บทที่ 6 - สันดานดิบในยามยาก

บทที่ 6 - สันดานดิบในยามยาก

พวกสายขอทานก็มา : ‘พี่จ๋า สามวันแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ขอมาม่าสักห่อเถอะนะ ทำบุญทำทานกับลูกนกตาดำ ๆ’

ท่ามกลางข้อความขยะพวกนี้ มีข้อความหนึ่งสะดุดตาเซียวเฉิน

เจ้าของโพสต์คือแม่สาวไฮโซห้อง 2306 : ‘ใครมีของกินบ้าง ฉันยอมเอาเป๋าแบรนด์เนมแลกเลย ของแท้ทุกใบนะ Chanel, LV, Gucci มีหมด อยากได้ใบไหนบอกมา!’

เซียวเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก ยัยนี่คงจนตรอกสุดขีดแล้วสินะ ถึงขนาดยอมเอาลูกรักลูกหวงมาแลกข้าวประทังชีวิต

แสดงว่าขีดจำกัดของเธอกำลังจะหมดลง

ในกลุ่มเริ่มมีการเคลื่อนไหว : ‘2306 พูดจริงดิ? เป๋าแลกข้าวเนี่ยนะ’

2306 : ‘จริงสิ นายมีอะไรกินบ้างล่ะ’

1414 : ‘เอางี้ กระเป๋าแท้หนึ่งใบ แลกบะหมี่หนึ่งซอง ดีลไหม’

กลุ่มไลน์แทบระเบิด

2401 : ‘นี่มันปล้นกันชัด ๆ! กระเป๋าใบละเป็นหมื่น เอามาแลกมาม่าซองละไม่กี่บาท นายมันพวกฉวยโอกาสหากินบนความทุกข์คนอื่น!’

1414 : ‘2401 อย่ามาทำเป็นคนดีแถวนี้ เขาพอใจจะแลกก็เรื่องของเขา นายอย่ามาเสือก’

3305 : ‘ฉันเชียร์ 1414 นะ นาทีนี้กระเป๋าหนังมันกินไม่ได้ บะหมี่สิของจริง’

1017 : ‘แม่หนู 2306 เอ้ย ป้าเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ มาหาป้าที่ห้องสิ ป้าพอมีข้าวสารเหลืออยู่บ้าง แบ่งให้หนูได้สักครึ่งชั่ง’

เซียวเฉินจำได้ทันที ห้อง 1017 คือคุณป้าหน้าตาใจดีคนหนึ่ง ดูเป็นคนธัมมะธัมโม

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยังมีคนจิตใจประเสริฐหลงเหลืออยู่อีกหรือนี่ หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

2306 : ‘คุณป้าคะ... คือหนูหุงข้าวไม่เป็นน่ะค่ะ หม้อไหอะไรก็ไม่มีเลย’

1017 : ‘โถ... เด็กสมัยนี้ ทำอะไรกันไม่เป็นเลยสินะ เอาล่ะ ๆ เดี๋ยวป้าต้มข้าวต้มให้ อีกครึ่งชั่วโมงลงมาเอาที่ห้องป้านะ’

2306 : ‘ขอบคุณค่ะคุณป้า คุณป้าใจดีที่สุดเลย เดี๋ยวหนูรีบลงไปค่ะ’

...

เซียวเฉินไม่ได้ใส่ใจมากนัก

เพิ่งวันที่สาม การจะหาลูกน้องที่ซื่อสัตย์ภักดียังไม่ใช่เรื่องง่าย

ต้องรอให้จนตรอกกว่านี้ ให้ความหิวบีบคั้นจนสติแตก เมื่อนั้นแหละถึงจะซื้อใจคนได้

สำหรับแม่สาว 2306 คงต้องปล่อยให้หิวต่อไปอีกหน่อย

เขาเลื่อนอ่านข้อความในกลุ่มต่อ

จู่ ๆ ข้อความชุดใหม่ก็ทำให้เขาต้องชะงัก

2306 : ‘ใคร! ใครมันสารเลวคลุมหน้ามาปล้นข้าวต้มป้าเขา ออกมานะ!’

