บทที่ 26 - จัดตั้งหน่วยลาดตระเวน

บทที่ 26 - จัดตั้งหน่วยลาดตระเวน

ทว่า ความเป็นจริงก็ดึงสติเขากลับมาอย่างรวดเร็ว หมอกขาวยังคงปกคลุมโลก และอันตรายยังคงรายล้อมอยู่ทุกทิศทาง

หากเขาไม่รีบพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น การเอาชีวิตรอดก็ยังคงเป็นเรื่องยากลำบาก

เซียวเฉินเดินมาที่โต๊ะอาหาร ชามบะหมี่ร้อนฉ่าถูกวางรอไว้แล้ว เส้นบะหมี่สดใหม่โรยหน้าด้วยต้นหอมและผักชีส่งกลิ่นหอมของน้ำมันหมูยั่วน้ำลาย นี่เป็นหนึ่งในวิชาทำอาหารไม่กี่อย่างที่เขาสอนให้โม่เสี่ยวถงทำ

หญิงสาวยังใส่ใจด้วยการหั่นไข่ต้มครึ่งฟองและแฮมอีกสองสามแผ่นวางโปะมาให้ ดูน่ากินไม่น้อย

"กินด้วยกันสิ" เซียวเฉินเห็นบะหมี่วางอยู่แค่ชามเดียวจึงเอ่ยชวน

โม่เสี่ยวถงรีบโบกมือปฏิเสธ "คุณทานก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวฉันไปทำอีกชาม"

พูดจบเธอก็รีบชิ่งหนีไปในครัวอีกรอบ

เซียวเฉินไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาดูออกว่าโม่เสี่ยวถงเริ่มรับมือกับความเจ้าชู้ของเขาไม่ไหว ตั้งแต่เมื่อวานเธอก็เริ่มมีท่าทีหลบหน้าหลบตาเขาตลอด

ร่างกายที่ผ่านการกินยาปลุกพลังมาแล้วย่อมแข็งแรงกว่าคนปกติทั่วไปเป็นธรรมดา

หลังจากซดบะหมี่จนเกลี้ยงชาม เขาก็กลับเข้าห้องไปนอนไถมือถือต่อ แชทกลุ่มวันนี้ดูคึกคักกว่าปกติ ความกลัวทำให้คนที่เคยซุ่มเงียบเริ่มปรากฏตัวออกมาทีละคน

1115 : ทำไงดี ฉันอยากเอาของไปแลกบ้าง ฮือๆ ที่ห้องไม่มีอะไรจะกินแล้ว

0520 : @1115 ดูจากดิสเพลย์แล้วน่ารักจัง ห้องพี่มีของกินนะ มาแชร์กับพี่ไหมจ๊ะน้องสาว

1115 : ไอ้โรคจิต ไปตายซะ

2401 : ผมอยากแลกเครื่องปรุง ใครมีซีอิ๊วบ้าง ผมยินดีจ่ายเงินซื้อ

3205 : ชีวิตดี๊ดีนะพ่อคุณ ยังจะหาซีอิ๊วไปปรุงรส แสดงว่าตุนอาหารไว้เพียบสินะ

2401 : พูดมั่วซั่วเดี๋ยวฟ้องหมิ่นประมาทนะเว้ย อาหารบ้าบออะไร ฉันจะเอาซีอิ๊วมาต้มโซฟากินต่างหาก มันจืด กลืนไม่ลง

3205 : เชื่อก็โง่แล้ว

2401 : เรื่องของแก

2318 : ทำไมไม่มีใครสนใจหนูเลย ไหนบอกอยากฟังรายละเอียด พอหนูเล่าจบก็เงียบกันหมด

2401 : ผมมีข้อเสนอ เราน่าจะจัดตั้ง 'หน่วยลาดตระเวน' ขึ้นมา คอยเดินตรวจตราความปลอดภัยทุกวัน ทุกคนคิดว่าไง

1017 : ไอเดียดี ป้าเห็นด้วยคนแรก แล้วป้าก็ขอสมัครคนแรกด้วย 2401 พ่อหนุ่มเป็นคนต้นคิด งั้นก็รับหน้าที่หัวหน้าไปจัดการเลยสิ

