ตอนที่ 30: ที่นี่คือลอสแองเจลิส... ที่รัก

กลางดึกคืนนั้น อาเธอร์ขี่มอเตอร์ไซค์มาที่บ้านของเฮเลนอีกครั้ง

เห็นไฟในโรงรถยังเปิดอยู่ เขาเดินเข้าไปและเจอเฮเลนพอดี

"ตายจริง! คุณรอฉันอยู่เหรอที่รัก? คุณนี่ช่างคิดจริงๆ"

เฮเลนเดินเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้นและสวมกอดอาเธอร์ หยิกแก้มเขาเล่นแล้วจูบเสียงดังฟอดใหญ่

"แต่คุณไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย พ่อหวานใจ การนอนดึกมันเสียสุขภาพนะ ถึงคุณจะแข็งแรง แต่หม่าม้าก็เป็นห่วงนะ"

"หือ? เสื้อผ้าคุณเปียกนี่นา ที่รัก"

สัมผัสได้ถึงของเหลวเหนียวๆ บนนิ้ว เฮเลนชักมือออกจากหลังของอาเธอร์ และพบว่าฝ่ามือของเธอเปื้อนสีแดงฉาน

"นี่มันอะไรกัน? คุณไปทำถังสีหกมาเหรอ?"

อาเธอร์ยิ้มกว้าง "ผมอธิบายได้ มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะเลยในช่วงที่คุณทำโอที"

บนเตียง หลังจากผ่านกิจกรรมอันหนักหน่วง ทั้งสองนอนกอดกัน หอบหายใจแฮกๆ

"คุณจะบอกว่ามีคนบุกเข้าบ้านเพื่อจะฆ่าคุณงั้นเหรอ? ใครทำ? ทำไมล่ะ?"

เฮเลนมอง 'พ่อหนุ่มน้อย' ของเธอด้วยความหวาดกลัว

"ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ตอนนี้บ้านผมกลายเป็นสถานที่เกิดเหตุ ผมเลยอยู่ไม่ได้ ต้องขอมาค้างที่นี่ก่อน"

"ไม่มีปัญหา อยู่ได้นานเท่าที่คุณต้องการเลยจ้ะ ที่รัก เมื่อไม่กี่วันก่อน ปีเตอร์บอกฉันว่าอยากย้ายออก"

"พอเขาหาที่ได้ เขาก็คงย้ายออกไป พอเขาไปแล้ว คุณก็ย้ายเข้ามาสิ"

อาเธอร์ขยำบั้นท้ายอวบอัดของสาวใหญ่ "ตอนนี้ยังไม่ได้ครับที่รัก"

"ทำไม? จะหาข้ออ้างอะไรอีก?"

"เปล่า ผมจะหาข้ออ้างไม่อยู่กับคุณทำไม! คุณก็รู้ว่าผมชอบคุณ แต่ผมต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบก่อน"

"พวกมันพลาดครั้งแรก อาจจะส่งคนมาเก็บผมรอบสองก็ได้"

"อย่างน้อยจนกว่าเรื่องนี้จะจบ ผมมาอยู่กับคุณไม่ได้ ไม่งั้นนักฆ่าอาจเล็งเป้ามาที่คุณ"

"ถ้าพวกมันอยากฆ่าผม จะส่งมาสักกี่คนผมก็ไม่กลัว แต่คุณจะเจ็บตัวไม่ได้ แม้แต่รอยขีดข่วนบนผิวคุณ ผมก็ปวดใจแล้ว"

โดนคำหวานหยดย้อยของอาเธอร์กล่อมจนเคลิ้ม ต่อให้เป็นทนายฝีปากกล้า แต่ในเมื่อเป็นแม่ม่ายหัวใจเปลี่ยว ก็มีแต่ต้องยอมจำนน

"ก็ได้ งั้นคุณวางแผนจะไปพักที่ไหน?"

"ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย พรุ่งนี้คงลองถามเพื่อนร่วมงานดูว่าใครพอจะให้ไปพักด้วยสักสองสามวัน"

เฮเลนหาวหวอด "ก็ดีนะ ตำรวจอยู่ด้วยกันน่าจะปลอดภัยกว่า"

"เอาล่ะ ดึกแล้ว เราควรพักผ่อนนะที่รัก พรุ่งนี้เช้าฉันมีขึ้นศาล"

"เดี๋ยวครับ มีอีกเรื่องที่ผมอยากถาม คุณมีช่องทางฟอกเงินไหม?"

ดวงตาที่ง่วงงุนของเฮเลนเบิกกว้างทันที "ฟอกเงินเหรอ? คุณจำเป็นต้องใช้เหรอ?"

"ใช่ครับ วันนี้ผมไขคดีปล้นธนาคาร เก็บกระเป๋าเงินมาได้ แล้วก็ถือโอกาสหยิบติดมือมาสองหมื่น"

"แต่เลขธนบัตรมันเรียงกัน คุณจัดการได้ไหม?"

"แน่นอน ในฐานะทนายความชื่อดังแห่งเขตโอลิมปิก ถ้าฉันไม่มีแม้แต่ช่องทางฟอกเงิน อาชีพฉันคงล้มเหลวแล้วล่ะ"

"แต่อาเธอร์ คุณเพิ่งได้บรรจุไม่นาน ความเร็วในการหารายได้พิเศษของคุณนี่น่าทึ่งจริงๆ"

"ฉันนึกว่าอย่างน้อยต้องสักหกเดือน หรือเป็นปีกว่าคุณจะมาถามเรื่องพวกนี้"

อาเธอร์ทำหน้าพูดไม่ออก "สรุปคือ ในหัวคุณ ผมถูกกำหนดให้เป็นตำรวจเลวที่รับเงินสกปรกไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้วสินะ?"

"โอ้... ที่รัก!"

เฮเลนลูบแก้มอาเธอร์อย่างอ่อนโยน "อย่าลืมสิว่าฉันก็เคยเป็นตำรวจ คุณคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องข้างในเหรอ?"

"ฉันไม่กล้าพูดว่าทั้งประเทศเป็นแบบนี้ แต่อย่างน้อยในลอสแองเจลิส ฉันยังไม่เคยได้ยินชื่อตำรวจคนไหนที่ขาวสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์เลย"

"ในบรรดาเพื่อนร่วมงานคุณ มีกี่คนที่ทำงานมาเกินสามปีแล้วกล้าพูดว่าไม่เคยหยิบฮอทด็อกกินฟรี?"

"เวลารถขายอาหารพวกนั้นเจอสายตรวจ พวกเขาก็รีบเสนอของกินให้ก่อนเลย ไม่งั้นตำรวจก็จะขอดูใบอนุญาต"

"ต่อให้ใบอนุญาตครบ ตำรวจก็หาข้ออ้างสารพัดไล่พวกที่ไม่ให้ความร่วมมือไปจนมุมอยู่ข้างถังขยะ ทำให้ขายของไม่ได้"

"เจ้าหน้าที่ ปปส. กลายเป็นคนคุ้มกันให้พ่อค้ายา หรือแอบเอาของกลางไปขายทำกำไร"

"คนในแผนกปราบปรามการค้าประเวณี มีกี่คนที่ไม่เคยใช้บริการฟรีจากสาวๆ ข้างถนน?"

"ฉันได้ยินและเห็นเรื่องราวมาสารพัดรูปแบบ"

"ที่รัก คุณต้องตระหนักนะว่าที่นี่คือลอสแองเจลิส ไม่มีอะไรแปลกประหลาดหรอก ข้อแตกต่างเดียวคือขีดจำกัดทางศีลธรรมของคุณอยู่สูงแค่ไหนต่างหาก"

อาเธอร์ประหลาดใจเล็กน้อย "ว้าว! คุณเปิดโลกผมจริงๆ"

เฮเลนโอบแขนขาวเนียนรอบคอเขา "ไม่ต้องแปลกใจหรอก ฉันมีให้เลือกสองทาง"