1017 : ‘ลูกหลานบ้านไหนทำไมเกเรแบบนี้ ป้าอุตส่าห์จะแบ่งให้แม่หนูคนนั้น ถ้าหิวบอกป้าดี ๆ ป้าก็แบ่งให้ได้ ทำไมต้องมาแย่งไปหมดแบบนี้... แล้วป้าจะอยู่ยังไงต่อล่ะทีนี้’

2401 : ‘เลวระยำ! ตึกเรามีโจรแล้วเหรอเนี่ย ขอเตือนไว้เลยนะ รีบเอาของมาคืนซะ ถ้ารัฐบาลเข้ามาคุมพื้นที่เมื่อไหร่ ฉันจะแจ้งจับนายเป็นคนแรก!’

3205 : ‘เลิกเพ้อเจ้อเรื่องรัฐบาลสักทีเถอะป้า สามวันแล้วทีวีเงียบกริบ คิดว่าเขาจะมาช่วยจริง ๆ เหรอ ตื่นค่ะตื่น!’

2306 : ‘ไอ้โจรชั่ว! ทำกับคนแก่ได้ลงคอ ป้าเขาอุตส่าห์จะช่วยฉันแท้ ๆ... ทุกคนคะ ใครพอจะมีของกินแบ่งให้ป้าเขาบ้าง แกน่าสงสารมากเลย’

1020 : ‘คุณป้าครับ ผมพอมีเหลืออยู่นิดหน่อย ผมเอาไปวางไว้หน้าห้องแล้วนะ รีบเก็บเข้าห้องเร็ว ๆ ระวังโจรมันย้อนกลับมา’

2401 : ‘1020 นายยอดเยี่ยมมาก ขอชื่นชมจากใจ’

3205 : ‘อย่าดีแต่กดไลก์สิป้า ตัวป้าเองก็แบ่งให้เขาบ้างสิ’

2401 : ‘ฉันเหลือบะหมี่ซองเดียวแล้ว ตัวเองยังจะเอาไม่รอดเลย’

3205 : ‘เหอะ สันดานข้าราชการ ดีแต่ชี้นิ้วสั่งคนอื่น พอถึงคราวตัวเองก็มุดหัว ไหนเมื่อวานคุยโวว่ากองทัพจะมาไง มาถึงไหนแล้วล่ะ หน้าตึกหรือยัง?’

2401 : ‘คนรอความช่วยเหลือมันเยอะ! ทั้งเมืองเขาก็เดือดร้อนกันหมด มันต้องใช้เวลาสิ ท่านอธิบดีฉันยืนยันมาแล้ว ทหารมาแน่!’

1017 : ‘ขอบใจพ่อหนุ่ม 1020 มากนะจ๊ะ ป้าคงพอประทังไปได้อีกหลายวัน... แต่แม่หนู 2306 นี่สิ น่าเวทนาจริง ๆ ใครพอจะเมตตาแบ่งให้แกบ้าง แกเดินแทบไม่ไหวแล้ว’

...

หลังจากนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมกลุ่มแชต

ทุกคนพร้อมใจกันเป็นนินจา หายตัวเข้ากลีบเมฆ

บทเรียนจากวิกฤตโรคระบาดครั้งก่อนสอนให้รู้ว่า ผักกาดขาวหัวเดียวยังมีค่าดั่งทองคำ แถมมีเงินก็หาซื้อไม่ได้

ในยามวิกฤตแบบนี้ อาหารคือชีวิต ใครจะโง่เฉือนเนื้อตัวเองไปให้คนอื่น

เซียวเฉินปิดแชต เตรียมจะเข้าเกมไปตีป้อมต่อ

สะใจชะมัด ยัยโม่เสี่ยวถงยังไม่ได้กินข้าว

ยิ่งหิวสิดียิ่งตบะแตกเร็วขึ้น

ไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนส่วนตัวก็ดังขึ้น

โม่เสี่ยวถงทักมา : ‘จ้าวตึก คุณป้าห้อง 1017 โดนปล้นจนหมดตัว แกเป็นคนดีมากเลยนะ นายของเยอะไม่ใช่เหรอ ช่วยแบ่งให้แกหน่อยสิ’

เซียวเฉินพิมพ์ตอบ : ‘ทำไมฉันต้องช่วย?’

