บทที่ 21 - ปลาน้ำแดง!

บทที่ 21 - ปลาน้ำแดง!

อุณหภูมิเหรอ?

พอได้ยินป้าทักจางเคอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผู้คนในหมู่บ้านแทบจะไม่มีใครเหงื่อท่วมตัวเลย ถ้าเป็นปกติป่านนี้ต่อให้อยู่ในที่ร่มเสื้อผ้าก็คงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไปแล้ว

เขารู้ว่าผลของสกิล "เรียกลม" จะค่อยๆ รุนแรงขึ้น แต่จางเคอก็ไม่คิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อคนรอบข้างได้เร็วขนาดนี้

แม้ตัวเขาจะจมดิ่งอยู่ในเกม แต่การหายใจเข้าออกโดยอัตโนมัติก็ช่วยดึงหมู่บ้านออกจากความร้อนระอุของฤดูร้อน แถมยังช่วยฟอกอากาศให้บริสุทธิ์ แค่สกิลเดียวกลับทำได้เหมือนความสามารถบางส่วนในเกมเลยทีเดียว

อีกอย่างที่ต่างจากในเกมคือ การได้ยินคนในโลกความเป็นจริงชื่นชมสรรเสริญนี่มันรู้สึกฟินจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากเข้าเกมไปแล้ว นอกจากเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเอง ตัวเขาก็จะถูกเตะออกมาก็ต่อเมื่อตายเท่านั้น คนอื่นทำอะไรเขาไม่ได้ จางเคอก็เลยยินดีให้คนอื่นได้มาอาศัยร่มเงาไม้ใหญ่อย่างเขาบ้าง

ยามยากดูแลตัวเอง ยามรวยดูแลทั่วหล้า!

ความโรแมนติกที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดเหล่านี้ มักจะมีคนสืบทอดต่อไปเสมอ

แน่นอนว่าต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าจะไม่เดือดร้อนถึงตัวนะ!

เพียงแต่จางเคอลืมไปว่าต้นเหตุของความผิดปกติในหมู่บ้านมาจากตัวเขา และทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูหมู่บ้านออกไป สายลมที่วนเวียนอยู่เหนือหมู่บ้านก็สลายตัว อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านที่กำลังนั่งตากลมเย็นสบายต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก ต้องรีบกลับบ้านไปเปิดแอร์กันจ้าละหวั่น

ไม่ว่ายุคสมัยไหน ไม่ว่าช่วงอายุเท่าไหร่ การเดินช้อปปิ้งสำหรับผู้ชายถือเป็นความทรมานอย่างหนึ่ง

พอเดินห่างออกมาจากหมู่บ้าน เข้าสู่ถนนใหญ่ จางเคอก็สังเกตเห็นว่ามักจะมีคนหันมามองเขาซ้ำสองเสมอตอนเดินสวนกัน

ความสนใจที่มากเกินไปทำให้เขาต้องผ่อนจังหวะการหายใจลงโดยไม่รู้ตัว แสร้งทำตัวเป็นคนปกติ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้ โดยเฉพาะสาวๆ ที่เดินเข้ามาขอช่องทางติดต่อเยอะผิดปกติ

เรื่องแบบนี้ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยไม่เคยเจอมาก่อนเลย

แต่วันนี้เดินยังไม่ทันถึงหนึ่งกิโลเมตรกลับต้องแลกวีแชทไปเป็นสิบคน เล่นเอาจางเคอเริ่มจะกลัวการเข้าสังคมขึ้นมาตะหงิดๆ

บ้าจริง ผู้หญิงมีแต่จะถ่วงเวลาการออนไลน์ของฉัน!

ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาขวางทางฉันเล่นเกมได้หรอก! (ภาพประกอบ: ไล่ฆ่ายับ)

หลังจากปฏิเสธสาวร้ายกาจที่พกพาความคิด "ชั่วร้าย" เข้ามาหา จางเคอก็เดินเข้าไปในร้านบุฟเฟต์

จ่ายเงิน แลกตั๋ว หาที่นั่งมุมสงบ

จากนั้นก็ไม่สนใจสายตาแปลกใจของลูกค้าและพนักงาน กวาดอาหารทะเลและเมนูต่างๆ มาจนเต็มโต๊ะ

ไหนๆ ก็ออกมาผ่อนคลายแล้ว ก็เอาให้สุดเหวี่ยงไปเลย เมื่อก่อนเห็นพวกตัวเอกเหนือมนุษย์ในนิยายชอบไปกินล้างผลาญร้านบุฟเฟต์ วันนี้จางเคอก็อยากจะคารวะรุ่นพี่เหล่านั้น ขอจัดหนักสั่งสอนเจ้าของร้านสักหน่อย!

