บทที่ 38 - ระบบแกบีบให้ฉันต้องใช้โปรโกงเองนะ

บทที่ 38 - ระบบแกบีบให้ฉันต้องใช้โปรโกงเองนะ

"ยังมีโหมดเชฟส่วนตัวอีกเหรอ"

เซี่ยอันเห็นข้อมูลที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบ ก็อดอึ้งไม่ได้

คอนเซปต์เชฟส่วนตัว ช่วงนี้กำลังฮิตในประเทศ

เพียงแต่ว่า วิธีการต้อนรับของเขาตอนนี้ ต่างจากเชฟส่วนตัวในความหมายทั่วไปอยู่บ้าง

เพราะเขาเชิญลูกค้ามาที่บ้าน ไม่ใช่ลูกค้าระดับวีไอพีโทรมาหนึ่งกริ๊ง แล้วเขาก็วิ่งแจ้นไปบริการถึงคฤหาสน์คนอื่น

ลองอ่านรางวัลจากการทำเป้าหมายสำเร็จให้ละเอียด

แต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม

เชี่ย

แล้วยังมีพรสวรรค์ 【เปล่งแสง】 ที่เซี่ยอันเฝ้าฝันถึงมาตลอดอีก

จะชิ้นส่วนหรืออะไรก็ช่างเถอะ

พอเปิดวิธรการได้รับมาแล้ว ต่อไปก็แค่กระบวนการปั่นหาชิ้นส่วน เซี่ยอันไม่กลัวการปั่นเลเวลหรอก เขาเกิดมาเพื่อปั่นอยู่แล้ว

"อะไรนะ"

แต่พอสายตาเซี่ยอันหยุดอยู่ที่เงื่อนไขเป้าหมาย คิ้วก็ขมวดแน่นทันที "รอบนี้ จะให้ฉันทำภูเขาน้ำแข็งปลาไท้ที่มีความสมบูรณ์/ระดับการปรากฏซ้ำไม่ต่ำกว่า 80% เหรอ"

ต้องรู้ไว้นะว่า ตอนนี้ความสมบูรณ์/ระดับการปรากฏซ้ำของสูตรอาหารโบราณที่ระบบบันทึกไว้ มีแค่ 60%

จะให้ถึง 80%

ก็หมายความว่าในการต้อนรับครั้งนี้ เซี่ยอันต้องดึงแถบความคืบหน้าขึ้นไปอีก 20% แบบบังคับ

พอคิดได้แบบนี้

เซี่ยอันเริ่มไม่มั่นใจแล้ว

"ดูเหมือนจะยากอยู่นะ"

เขากระชับ 【มีดหมาป่าแห่งดาวเหนือ】 ของเลียนแบบที่ยังไม่ถอดฝักในมือแน่น

เริ่มประเมินอย่างระมัดระวัง

"ตอนฉันออกร้านครั้งแรก ฉันทำมีดน้ำแข็งเอง ทำให้ความสมบูรณ์/ระดับการปรากฏซ้ำเพิ่มจาก 50% ขึ้นไปเป็น 60% แบบฝืนๆ"

"ตอนนี้มี 【มีดหมาป่าแห่งดาวเหนือ】 ของเลียนแบบระดับสีน้ำเงิน อย่างมากก็เพิ่มอีก 10% ไปถึง 70% มั้ง"

งั้นก็ยังขาดอีก 10%

จะไปหาเติมจากไหน

สายตาของเซี่ยอันยังคงวนเวียนอยู่ที่รางวัลจากการทำ 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 สำเร็จเป็นครั้งแรกเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ความคืบหน้าสมุดภาพสูตรอาหารถึง 35% เขาได้รับแต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม

ค่าประสบการณ์การทำอาหารจำนวนมหาศาล ระดับเดียวกับตอนทำภูเขาน้ำแข็งปลาไท้ครั้งแรก มีหนึ่งหมื่นแต้ม

