ตอนที่ 5 น้องสาวสับสน

การพบกับอู่โหยวครั้งนี้เกินความคาดหมายของเย่อันผิง

แต่แค่เล็กน้อย

สถานการณ์ยังอยู่ในการควบคุมของเขา แม้อู่โหยวจะสังเกตเห็นรากปราณของเพ่ยเหลียนเสวี่ย เขาก็ไม่คิดพานางกลับไปโดยตรง

พิษที่เขาใช้ได้เปิดเผยแผนเขา มันคือปรสิตพิษที่จะค่อยๆกัดกินใจคน และเหมือนกับธูปหอม ทำให้เกิดอาการหลอม และสุดท้ายจะเสียสติ เปลี่ยนเหยื่อเป็นเหมือนซอมบี้

อู่โหยวอาจอยากรอให้ปรสิตกัดกินจิตใจของเพ่ยเหลียนเสวี่ยก่อนพาตัวนางไป

เหนือสิ่งอื่นใด เตาหลอมไม่ต้องการความสามารถในการคิด

แต่เพราะพวกเขาไม่อาจลงมือได้ก่อนพระเอกจะมาถึงเมือง พวกเขาจึงต้องแกล้งไม่รู้และขับไล่ปรสิตพิษหลังกลับโรงเตี๊ยม

เวลานี้ บนเวทีที่ตั้งในจวน คู่รักใหม่เริ่มประเพณีภายใต้การอธิฐาน ทุกคนในงานยกชามดื่ม

“กราบไหว้ฟ้าดิน!หนึ่ง สอง สาม”

ดวงตาของเพ่ยเหลียนเสวี่ยเป็ยประกายเหมือนกับว่านางเป็นเจ้าสาว

ตอนนี้ ในถนน นางกลัวว่าทุกคนดูเหมือนผู้บ่มเพาะมารสำหรับนาง แต่ตอนนี้ นางตื่นเต้นจนลืมไปหมดว่านางมาที่นี่เพื่ออะไร

แต่ มันปกติ

สุดท้าย เพ่ยเหลียนเสวี่ยแค่เด็กสาววัย 14 นางไม่เหมือนพระเอกับนางเอกที่คิดว่าทั้งโลกและชะตากรรมของสามภพอยูบนบ่าพวกเขา

เย่อันผิงตามเพ่ยเหลียนเสวี่ยไปดูพิธีและยังร่วมรดน้ำเจ้าสาวกับนาง หลังกิน เขาก็พานางกลับ

เพ่ยเหลียนเสวี่ยไม่รู้ตัวเลยว่าโดนพิษ และเดินออกจวน

“เจ้าสาวสวยมากเลย”

“เจ้าอิจฉาเหรอ?’

“นิดหน่อย”นางเม้มปากและยิ้ม จากนั้นก็มองเย่อันผิงและถาม“พี่ ประมุขจะจัดงานแต่งให้ท่านไหม?”

“แต่ง…”

เย่อาวจะจัดงานแต่งให้เขา?

เย่อันผิงไม่รู้ เพราะในเกมไม่ได้พูดถึง

เหนือสิ่งอื่นใด เขากับสำนักร้อยดอกบัวแค่ตัวประกอบฉากตั้งแต่ต้น

แต่เขาก็ยังถือเป็นนายน้อย มันเป็นปกติที่เย่อาวจะจัดเตรียมบางสิ่งให้เขา

“ข้าคิดว่าเขาควรจะทำนะ?”

“ควร?”

“ข้าไม่ได้ถาม”เย่อันผิงยักไหล่“แต่ ข้ามีคนที่ข้าชอบอยู่แล้ว”

ในเกม ในอาณาจักรนภาเย็นของแดนตะวันตก มีnpcชื่อซีเยว่

Npcคนนั้นขายเครื่องดื่มมึนเมาและทำร้านอาหาร แต่เพราะนางสวยมาก และนิสัยยังอ่อนโยนมาก นางเลยเป็นที่นิยมท่ามกลางผู้เล่น

ผู้ออกแบบเกมยังจัดเตรียมงานประจำวันง่ายๆสำหรับnpcคนนั้น หลังผู้เล่นทำงานเสร็จ นางจะส่งการ์ดและของขวัญให้

ตอนเขาเล่นเกม เขาชินกับการเรียกนางว่าภรรยาของเขา แต่ตอนนี้ที่เขาข้ามมาในเกม ถ้ามีโอกาส เขาจะต้องแต่งงานกับใครสักคน

แต่เพ่ยเหลียนเสวี่ยไม่ได้ยินสิ่งที่เย่อันผิงคิด

เท่าที่นางรู้ นอกจากนางกับเสี่ยวเตี๋ย ไม่มีสาวอื่นรอบเย่อันผิง ตอนนี้ที่เขาบอกว่าเขามีคนที่ชอบ มันจะเป็นใครได้?

เพ่ยเหลียนเสวี่ยเม้มปากอายๆ“แล้ว คนที่เจ้าชอบสวยไหม?”

“สวยสิ”เย่อันผิงยิ้ม“ถ้านางไม่สวย ข้าจะชอบนางทำไม?”

พี่ชายชมข้าว่าสวย…เพ่ยเหลียนเสวี่ยหน้าบานกว่าเดิม ลังเลสักพักและถามใหม่“แล้วนางชื่ออะไร?”

“ซีเยว่”

เพ่ยเหลียนเสวี่ยคิดว่าเย่อันผิงจะพูดชื่อ’เหลียนเสวี่ย’หรือเลี่ยงหัวข้อแบบอายๆ ตอนนางได้ยินคำว่า’ซีเยว่’นางเลยผงะ

“ใครคือซีเยว่?”

