บทที่ 6 - ดันเจี้ยนกลายพันธุ์

บทที่ 6 - ดันเจี้ยนกลายพันธุ์

ภายใต้คลื่นยักษ์ถาโถม ไข่มุกสีน้ำเงินเข้มดั่งท้องทะเลลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ พร้อมกับเงาเลือนรางที่มุดออกมาจากไข่มุก

'จ๋อม!'

ไข่มุกสีน้ำเงินโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกระลอกคลื่นกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

มีบทเรียนจากคราวที่แล้ว

ทันทีที่ฟื้นคืนชีพ จางเคอก็ดำดิ่งลงใต้น้ำทันที เพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้หลวงจีนแก่จับได้

เขาดำน้ำตามความรู้สึกสังหรณ์ใจลึกๆ เพื่อตามหาชิ้นส่วนร่างกายที่กระจัดกระจายไป

หลายวันติดต่อกัน เขาตระเวนไปหลายที่ รวบรวมชิ้นส่วนใหญ่ๆ รอบพระราชวังต้องห้ามกลับมาปะติดปะต่อได้มังกรครึ่งตัวอย่างทุลักทุเล ส่วนชิ้นที่เหลือ บางชิ้นอยู่ทางทิศพระราชวัง จางเคอไม่อยากเสี่ยงเลยตัดใจทิ้งไป บางชิ้นก็หายสาบสูญ และอีกส่วนหนึ่งกลายเป็นของมีเจ้าของ

ร่างมังกรแท้ๆ ใครที่มีสายเลือดมังกรย่อมไม่มีทางปล่อยผ่าน

หลายครั้งที่จางเคอสัมผัสได้ถึงชิ้นส่วนของตัวเอง พอไปถึงใกล้ๆ ก็เห็นปีศาจสองตัวหรือมากกว่านั้นกำลังตะลุมบอนแย่งชิงกัน มีคาถาก็สาดคาถาใส่กัน พลังหมดก็ใช้ฟันกัด ใช้กรงเล็บข่วน

เสียงการต่อสู้ดึงดูดปีศาจตนอื่นๆ ให้เข้ามาอีก มีทั้งปีศาจที่แปลงกายเป็นมนุษย์ และบางตัวที่พอมาถึงก็ชะเง้อมองมาทางเขา

มุกมังกรในอกสั่นหึ่งๆ เหมือนถูกดึงดูด

เห็นท่าไม่ดี จางเคอก็รีบเผ่นแน่บ

จนกระทั่งหา "อะไหล่" เพิ่มไม่ได้แล้ว เขาก็กลับมาสานต่อแผนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้จากการตระเวนสำรวจรอบรัศมีร้อยลี้ของปักกิ่งมาหลายวัน ทำให้เขาได้ข้อมูลเพิ่มขึ้น

อย่างแรก แม้จะเป็นดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่ แต่น้ำลึกเอาเรื่อง

ภูตผีปีศาจมีครบไม่ขาด วัดวาอารามควันธูปไม่เคยจาง อารามเต๋าใหญ่ๆ บางแห่งแค่เดินผ่านไกลๆ ก็ทำให้เขารู้สึกอันตราย แต่ก็แค่รู้สึกอันตรายเท่านั้น ฉากที่เขาจินตนาการว่าจะโดนมือยักษ์จับตัวไปไม่ได้เกิดขึ้น

กลับกัน จากการตรวจสอบอย่างตั้งใจ เขาพบว่า...

ศาลเจ้าเล็กๆ พวกนั้นต่างหากที่มีปัญหา

ศาลที่ร้างคนดูแลธูปเทียนดับมอดไม่ต้องพูดถึง แต่ศาลที่มีคนดูแลชัดๆ ควันธูปไม่ขาดสาย รูปปั้นเทพกลับไร้การตอบสนอง เหมือนเป็นแค่เปลือกกลวงๆ...