แล้วก็

ซัดโฮกแบบพายุลง

จนกระทั่งเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีจะหมดเวลา จางเคอถึงกระดกเครื่องดื่มก้นแก้วลงคอ

บ้วนปาก แล้วเดินไปเช็คบิลที่เคาน์เตอร์ พร้อมกับแบกรับสายตาเลื่อมใสเป็นพรวนที่มองตามหลังมา

ท่ามกลางสายตาด้านชาของพนักงาน เขารับเงินมัดจำคืน แล้วเดินตัวปลิวออกมาอย่างสบายใจ

คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ เห็นคนอื่นลำบาก ตัวเองก็มีความสุข

บุฟเฟต์มื้อนี้ทำให้จางเคอแทบจะลืมความทรมานและความยากลำบากที่เจอในเกมไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างถนน มองดูผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น แบกเป้เดินทางในเมืองใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย วิ่งวุ่นเพื่อความอยู่รอด

ทุกวัน วนเวียนอยู่สามจุด บ้าน ที่ทำงาน ร้านข้าว

วันแล้ววันเล่า นานๆ ทีจะมีเรื่องมาคั่นรายการ แต่ไม่นานก็กลับไปสู่วงจรเดิมๆ ที่มองเห็นอนาคตอยู่รำไร

แน่นอนว่าบางคนเกิดมาก็ไม่เหมือนใคร แต่อดีตเหล่านั้นจางเคอเอื้อมไม่ถึง และปัจจุบันเขาก็ไม่ได้สนใจมันแล้ว

จางเคอหาววอด

กินอิ่มนอนอุ่น ตอนนี้เขาอยากกลับไปนอนสักงีบ รอให้ตื่นมาพรุ่งนี้ค่อยเข้าไปตายในเกมใหม่

แต่ทว่าขณะที่จางเคอกำลังเดินทอดน่องกลับบ้าน ท่ามกลางท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง สายลมรอบตัวเขาก็ส่ง "อารมณ์" แปลกประหลาดบางอย่างผ่านมา

ยกเลิกความคิดที่จะกลับบ้านไปนอน

จางเคอเดินตามความรู้สึกนั้นไปจนถึงตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยง มองเห็นแผงลอยริมถนนมาแต่ไกล บนแผงมีตู้ปลาเรียงราย ภายใต้แสงไฟนีออน ปลาสวยงามหลากสายพันธุ์กำลังแหวกว่ายอย่างมีความสุข

ตลาดปลาตอนกลางคืน

ไม่ใช่แค่ร้านอาหารข้างทางที่มีตลาดเช้าตลาดเย็น ตลาดต้นไม้สัตว์เลี้ยงก็มีเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับกลุ่มแรกที่ลูกค้าเป็นคนทั่วไป ตลาดนี้ส่วนใหญ่จะเป็นพวกมืออาชีพหรือคนที่ชอบเลี้ยงสัตว์จริงๆ ที่มาเพื่อคัดของดีเกรดเอ

ส่วนพวกมือใหม่ทั่วไป ยอมไปโดนฟันราคาเล่นในร้านค้าซะมากกว่า

จางเคอก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเดินตามความรู้สึกมาแล้วจะมาโผล่ที่นี่

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าพาไปโผล่สุสานหรือตึกร้างล่ะก็แย่แน่

ไม่ใช่ว่ากลัวนะ

ประเด็นคือเขาไม่มีวิธีจัดการกับสิ่งลี้ลับพวกนั้น ลำพังแค่เรียกลม... เอาเถอะ จริงๆ เรียกลมก็น่าจะพอไหว

แต่ผิดคาดที่การเตรียมตัวระหว่างทางไม่ได้ใช้

เมื่อเดินเข้าไปในฝูงคน

ที่หน้าแผงลอย จางเคอมองปราดเดียวก็เห็นเป้าหมายในความรู้สึก มันคือลูกปลาคาร์ปแฟนซีตัวลายๆ

หืม? ปลาคาร์ป?

