บทที่ 15 - ลูกน้องคนที่สอง... เจ้าตูบสี่ขา

บทที่ 15 - ลูกน้องคนที่สอง... เจ้าตูบสี่ขา

แกร๊ก!

เซียวเฉินกระชากประตูเปิดออกพร้อมเล็งปืนไปข้างหน้า

ความว่างเปล่า...

เขาขมวดคิ้ว กำลังจะสบถออกมา แต่เสียงอุทานด้วยความดีใจของโม่เสี่ยวถงดังขัดขึ้นก่อน

"ว้าย! น้องหมานี่นา น่ารักจังเลย!"

เซียวเฉินก้มมองตามเสียง

ที่พื้นหน้าประตู มีลูกสุนัขสีดำตัวมอมแมมนอนหมอบอยู่ มันดูผอมโซจนเห็นซี่โครง หูตก หางจุกก้น ท่าทางหมดเรี่ยวแรง

"นายท่านคะ เจ้าของมันคงทิ้งไปแน่ๆ เลย มันคงหิวแย่ เรา... เรารับเลี้ยงมันได้ไหมคะ?"

โม่เสี่ยวถงเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเว้าวอนเหมือนลูกหมาตัวนั้นเปี๊ยบ

เซียวเฉินขมวดคิ้ว "โลกจะแตกอยู่แล้ว คนยังไม่มีจะกิน จะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงหมา"

โม่เสี่ยวถงหน้าจ๋อย ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง ค่อยๆ ใช้เท้าเขี่ยเจ้าตูบน้อยให้ออกไปให้พ้นทาง

เห็นท่าทางหงอยเหงาของเธอ เซียวเฉินก็ใจอ่อนวูบ

เดิมทีเขาเกลียดขี้หน้ายัยนี่จะตาย เพราะชาติที่แล้วหล่อนเป็นคนเปิดประตูให้มัจจุราชเข้ามา

แต่สองวันที่ผ่านมา เขาเห็นเนื้อแท้ว่าเธอก็แค่ผู้หญิงหัวอ่อนคนหนึ่ง อาจจะโดนหลอกหรือโดนบังคับมาก็ได้

ในเมื่อชาตินี้เขาถือไพ่เหนือกว่า จะยอมตามใจเธอสักเรื่องเพื่อล้างซวยจากชาติก่อนก็คงไม่เสียหาย

"เอ้าๆ อยากเลี้ยงก็เลี้ยง"

โม่เสี่ยวถงยิ้มแก้มปริ กระโดดกอดคอเขาแล้วหอมแก้มดังฟอด "ขอบคุณค่ะนายท่าน! นายท่านใจดีที่สุดเลย!"

เธอรีบอุ้มเจ้าตูบดำเข้ามาหาอะไรให้กิน

เซียวเฉินส่ายหัวกับตัวเอง 'ไหนว่าจะเป็นคนโหดเหี้ยมไงวะเซียวเฉิน แค่ลูกหมาตัวเดียวก็ใจอ่อนซะแล้ว ระวังจะซวยเอานะ'

ติ๊ง!

“ยินดีด้วย! ท่านได้รับลูกน้องผู้ภักดีคนที่สอง! รางวัลเสบียงประจำวันเพิ่มเป็นสองเท่า พร้อมสิทธิ์สุ่มรางวัลใหญ่หนึ่งครั้ง”

เซียวเฉินตาเหลือก

เดี๋ยวนะ... ลูกน้องคนที่สอง?

เขาไปรับสมัครใครตอนไหน?

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มที่ข้อเท้า

เจ้าตูบสีดำตัวน้อยกำลังเอาหัวถูไถขาเขาอย่างออดอ้อน หางกระดิกดิ๊กๆ จนตัวโยน

ฉลาดแฮะ... รู้ด้วยว่าใครใหญ่สุดในบ้าน

"เวรตะไล... ที่แท้ลูกน้องคนที่สองก็คือเอ็งนี่เอง!" เซียวเฉินถึงบางอ้อ

ระบบไม่ได้จำกัดเผ่าพันธุ์สินะ ขอแค่ภักดี หมาก็เป็นลูกน้องได้!

นี่มันการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ชัดๆ

ติ๊ง!

“เนื่องจากท่านได้รับลูกน้องที่ไม่ใช่มนุษย์เป็นครั้งแรก ระบบขอมอบรางวัลพิเศษ: ยาปลุกพลังหนึ่งเม็ด”

โอ้โห... แจ็คพอตแตก!