จางเคอครุ่นคิด

เขานึกถึงฉากตอนเริ่มเกมเมื่อวาน

"นี่สินะ มหาภัยพิบัติสิ้นยุคธรรม"

ทวยเทพองค์เล็กๆ หายสาบสูญ ส่วนเทพองค์ใหญ่ๆ ก็ดูเหมือนจะเอาตัวไม่รอด

มิน่าล่ะ เยา กว่างเสี้ยวในฐานะราชครูแห่งต้าหมิง ถึงจะมีเทพนักรบช่วย ก็ทำได้แค่สะกดพ่อลูกราชามังกรไว้ในบ่อ ทั้งที่ถ้าย้อนกลับไปสองราชวงศ์ในยุคต้นถัง เคยมีราชามังกรโดนขุนนางสั่งประหารตัดหัวมาแล้ว

แน่นอนว่าสองเหตุการณ์นี้เอามาเทียบกันไม่ได้

ราชามังกรแม่น้ำจิงเหอโดนตัดหัวเพราะโดนวางแผนให้ทำผิดกฎสวรรค์ ทำผิดกฎหมายก็ต้องตายเป็นธรรมดา

แต่ในดันเจี้ยน เรื่องราวของบ่อสะกดมังกรเกิดจากจูตี้ต้องการย้ายเมืองหลวงมาปักกิ่ง เลยตัดทางน้ำของห้วงทุกข์ให้เปลี่ยนทิศทาง พ่อลูกราชามังกรขัดขืนเลยโดนสะกด

กรณีแรกเท่ากับทำผิดกฎหมายอาญา ส่วนกรณีหลังอย่างมากก็แค่ป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ!

หลังจากแอบสำรวจอยู่สองวัน จางเคอก็กลับมาที่แม่น้ำหย่งติ้งอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาไม่ได้เข้าทางแม่น้ำสายหลัก แต่เลือกเข้าทางแม่น้ำสาขา ล่องไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของวิญญาณมังกรชัดเจนขึ้น จึงหยุด

มองดูศาลเจ้าเก่าแก่ริมแม่น้ำ ข้อมูลแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาบนจอประสาทตา:

[ค้นพบศาลเจ้าแม่น้ำหุน]

[ค้นพบตำแหน่งเทพแห่งแม่น้ำหุนถูกยึดครอง]

ขณะที่จางเคอหยุดดู สิ่งที่อยู่ในศาลเจ้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจากข้างนอก กลิ่นอายที่เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับก้อนเนื้อที่มันกำลังย่อยอยู่ในท้อง

หือ?

ตัวแย่งของมาแล้ว!

ลมคาวพัดประตูศาลที่ปิดสนิทให้เปิดออก ร่างเล็กผอมแห้งพุ่งออกมาจากศาลเจ้า ทำท่าจะกระโดดลงแม่น้ำหุน

ทันใดนั้น ผิวน้ำระเบิดออก ร่างมหึมาโผล่หัวขึ้นมาจากใต้น้ำ นัยน์ตาสีเลือดแนวตั้งจ้องมองเจ้าเตี้ยที่วิ่งเข้ามาหาเขา แล้วแสยะยิ้ม

สูงพอๆ กับเด็กแปดเก้าขวบ แต่ตัวผอมแห้ง บนคอมีหัวเหมือนลิง

นี่มัน "พรายน้ำ" ที่ได้รับฉายาว่าอันธพาลในน้ำ ไก่อ่อนบนบก หรือที่เรียกกันว่า "ลิงน้ำ" ไม่ใช่เหรอ

"ทะ ท่านราชามังกร!" ฝีเท้าหยุดชะงัก เส้นขนยุ่งเหยิงเผยให้เห็นหน้าลิงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ความกลัวสุดขีดทำให้มันลืมไปว่านี่คือถิ่นของมัน เพียงเสี้ยววินาทีที่ตะลึงงัน มุกมังกรสีน้ำเงินก็พุ่งออกจากปากมังกร กระแทกเข้ากลางกระหม่อมจนมันมึนงงเห็นดาวหมุนติ้ว

สายน้ำปั่นป่วน หัวมังกรขนาดใหญ่โผล่พ้นน้ำ แสงแดดเผยให้เห็นว่าใต้หัวมังกรลงไปมีแค่ครึ่งตัว แถมอีกครึ่งยังขาดวิ่นรุ่งริ่ง เหมือนตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ที่ถูกเย็บซ่อมแบบลวกๆ

แต่ท่านเทพแห่งแม่น้ำไม่มีโอกาสได้เห็นสภาพนั้นแล้ว

ปากมังกรอ้ากว้างแล้วงับลง กลืนเทพแห่งแม่น้ำลงไปทั้งตัว แล้วเคี้ยวกร้วม...

