเจ็บปวดจากแผ่นนวดฝ่าเท้า พุ่งตัว 'ฟึ่บ' รับไม้ต่ออย่างรวดเร็ว

หยางอิ่งก็จำคาแรกเตอร์หญิงแกร่งของตัวเองได้แม่น ไม่มีความสำออยแม้แต่น้อย ทำภารกิจสำเร็จ

สุดท้ายผู้เฒ่าเติ้งก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เหงื่อท่วมหน้าผาก หอบแฮ่กๆ คว้าบาร์เดี่ยว กินบิสกิตจนได้

ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทั้งสามคน

ลู่ฮ่าวกดหยุดนาฬิกาจับเวลา ชูไปหน้ากล้องแล้วพูดว่า "87 วินาที ผ่าน!"

"เย้!!!"

"สำเร็จแล้ว!!"

หยางอิ่งยิ้มแก้มปริ กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หางม้ายาวสะบัดไหวกลางอากาศ ยื่นมือเล็กๆ หันไปหากู้ชิง ความหมายชัดเจนมาก

"แปะ——"

หลังกู้ชิงตีมือฉลองเสร็จ ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของพวกเป่าเฉียง เขาก็รับการ์ดคำใบ้จากทีมงาน

"ลำดับของงูในสิบสองนักษัตร?"

หัวของเติ้งเชากับหยางอิ่งสองหัวมุดเข้ามา บนหัวเหมือนจะมีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมา

"นี่มันหมายความว่าไง?"

...

[จบแล้ว]