“เจ้าไม่รู้จักนางหรอก”

“..”

เพ่ยเหลียนเสวี่ยเงียบ คิดถึงพี่สาวทั้งหมดในสำนักร้อยดอกบัว แต่คนชื่อซีเยว่ไม่มีในหัว

นางตามเย่อันผิงกลับไปห้องเช่าและเริ่มทำสมาธิ หมุนเวียนเคล็ดบ่มเพาะ แต่หัวยังเต็มไปด้วยชื่อซีเยว่

ตอนนี้ เย่อันผิงมาด้านหลังนางและจิ้มกลางหลังนาง

เพ่ยเหลียนเสวี่ยรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตและรู้สึกเหมือนมีหนอนชอนในคอ ซึ่งน่าขยะแขยง โดยไม่อดทน นางพ่นอาหารทั้งหมดที่กินออกมา

“พรวด!”

“..”

จากนั้นนางก็หันไปมองเย่อันผิงด้วยสีหน้างุนงง“พี่ทำอะไรนะ?”

“ข้ากำลังช่วยเจ้าขับไล่ปรสิตพิษ”

“ปรสิต?”

เพ่ยเหลียนเสวี่ยขมวดคิ้วอย่างสับสน แต่ก็ได้สติและมองสิ่งที่นางอาเจียน

มันมีตะขาบยาวเท่านิ้วกลางนาง

พอรู้ตัวว่านางอาเจียนตะขาบตัวนี้ ใบหน้านางก็ซีด  นางจำได้ว่าสี่ปีก่อน เย่อันผิงให้นางกินแมลงไปตั้งมากอยู่สามเดือนเต็ม

“นี่..”

เย่อันผิงส่งแก้วน้ำให้นาง“ที่งานแต่ง เราเจอกับผู้บ่มเพาะมารที่เรามองหา เขาลอบวางปรสิตใส่เรา”

“อา?!”เพ่ยเหลียนเสวี่ยตกใจ“ตอนไหน?”

“ตอนเจ้ากำลังมองเจ้าสาว ผุ้อาวุโสที่รินสุราให้เราไง?นั่นคือเขา”หลังอธิบาย เย่อันผิงก็นั่งสมาธิ

เพ่ยเหลียนเสวี่ยนึกสักพัก“ผู้บ่มเพาะคนนั้นนะเหรอ?!”

“ใช่”

“งั้น..”เพ่ยเหลียนเสวี่ยมองตะขาบบนพื้น กลืนน้ำลายและถาม“เรา..”

“ข้าบอกเจ้าว่าอย่ากังวล จำตอนที่ข้าให้เจ้ากินแมลงได้ไหม?เราสองคนกินแมลงพิษอยู่สามเดือน และกายเราก็พัฒนาภูมิต้านทานแล้ว แม้ปรสิตพิษเหล่านี้จะแกร่งกว่าที่เรากิน พวกมันก็ไม่สามารถหยั่งรากในตันเถียนเราได้เร็ว เราแค่ต้องขับไล่ก่อน”

เย่อันผิงพูดอย่างภาคภูมิใจและนั่งสมาธิ“น้องพี่ ช่วยข้าไล่ปรสิตหน่อย จิ้มจุดที่ข้าจิ้มเจ้าก่อนหน้า”

เพ่ยเหลียนเสวี่ยมองตะขายอีกครั้งและกลัวเล็กน้อย

ตะขาบตัวโตเช่นนั้นเข้าตัวนางและนางยังไม่สังเกต

แต่ในเวลาเดียวกัน นางยังรู้สึกถึงความปลอดภัยจากพี่ใหญ่

อย่างไม่คาดคิด เขาคาดหวังเรื่องนี้ไว้หลายปีแล้วและเตรียมการล่วงหน้า ตอนเขาป้อนแมลงให้นางตอนนั้น นางไม่เต็มใจมาก แต่คิดๆดู ถ้าไม่เกิดขึ้น นางคงตายไปแล้ว

“พี่ พี่รู้ได้ไงว่าชายคนนั้นวางยาเรา?’

“ข้ารู้ว่าเขามีพิษประเภทไหนและเขาคิดทำอะไร”เย่อันผิงยิ้ม“ข้าบอกเจ้าแล้วตอนเรามา ขอแค่เจ้าทำตามที่ข้าพูด ไม่ว่าฐานบ่มเพาะเขาจะสู.แค่ไหน เขาจะตายในมือเจ้า”

เพ่ยเหลียนเสวี่ยพยักหน้า เดินไปหลังเย่อันผิง จิ้มกลางหลังเขา

“พรวด!”

บางทีคงเพราะนางใช้แรงเยอะไป แต่เย่อันผิงไม่ได้แค่อาเจียนปรสิตออกมา แต่พ่นเลือดมาด้วย

“แค่ก…เจ้าช่วยเบามือกว่านี้ได้ไหม?’

“ข้าเบามือแล้ว”

เย่อันผิงลิ้มรสเลือดในปาก ยิ้มและถอนหายใจ

“ช่างมัน พักก่อน ข้าจะกลับห้องข้า”

“โอ้…”เพ่ยเหลียนเสวี่ยพยักหน้า แต่ตอนนางเห็นตะขาบบนพื้น นางก็รู้สึกกลัวและคว้าแขนเสื้อเขาและถาม“พี่ คืนนี้อยู่ในห้องข้าได้ไหม?”

“หือ?”

“นี่…ถ้าผู้บ่มเพาะมารคนนั้นมาหาเรากลางดึกละ?”

เย่อันผิงพูดไม่ออก มองรอบห้องและพยักหน้า

“ก็ได้ งั้นไปพักเถอะ ข้าจะทำสมาธิและระวังให้เจ้าเอง”