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

เสียงกระดูกแตกดังต่อเนื่อง

เลือดสีดำคล้ำหยดลงบนพื้นดินริมแม่น้ำ

[คุณสังหารเทพแห่งแม่น้ำหุน (ตัวปลอม)]

[ตรวจพบตำแหน่งเทพแห่งแม่น้ำไร้เจ้าของ]

[คำแนะนำจากดันเจี้ยน ในฐานะเผ่าพันธุ์มังกร คุณสามารถรองรับตำแหน่งเทพสายน้ำได้โดยไม่มีเงื่อนไข]

[โปรดทราบ เมื่อคุณรับตำแหน่งเทพ ดันเจี้ยนจะเกิดการเปลี่ยนแปลง และภารกิจจะได้รับผลกระทบ โปรดพิจารณาอย่างถี่ถ้วน!!!]

ขณะที่จางเคอกำลังเคี้ยวลิงน้ำที่กลายเป็นเศษเนื้อ ข้อมูลก็เด้งรัวๆ บนจอประสาทตา

"มีอะไรต้องคิดอีก จัดมาเลยสิครับ!"

พูดไปพลางคายซากศพที่แหลกเหลวออกมาจากปาก

เหนือซากศพ กระแสลมสีทองรวมตัวกันเป็นตราประทับ:

[ตราประทับเทพแห่งแม่น้ำหุน]

[หลักฐานแสดงตำแหน่งเทพ อำนาจแห่งทวยเทพ]

[เมื่อครอบครองสามารถกลายเป็นเทพแห่งแม่น้ำหุน (ระดับ 8) ปกครองแม่น้ำหุนระยะร้อยลี้]

มองดูข้อมูลบนจอประสาทตา จางเคอเก็บร่างตัวเองแล้วยื่นมือไปคว้าตราประทับ...

พร้อมกันนั้น หน้าต่างสถานะส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา:

ชื่อ: จางเคอ

อาชีพ: เทพ (มังกร) องค์ชายมังกรแห่งห้วงทุกข์ สถานะ: เทพแห่งแม่น้ำหุน (ชั่วคราว - กำลังหลอมรวม)

พลังชีวิต: 42% (สถานะวิญญาณมังกร) สกิล: กลืนเมฆพ่นหมอก (เทา), เรียกลมเรียกฝน, บันดาลอุทกภัย, ชุบชีวิต/ชี้แนะ, ย่อขยายตามใจนึก (เทา)... อุปกรณ์: ตราประทับเทพแม่น้ำหุน

ไอเทม: อำพันมังกร 10 กิโลกรัม, ผงกระดูก x3 เงินตรา: ไขกระดูกหยก x3 ร้านค้า: เปิดใช้งานหลังผ่านบทที่ 2

จางเคอมองดูร้านค้าที่รายการสุดท้ายแล้วขมวดคิ้ว

แต่พอได้ตราประทับเทพแม่น้ำมา แม้จะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่สกิลบางอย่างที่เคยเป็นสีเทาก็กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง แถมจางเคอยังรู้สึกว่าวิญญาณมังกรของตัวเองมั่นคงขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนได้ร่างกายกลับคืนมา

เห็นแก่พลังต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นทันตาเห็น เขาเลยขี้เกียจไปสนเรื่องร้านค้าแล้ว

แถมพอหน้าต่างสถานะเปลี่ยน ภารกิจเดิมก็เปลี่ยนตามไปด้วย

[ความแค้นในบ่อสะกดมังกร (สอง สาม บทสุดท้าย)]

[ล้างแค้น; ผนวกสายน้ำ ทำลายล้างอาณาจักร/คุ้มครองดินแดนร้อยปี]

นอกจากล้างแค้น ยังมีผนวกสายน้ำเพิ่มเข้ามา นี่จะให้เขาเล่นเกมปลาใหญ่กินปลาเล็กเหรอ

ดูเหมือน... จะเข้าท่าแฮะ?

ยังไงซะแม่น้ำที่เทพประจำแม่น้ำหายตัวไปแล้วโดนปีศาจยึดครองแบบแม่น้ำหุนคงมีไม่น้อย ส่วนทำลายล้างอาณาจักร... อาณาจักรที่ว่าคงไม่ใช่ต้าหมิงหรอกมั้ง?

[จบแล้ว]