"ทางแรกคือฟอกแยกต่างหาก แต่เงินสองหมื่นของคุณมันน้อยไป คุณจะเสียครึ่งหนึ่งตอนฟอก เหลือเงินสะอาดแค่หมื่นดอลลาร์"

"ทางที่สองคือฉันเอาเงินคุณไปรวมกับเงินคนอื่น พอดยอดรวมมันสูง ส่วนลดก็จะดีกว่า คุณจะได้เงินสะอาดกลับมาเยอะกว่า แต่ข้อเสียคือต้องใช้เวลานานหน่อย"

อาเธอร์ตอบแทบไม่ต้องคิด "แบบที่สองครับ ยังไงช่วงนี้ผมก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้เงิน"

"ต่อจากนี้ เงินพิเศษที่ผมหาได้ ผมจะให้คุณจัดการทั้งหมดเลย"

เฮเลนตอบรับในลำคอ ในใจไม่ได้คิดจริงจังนัก

เพราะในความคิดของเธอ อาเธอร์เป็นแค่เจ้าหน้าที่ตำรวจชั้นหนึ่งซึ่งเป็นยศต่ำสุด จะหาเงินมืดได้สักกี่ตังค์กันเชียว? ก็แค่เศษเงินค่าขนมเท่านั้นแหละ

เผลอแป๊บเดียว ทั้งคู่ก็หลับไป

เมื่ออาเธอร์ลืมตาตื่นอีกครั้ง สาวใหญ่ข้างกายก็หายไปแล้ว

เขาแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องนอน เห็นนม ขนมปัง และไข่ดาววางอยู่บนโต๊ะ

มีกระดาษโน้ตทับอยู่ใต้จาน "กินให้อร่อย แล้วก็รักษาตัวด้วยนะ!"

ลงชื่อด้วยรอยจูบลิปสติกสีแดง

อาเธอร์ยิ้ม รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

หลังมื้อเช้า อาเธอร์ไปถึงสถานีและได้รับแจ้งว่าแอนเดรียเรียกพบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"เข้ามา!"

"แอนเดรีย คุณเรียกพบผมเหรอ?"

แอนเดรียวางปากกาลง "เมื่อเช้าตรู่ แผนกสืบสวนโทรหาฉัน เมื่อคืนนายเก็บนักฆ่าไปห้าคนเลยเหรอ?"

อาเธอร์ทำได้เพียงเล่าเหตุการณ์เมื่อวานซ้ำอีกรอบ

"มันอันตรายเกินไปอาเธอร์ เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้"

"ฉันต้องการให้นายค้นหาเบาะแสให้ละเอียด เบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ก็เอา"

"พอเราได้เบาะแส ฉันจะระดมทุกคนให้ความสำคัญกับการแก้ปัญหาของนายเป็นอันดับแรก"

"นี่คือการยั่วยุ ยั่วยุพวกเรา ไม่ว่ามันเป็นใคร มันต้องชดใช้!"

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!

แอนเดรียยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ของอาเธอร์ก็ดังขึ้น

หลังจากรับสาย เสียงที่แยกเพศไม่ออกเพราะใช้เครื่องแปลงเสียงดังขึ้นจากปลายสาย

"สวัสดี เจ้าหน้าที่อาเธอร์ มอร์แกน ต้องขอบอกว่าฉันประเมินแกต่ำไป"

"คนห้าคนยังจัดการแกไม่ได้ แต่คิดว่าเรื่องมันจบแล้วเหรอ?"

"แน่นอนว่าไม่ แกจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขจนกว่าความโกรธของฉันจะหายไป"

"อ้อ แล้วก็คู่หูแก เห็นศพเธอหรือยัง? ไม่กลัวเหรอ? ฮ่าๆๆๆ..."

"เตือนไว้อีกอย่าง การลอบสังหารครั้งหน้า เป้าหมายจะไม่ใช่แค่แกคนเดียวแล้วนะ"