ยาปลุกพลังอีกเม็ด! นี่มันของดีหายากชัดๆ

เขากำลังจะกดสุ่มรางวัลต่อ แต่โม่เสี่ยวถงก็เดินถือจานออกมาจากครัว

"นายท่านคะ มื้อเที่ยงเสร็จแล้วค่ะ"

สเต๊กเนื้อสองชิ้นวางอยู่บนโต๊ะ

เซียวเฉินถอนหายใจ เนื้อวากิวก็อร่อยดีหรอก แต่กินทุกมื้อแบบนี้มันเลี่ยนชะมัด

อาหารจีนสิถึงจะเดอะเบสต์ กินได้สามมื้อเจ็ดวันไม่มีเบื่อ

แต่จะหวังให้แม่คุณโม่เสี่ยวถงทำเป็ดปักกิ่งหรือหมูสามชั้นน้ำแดงก็คงจะเกินฝัน แค่ทอดสเต๊กไม่ไหม้ก็บุญโขแล้ว

โม่เสี่ยวถงเห็นสีหน้าเขาแล้วรีบถามเสียงอ่อย "นายท่านไม่ชอบเหรอคะ... งั้นเดี๋ยวฉันไปต้มมาม่าให้แทนไหม?"

"ไม่ต้องหรอก กินนี่แหละ... เดี๋ยวเย็นนี้ฉันทำเอง จะสอนเธอทำกับข้าวด้วย" เซียวเฉินตัดบท จิ้มเนื้อเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

กินเสร็จเขาก็ไปวิ่งบนลู่ไฟฟ้าเรียกเหงื่อ แล้วมายืนส่องกล้องดูลาดเลาที่หน้าต่าง

หมอกขาวด้านล่างหนาขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้มันเลียขึ้นมาถึงขอบหน้าต่างชั้นสองแล้ว

พืชพรรณต้นไม้ในหมอกดูเหมือนจะเติบโตผิดปกติ กิ่งก้านสาขาระเกะระกะน่ากลัว

อีกไม่กี่วัน ชั้นสองคงโดนกลืนกิน และอีกเดือนเดียว... ทั้งตึกคงจมหายไปในทะเลหมอก

มีเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวในหมอก แต่ดูไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร

เซียวเฉินกลับเข้าห้องนอน เตรียมเช็กของรางวัล

ติ๊ง!

“เสบียงประจำวัน (สำหรับสี่คน) จัดส่งเรียบร้อย”

วัตถุดิบสดใหม่กองพะเนินปรากฏขึ้น

เซียวเฉินยิ้มกริ่ม ถ้าทฤษฎีนี้ถูกต้อง ยิ่งหาลูกน้องได้เยอะ เสบียงก็จะยิ่งทวีคูณ

ถ้ามีลูกน้องสักสิบคน เขาคงเปิดโรงทานเลี้ยงคนทั้งตึกได้สบาย

เขาหยิบยาปลุกพลังเม็ดที่สองขึ้นมาดู สีของมันต่างจากเม็ดแรก เม็ดนี้สีขาวนวลอมเหลือง

เขาโยนเข้าปากกลืนลงท้องทันที

ร่างกายร้อนวูบวาบเหมือนมีพลังบางอย่างวิ่งพล่าน แต่ก็บอกไม่ถูกว่าอะไรเปลี่ยนแปลงไป ต้องรอดูผลระยะยาว

"ระบบ สุ่มรางวัล!"

“กำลังดำเนินการสุ่ม... ยินดีด้วย! ท่านได้รับวิชา: สะกดจิต (ขั้นต้น)”

“ต้องการเรียนรู้ทันทีหรือไม่?”

"ยืนยัน!"

ความรู้แปลกใหม่ไหลบ่าเข้ามาในสมอง

วิชาสะกดจิตขั้นต้น... ข้อจำกัดคือใช้ได้กับ "ผู้ที่ไว้ใจหรือภักดีต่อเราอย่างที่สุด" เท่านั้น

เซียวเฉินเกาหัวแกรกๆ

อ้าว... ถ้ามันภักดีอยู่แล้ว จะไปสะกดจิตมันทำซากอะไร?

อยากได้วิชาที่สะกดจิตคนแปลกหน้าโว้ย! แบบนั้นสิถึงจะเจ๋ง

แต่ช่างเถอะ ของฟรีอย่าบ่น

ติ๊ง!

“ภารกิจใหม่: จงรวบรวมลูกน้องผู้ภักดีคนที่สาม รางวัลเสบียงคูณสอง พร้อมสิทธิ์สุ่มรางวัล”

ดูเหมือนหนทางสู่ความมั่งคั่งคือการสร้างกองทัพลูกน้องสินะ

แต่ตอนนี้เพิ่งจะวันที่หก คนส่วนใหญ่ยังพอมีกิน ยังไม่จนตรอกพอที่จะยอมขายวิญญาณแลกข้าว

ต้องรอเวลาให้ความหิวทำงานหนักกว่านี้อีกหน่อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

โม่เสี่ยวถงเคาะประตูห้องนอน "นายท่านคะ..."

เซียวเฉินเปิดประตู "มีอะไร?"

เธอชี้ไปที่ประตูหน้าด้วยสีหน้าตื่นๆ "มีคนเคาะประตูค่ะ"

"หมาอีกเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ... คราวนี้คนจริงๆ เป็นเพื่อนของนายท่านค่ะ"

เซียวเฉินเดินไปส่องตาแมว

ใบหน้าอ้วนกลมที่คุ้นเคยปรากฏอยู่ในเลนส์

เจ้าอ้วนเฝิง!

ไอ้เพื่อนทรยศมันกลับมาอีกแล้ว!

[จบแล้ว]