2401 : แค่กๆ... คือว่า... ผมมันคนผอมแห้งแรงน้อย ไม่มีเรี่ยวแรงจะไปสู้รบปรบมือกับใครหรอกครับ เรื่องใช้กำลังแบบนี้ให้พวกคนหนุ่มแน่นร่างกายกำยำทำดีกว่า

3205 : นั่นไง สันดานข้าราชการออกลายแล้ว ดีแต่พ่นนโยบายแต่ไม่ลงมือทำ ดีแต่ปาก พอให้ทำจริงก็มุดหัว

2401 : อย่ามาใส่ร้ายนะเว้ย ถ้าแกเก่งนักแกก็ไปเป็นหัวหน้าสิ

3205 : แกเป็นคนเสนอ แกก็ต้องนำสิ ไอ้เต่าหดหัว

2401 : แกสิเต่าหดหัว บอกแล้วไงว่าฉันป่วย ร่างกายไม่พร้อม ไม่งั้นนะ...

1017 : พอได้แล้ว! เอาล่ะ งั้นป้าแก่ๆ คนนี้จะเป็นแกนนำเอง เพื่อนบ้านทุกคน เราจะตั้งหน่วยลาดตระเวนเพื่อความปลอดภัยของตึกเรา ใครมีจิตอาสาเจอกันที่ชั้นสิบ เราจะช่วยกันดูแลความสงบเรียบร้อย ตลาดแลกเปลี่ยนของจะได้กลับมาเปิดได้อีกครั้ง

2020 : ป้าครับ ผมเอาด้วยคน

2806 : ผมลงชื่อด้วย

1119 : ผมด้วย

เสียงตอบรับล้นหลาม เพียงไม่นานก็มีคนลงชื่อเข้าร่วมหลายสิบคน

1017 : ดีมาก บ่ายสามโมงวันนี้เจอกันที่ชั้นสิบ เราจะเริ่มลาดตระเวนด้วยกัน

2318 : ป้าคะ อย่าลืมช่วยหนูตามหาอาหารที่โดนขโมยไปด้วยนะคะ

2401 : ป้า 1017 พึ่งพาได้เสมอ ผมเชียร์ป้าครับ

3205 : อย่าดีแต่ปากสิวะ เอาของมาสนับสนุนหน่วยลาดตระเวนหน่อยสิ อย่างเช่นมาม่าสักห่อเป็นค่าตอบแทนคนทำงาน

2401 : บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีของกิน

3205 : หึ ใครจะเชื่อ คนไม่มีข้าวกินบ้านพ่อแกสิถามหาซีอิ๊ว

...

ห้อง 1614

เจ้าเตี้ยอ่านแชทแล้วหน้าเครียด "ลูกพี่ พวกมันเล่นรวมตัวกันแบบนี้ ทางหากินเราตันหมดสิพี่ เอาไงดี"

ชายร่างยักษ์หันไปมองกองเสบียงด้านหลังแล้วยิ้มมุมปาก "ไม่เป็นไร ของที่ได้มาพอให้เรากินไปได้อีกเป็นอาทิตย์ รออีกสักอาทิตย์ให้เรื่องเงียบก่อน เดี๋ยวค่อยออกล่าเหยื่อใหม่"

เจ้าเตี้ยฉีกยิ้ม "สมกับเป็นลูกพี่ หัวไวจริงๆ"

ชายร่างยักษ์หยิบถุงขนมปังกรอบออกมาจากกองเสบียง "เดี๋ยวบ่ายสามเราลงไปชั้นสิบกัน เอาของไปแลกดูลาดเลาหน่อย"

...

ห้อง 2806

'ฮัวหนิว' มองหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปถามชายคนรักอย่างสงสัย "พี่หนิว พี่จะไปลงชื่อเข้าหน่วยลาดตระเวนกับเขาทำไม ปกติพี่ไม่ใช่คนดีศรีสังคมแบบนี้นี่นา"

ชายร่างใหญ่กล้ามโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอบแทนว่า "พี่หนิวเขาใจดีจะตาย เธอไม่รู้อะไร"

พี่หนิว หรือชายเจ้าของรอยสักเต็มแขนอุ้มฮัวหนิวไปวางบนเตียงแล้วหันไปสั่งลูกน้อง "ไปทำกับข้าวไป"