2306 : ‘ก็แกเป็นคนดีไง! แล้วนายก็มีของกินเหลือเฟือ’

จ้าวตึก : ‘คนดีมีเป็นล้าน ฉันช่วยไม่ไหวหรอก’

2306 : ‘งั้น... งั้นฉันเอากระเป๋าแลกกับนายก็ได้ ฉันไม่เอาของกินแล้ว แต่ขอให้นายเอาอาหารไปให้คุณป้าแทน’

เซียวเฉินยิ้มจาง ๆ ยัยนี่จะมาไม้ไหน เป็นนางเอกผู้เสียสละ หรือแค่อยากใช้คุณป้าบังหน้าเพื่อหาทางเอาของจากเขา

“กระเป๋าเธอได้มายังไง?” เขาพิมพ์ถามกลับ

2306 : ‘ฮะ? นายจะอยากรู้ไปทำไม... ก็... ก็ฉันมีใบเสร็จนะ!’

ดูจากการตอบตะกุกตะกัก ก็เดาได้ไม่ยากว่าคงได้มาจากบรรดาเสี่ยหรือหนุ่ม ๆ สายเปย์ที่ตามจีบ

สี่สาวแก๊งนางฟ้าชั้น 23 มีหนุ่มมารุมตอมเป็นแมลงวัน

น่าเศร้าที่พวกเธอไม่เคยชายตามองใครจริงจัง

ส่วนพวกหนุ่มหน้าโง่ก็ยอมอดออม กินแกลบเพื่อเก็บเงินซื้อกระเป๋า ซื้อเครื่องสำอางมาถวาย เพียงเพื่อแลกกับคำว่า “ขอบคุณค่ะ” คำเดียวจากนางฟ้า

จ้าวตึก : ‘ฉันไม่เอากระเป๋า’

2306 : ‘แล้วนายจะเอาอะไร!’

จ้าวตึก : ‘คน’

2306 : ‘ไอ้ลามก! ขยะแขยง!’

เซียวเฉินปิดมือถือ ตัดบทสนทนาไร้สาระ แล้วเปิดเครื่องเกมโหลดเซฟเก่ามาเล่นต่ออย่างสบายใจ

หมอกขาวด้านนอกหนาตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบมองไม่เห็นอะไร

แต่ในความขาวโพลนนั้น เริ่มมีเงาตะคุ่มรูปร่างบิดเบี้ยวเดินลากขาไปมา

ภาพนั้นสร้างความสยดสยองให้คนทั้งตึก

กลุ่มไลน์แตกตื่นอีกครั้ง

0202 : ‘ซอมบี้! ซอมบี้จริง ๆ ด้วย ฉันเห็นมันเดินกันเป็นฝูงเลย อย่างต่ำก็ห้าตัว!’

0203 : ‘ฉิบหาย! ฉันก็เห็นแล้ว!’

2401 : ‘ดูผิดหรือเปล่า อาจจะเป็นทหารหน่วยกู้ภัยใส่ชุดป้องกันก็ได้’

0202 : ‘กู้ภัยบ้าอะไรเดินขาเป๋ คอพับขนาดนั้น! ซอมบี้ชัด ๆ!’

0203 : ‘เออ... แต่ดูจากชุด มันเหมือนใส่เครื่องแบบทหารอยู่จริงๆ นะ’

3205 : ‘เลิกฝันกลางวันเถอะ ถ้าทหารมาจริง ทำไมไม่เข้ามาช่วยเรา? ทำไมเดินเอื่อยเฉื่อยแบบนั้น?’

2401 : ‘เขาอาจจะกำลังลาดตระเวนประเมินพื้นที่อยู่ ใจเย็น ๆ รอฟังข่าวดีจากรัฐบาลเถอะ’

3205 : ‘สาธุ ขอให้จริงเถอะป้า’

2306 : ‘จะใครก็ช่างเถอะ รีบ ๆ เข้ามาช่วยที ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว สองวันแล้วนะที่ไม่มีอะไรตกถึงท้อง’

3205 : ‘2306 ลองไปอ้อนวอนจ้าวตึกดูอีกทีสิ หมอนั่นบอกมีของเยอะนี่’

2306 : ‘เหอะ ฝันไปเถอะ ไอ้บ้านั่นมันโรคจิต หวังเคลมฉัน... ฉันยอมตายดีกว่า’

เซียวเฉินอ่านข้อความแล้วยิ้มมุมปาก

กองทัพเหรอ?

ไม่มีทางโผล่มาหรอก... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในสภาพของ 'คนเป็น' แน่ ๆ

[จบแล้ว]