เขาเผลอนึกถึงเจ้าปลาขี้ประจบในเกมขึ้นมาทันที แต่ก็ส่ายหัว รีเซ็ตดันเจี้ยนใหม่แล้ว มังกรคาร์ปก็กลับไปเป็นปลาคาร์ปธรรมดา ไม่น่าเกี่ยวกับในเกม สงสัยแค่ตัวปลาจะมีอะไรพิเศษมั้ง

คิดได้ดังนั้น จางเคอก็เข้าไปคุยกับเจ้าของร้าน "เฮีย ปลาพวกนี้ขายยังไงครับ?"

"อยากหัดเลี้ยงปลาเหรอ? แหม ปลาคาร์ปนี่เลี้ยงง่ายสุดแล้ว ถ้าหนูอยากได้เดี๋ยวเฮียคิดราคาพิเศษให้"

เฮียเจ้าของร้านก็ดูเป็นคนกันเอง เห็นจางเคอเป็นมือใหม่ก็ไม่ได้กะจะฟันกำไร "ลูกปลาพวกนี้ตัวละแปดสิบสตางค์ ในตู้ใหญ่ข้างๆ มีตัวละสองบาทกับห้าบาท ส่วนปลาโตแล้วตัวละยี่สิบ อย่างอื่นหนูไม่ต้องไปดูหรอก ของแพงเลี้ยงตายแล้วเสียดายตังค์เปล่าๆ!"

ราคาไม่แพงจริงๆ เป้าหมายของเขาคือตู้ปลาตัวละสองบาทนั่นแหละ ถ้าเป็นพวกที่สวยจนคนนอกดูออกว่าแพง จางเคอคงไม่เดินเข้ามาถามราคาตั้งแต่แรก

ตัวละสองบาท จางเคอจัดมาสิบตัว

แต่มีแค่ปลาไม่ได้ ต้องจัดตู้ปลา อาหารปลา เครื่องทำออกซิเจน ไฟตู้ปลา จิปาถะรวมๆ แล้วโดนไปเจ็ดร้อย

ยังดีที่เฮียแกเห็นเขาชอบเลยแถมหอยกาบมาให้สองสามตัว บอกให้เอาไปเลี้ยงเล่นๆ พร้อมบริการส่งถึงที่ จางเคอถึงค่อยรู้สึกคุ้มขึ้นมาหน่อย

ยามค่ำคืน

มองดูเจ้าปลาคาร์ปตัวน้อยแหวกว่ายในตู้ปลาอย่างสบายใจ จางเคอก็ยังไม่รู้สึกถึงความพิเศษอะไร มันก็แค่ปลาคาร์ปธรรมดา

แต่ในสัมผัสแห่งสายลม กลับยังรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่

เขาลากเก้าอี้มานั่งจ้องหน้าตู้ปลา พิจารณาอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เห็นอะไร

"นี่เป็นวิธีสุดท้ายแล้วนะ ถ้ายังไม่ได้ผล พรุ่งนี้จับทำปลาน้ำแดงแน่!"

ขู่เสร็จ จางเคอก็หยิบแก้วน้ำมาใบหนึ่ง

จากนั้น ผงละเอียดสีขาวนวลเหมือนหยกก็ร่วงจากปลายนิ้วของเขาลงสู่แก้ว

ทันทีที่เขาขยับตัว ในตู้ปลา เจ้าพวกปลาคาร์ปที่เคยว่ายน้ำสบายใจเฉิบก็เริ่มว่ายพล่านเหมือนแมลงวันหัวขาด

ผสมน้ำ แล้วเทลงในตู้ปลา

มองดูพวกปลาคาร์ปแย่งกันกินอาหาร จางเคอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นี่มันผงกระดูกมังกรเชียวนะ!

ไม่ใช่ฟอสซิลสัตว์ที่ไหน แต่เป็นกระดูกมังกรแท้ๆ บดเป็นผง

ในเกม ปีศาจปลาคาร์ปแค่ได้เลือดมังกรหยดเดียวก็กลายเป็นมังกรคาร์ป ในโลกความจริงจางเคอเผื่อไว้ว่าพวกนี้เป็นแค่ปลาธรรมดา เลยจงใจลดปริมาณลง หวังว่าพอเขาตื่นจากเกม พวกมันจะมีเซอร์ไพรส์ให้ดูนะ

[จบแล้ว]