"ผักหมดแล้วพี่ เหลือแต่ข้าวผัดไข่"

"อะไรก็ได้ ไปทำมา"

พอล้มตัวลงนอน พี่หนิวถึงเฉลยความจริง "การเข้าไปอยู่ในหน่วยลาดตระเวนทำให้เรารู้ความเคลื่อนไหวในตึกได้ดีที่สุด หมอกบ้านี่คงไม่อยู่แค่แป๊บเดียวหรอก เราต้องเตรียมพร้อมไว้"

เขาพลิกตัวหันมาจ้องตาฮัวหนิว "อีกอย่าง ถ้ารัฐบาลไม่ส่งคนมาช่วยจริงๆ นี่อาจจะเป็นโอกาสทองให้พวกเราขึ้นมาเป็นใหญ่ก็ได้"

ฮัวหนิววาดวงแขนโอบรอบคอชายหนุ่ม "ถ้าพี่ได้เป็นใหญ่จริงๆ อย่าทิ้งหนูนะ"

"วางใจเถอะ ทั้งเธอ ทั้งเจ้า 'ซ่าเฉียง' ฉันไม่ทิ้งหรอก มันเป็นน้องรักฉัน พวกเธอคือแขนซ้ายแขนขวาของฉัน"

"ฮิๆ แขนซ้ายคือน้องรัก แขนขวาคือแฟนของน้องรัก พี่นี่มัน... จัดการพี่น้องได้ลงคอเชียวเหรอ"

"เป็นพี่น้องก็ต้องมีสุขร่วมเสพสิ จริงไหม"

"คิกคิก ปากหวานจริงนะคนบ้า"

...

ห้อง 1816

'โจวหงต๋า' เลื่อนดูข้อความในกลุ่มด้วยหัวใจที่พองโต

เขารู้ดีว่ายุคสมัยของเขากำลังจะมาถึงแล้ว

เขาเปิดร้านขายข้าวสารและน้ำมันพืชชื่อ 'หงต๋าค้าข้าว' ธุรกิจที่ผ่านมาลุ่มๆ ดอนๆ จะเจ๊งมิเจ๊งแหล่ แต่พอหมอกขาวปกคลุมเมือง เขาก็รู้ทันทีว่าฟ้าประทานโอกาสรวยมาให้แล้ว

เพราะห้องพักของเขาคือโกดังเก็บสินค้า

ข้าวสารเต็มห้อง น้ำมันพืชอีกนับไม่ถ้วน ของพวกนี้จะทำให้เขากลายเป็นราชา

แต่เขาไม่รีบร้อน พ่อค้าที่ดีต้องรู้จักจังหวะเวลา เขาต้องรอให้ทุกคนหิวโหยจนตาลาย และรอให้สถานการณ์ปลอดภัยพอที่จะทำการค้า

เมื่อเห็นการจัดตั้งหน่วยลาดตระเวน เขาก็รู้ว่าถึงเวลาเปิดตัวแล้ว

ข้าวสารพวกนี้ตอนบ้านเมืองสงบสุขมันแทบไม่มีราคา น้ำมันพืชขวดหนึ่งไม่ถึงร้อย ข้าวถุงละไม่กี่สิบ ทั้งห้องนี้รวมมูลค่าต้นทุนแค่ไม่กี่หมื่นหยวน

แต่ตอนนี้... มันประเมินค่าไม่ได้

"แม่งเอ๊ย... ในที่สุดกูจะรวยกับเขาแล้วโว้ย"

...

ห้อง 2808

เซียวเฉินมองข้อความในกลุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แม้สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่เป็นใจกับแผนการของเขา ข่าวห้อง 2318 ทำคนแตกตื่นซึ่งเป็นเรื่องดี แต่พอมีคนเสนอตั้งหน่วยลาดตระเวน ความสงบเรียบร้อยก็จะกลับคืนมา

ความกลัวจะไม่ลุกลาม แผนการรวบรวมลูกน้องของเขาคงต้องชะลอออกไป

แต่เซียวเฉินไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ

คนที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างเขามีความอดทนเหลือเฟือ วันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มต้น หนทางยังอีกยาวไกล ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

แค่รอเวลาเท่านั้น...

เวลาจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเอง

[จบแล้ว]