"เวรเอ๊ย คงต้องใช้วิธีเดิม เติมทรูอัดแต้มคุณสมบัติให้ฉันเดี๋ยวนี้"

เซี่ยอันถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ระบบแกบีบให้ฉันต้องใช้โปรโกงเองนะ

ดังนั้นถึงบอกว่า แผนการมักตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทันเสมอ

ถ้าไม่มีเป้าหมายใหม่จากโหมดเชฟส่วนตัวเด้งขึ้นมา

เขาคงจะเอาแต้มคุณสมบัติ ไปอัดใส่ทักษะพื้นฐาน 【การปรุงรส】 ตามแผน เพื่ออัปเกรดเป็น 【ความสำเร็จขั้นสูง】

แต่ทว่า การเปิดเป้าหมายใหม่ หมายถึงรางวัลที่ยั่วยวนอีกระลอก

ไม่เติมทรูอัดแต้ม มีความเป็นไปได้สูงที่ภารกิจจะล้มเหลว

แถมในนั้นยังมีชิ้นส่วนพรสวรรค์ 【เปล่งแสง】 ที่เซี่ยอันอยากได้ใจจะขาดอยู่ด้วย

【ทักษะมีดระดับไม้ตาย เพลงมีดอรหันต์ผลึกแก้ว (100%)】

【ระดับ หายาก (สีม่วง)】

【ความคืบหน้า เพิ่งเริ่มเรียนรู้】

ความคืบหน้าของสูตรอาหารอยู่ที่ความสำเร็จขั้นต้นแล้ว

มีดผลึกน้ำแข็งก็มีแล้ว

งั้นตัวถ่วง ก็เหลือแค่ทักษะมีดระดับไม้ตายอย่างแน่นอน

ทักษะ/สูตรอาหารใดๆ ก็ตาม สามารถเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์เพื่ออัปเกรดได้จากการฝึกฝนประจำวัน

ปัญหาคือ เซี่ยอันไม่มีทางปั่นแค่ทักษะมีดนี้อย่างเดียวทั้งวันทั้งคืนได้

【เพิ่งเริ่มเรียนรู้ → ระดับเริ่มต้น (2104/10000)】

เซี่ยอันไม่ลังเล แบ่งค่าประสบการณ์การทำอาหารใส่ลงไป เติมเต็มความคืบหน้าของขั้นนี้

จากนั้น กัดฟันกรอด

บังคับอัดแต้มคุณสมบัติ เมินเฉยต่อค่าประสบการณ์หลายหมื่นแต้มที่ต้องใช้ในการอัปเกรดขั้นต่อไป

【ระดับเริ่มต้น → ความสำเร็จขั้นต้น】

【การประเมิน ทักษะเพลงมีดอรหันต์ผลึกแก้วเริ่มคล่องมือสำหรับคุณ ถ้าอยู่ในวงการอาหารด้านมืดในอดีต คุณก็ถือเป็นชนชั้นนำระดับสองที่ฝึกฝนจนประสบความสำเร็จแล้ว】

ตูม

ความเข้าใจในวิถีแห่งมีดที่ต้องฝึกฝนอย่างทุ่มเทมาอย่างน้อยเจ็ดแปดปี จู่ๆ ก็ระเบิดและไหลบ่าเข้ามาในหัวของเซี่ยอัน

ในขณะเดียวกัน พลังงานไร้ชื่อก็ไม่ได้ล่องลอยอย่างไร้ทิศทางในแขนขาอีกต่อไป

มันได้รับการชักนำบางอย่าง ค่อยๆ ไหลไปรวมกันที่บริเวณต่ำกว่าสะดือหนึ่งนิ้วครึ่ง

ตำแหน่งนี้ก็คือจุดชี่ไห่และจุดตันเถียนล่าง

ครู่ต่อมา สติของเซี่ยอันกลับคืนมา หลังจากจัดระเบียบสิ่งที่ได้จากการเติมทรูอัดแต้มครั้งนี้เล็กน้อย ก็พูดบ่นอย่างงงๆ ว่า

"นี่กะจะเขียนบท 《เกิดใหม่ทั้งทีข้ากลายเป็นจอมยุทธ์แห่งวงการอาหารด้านมืด》 ให้ฉันเหรอเนี่ย"

......

อีกด้านหนึ่ง

ทุกคนออกจากห้องโถงรับแขกแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง นั่งยองๆ เฝ้ารอรอบภูเขาน้ำแข็ง

รอแค่เซี่ยอันออกมาแสดงฝีมือ

ในบ้าน เซี่ยอันยืนนิ่งอยู่ในครัวแบบเปิด กำลังจัดระเบียบความเข้าใจด้านทักษะมีดที่พุ่งสูงขึ้น พร้อมกับรีบทำความคุ้นเคยกับพลังลึกลับในร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นมาก

ร่างกายแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เซี่ยอันหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ยังไม่ถอดฝักมีด กำด้ามจับ 【มีดหมาป่าแห่งดาวเหนือ】 แน่น ให้ผิวหนังฝ่ามือ กล้ามเนื้อแขน รีบทำความคุ้นเคยกับสัมผัส น้ำหนัก และความรู้สึกตอนเหวี่ยงมีดของของเลียนแบบชิ้นนี้

ที่น่าพูดถึงคือ 【มีดหมาป่าแห่งดาวเหนือ】 เล่มนี้ ด้ามจับมีการฝังวัสดุพิเศษไว้อย่างชัดเจน สามารถกันความเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากผลึกน้ำแข็งตลอดเวลาได้อย่างดีเยี่ยม

ต้องรู้ไว้นะว่า ในต้นฉบับ ชิซิงเตา (มีดเจ็ดดาว) เลออน เป็นยอดฝีมือแห่งวงการอาหารด้านมืด มีวรยุทธ์ล้ำเลิศ แต่ก็ยังโดนมีดผลึกน้ำแข็งของแท้ กัดมือขวาจนเป็นน้ำแข็ง แถมอาการบาดเจ็บยังสาหัสเอาการ

เซี่ยอันกำด้ามมีด หลับตาทำความคุ้นเคยครู่หนึ่ง ฝ่ามือแค่รู้สึกเย็นนิดๆ แต่ไม่ถึงกับแข็ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหิมะกัดเลย

"ดูท่า นี่จะเป็นการดัดแปลงและเสริมแกร่งด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่สินะ"

เซี่ยอันยิ่งพอใจกับมีดเลียนแบบเล่มนี้ วางไม่ลงเลยทีเดียว

ลานบ้านข้างนอก

ครู่ต่อมา ทุกคนเห็นเซี่ยอันปรากฏตัวขึ้นในที่สุด เขายกปลามาวาง "ปัง" บนโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึม ค่อยๆ ชัก 【มีดหมาป่าแห่งดาวเหนือ】 เลียนแบบออกจากฝัก

ทันใดนั้น แสงเย็นยะเยือกสีขาวซีดก็แผ่ออกมา ความรู้สึกหายใจไม่ออกปกคลุมจิตใจของทุกคน

"มีดเล่มนี้ เปล่งแสงได้ด้วยเหรอ"

เสี่ยวซีกระตุกชายเสื้อหลานชิงหย่าแน่น เบิกตากว้าง

"จะเริ่มแล้ว"

นาคิริ มานะ พูดเสียงขรึม

ถงคุน หลิวหง เหลียงกุ้ยฉิน และคนอื่นๆ ไม่ส่งเสียง กลั้นหายใจ

วินาทีถัดมา ลมหนาวพัดกรรโชกในลานบ้าน แสงมีดสีขาวซีดซ้อนทับกัน

เนื้อปลาดิบคริสตัล กลับปรากฏภาพเหมือนกลีบดอกไม้โปรยปราย ปลิวว่อนไปตกบนภูเขาน้ำแข็ง

ภาพลักษณ์งดงามถึงขีดสุดชั่วขณะหนึ่ง

ฟู่

เซี่ยอันเก็บมีดเข้าฝัก มุมปากยกยิ้มอย่างมั่นใจ

【เพลงมีดอรหันต์ผลึกแก้ว】 ระดับความสำเร็จขั้นต้น พอใช้ออกมา ร่างกายเขาไม่รู้สึกเป็นภาระเลยแม้แต่น้อย

แถมพอฟันรวดเดียวจบ ยังรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนนั้นเอง

ในขณะที่เนื้อปลาดิบกลีบสุดท้าย ค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนยอดของภูเขาน้ำแข็ง

วิ้ง

แสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์พวยพุ่งออกมา ในพริบตา ส่องสว่างลานบ้านจนเหมือนกลางวัน

"เชี่ย"

"ฉันทำภูเขาน้ำแข็งปลาไท้เวอร์ชันเปล่งแสงออกมาได้จริงๆ เหรอเนี่ย"

ตัวเซี่ยอันเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว โดนแสงสาดใส่หน้าเต็มๆ หัวใจเต้นแรงตึกตัก

"แสดงว่า ถ้าความสมบูรณ์/ระดับการปรากฏซ้ำของเมนูโบราณถึง 80% ก็มีโอกาสเปล่งแสงเหรอ พรสวรรค์ 【เปล่งแสง】 เป็นแค่ตัวช่วยเพิ่มโอกาสทางไสยศาสตร์เฉยๆ เหรอ"

ใจเขาว้าวุ่นไปหมด

"หรือว่า ครั้งนี้ทักษะมีดของฉันสมบูรณ์แบบ ทำซ้ำปลาดิบที่มีความเย็นสดชื่นถึงขีดสุดออกมาได้จริงๆ โดยไม่มีตำหนิเลย"

เงียบกริบ

ลานบ้านในหมู่บ้านยามค่ำคืนที่ร้อนอบอ้าว แม้แต่เสียงแมลงก็ไม่ได้ยิน

ทุกคนเหม่อมองภูเขาน้ำแข็ง

แม้แสงจะคงอยู่แค่หนึ่งหรือสองวินาทีก็จางหายไปจนหมด

แต่ความตื่นตะลึงในหนึ่งหรือสองวินาทีนี้ เพียงพอให้ทุกคนในที่นี้จดจำไปตลอดชีวิต

ผ่านไปนานมาก

เสียงนุ่มนิ่มของเสี่ยวซีถึงได้ทำลายความเงียบงัน

"แม่คะ พ่อคะ นี่คือนิทานเหรอคะ ครูฮุ่ยฮุ่ยเคยเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟังค่ะ..."

"นานมาแล้ว ในวงการอาหารจีน มีเชฟกลุ่มหนึ่งที่มหัศจรรย์มาก พวกเขาทำอาหารที่เปล่งแสงได้ นำความสุขมาสู่ผู้คนบนผืนแผ่นดิน..."

ดวงตาใสซื่อแต่ไร้เดียงสาของหลานเสี่ยวซี สะท้อนความบริสุทธิ์สมวัยเด็ก

เธอไม่รู้เลยว่าการที่อาหารเปล่งแสงปรากฏขึ้นอีกครั้งหมายความว่าอย่างไร

ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะใสแจ๋ว ปรบมือตื่นเต้น เชียร์คุณพ่อแก่ๆ ของเธอ

"คุณพ่อเก่งจัง ทำอาหารในนิทานออกมาได้ด้วย"

"ภูเขาน้ำแข็งเปล่งแสง ปลาดิบก็เปล่งแสง อาหารทั้งจานเปล่งแสงหมดเลย"

[จบแล้ว]