บทที่ 12 อะไรนะ?เจ้าไม่ได้เข้าไปในคลังงั้นหรอ?

บทที่ 12

อะไรนะ?เจ้าไม่ได้เข้าไปในคลังงั้นหรอ?

เมืองตงซาน หอหวังเจียง

เดิมทีหลังจากตกกลางคืนสถานที่แห่งนี้ควรจะสว่างไสวเป็นช่วงเวลาที่ธุรกิจเฟื่องฟู แต่ในเวลานี้มีควันหนาทึบไปทั่วเมืองมีแม้แต่เสียงตะโกนฆ่าฟัน ไม่มีใครสนใจที่จะนั่งดื่มชาหรือต้มเหล้าหรือพูดถึงเรื่องอื่นๆ

ภายในห้องส่วนตัวยอดหอคอยหวังเจียง ชายหนุ่มและหญิงสาวสองคนสวมเสื้อผ้าหรูหรานั่งอยู่ตรงกันข้ามกัน ด้านหลังชายหนุ่มมีผู้คุ้มกัน 4 คนสวมชุดเกราะยืนอยู่

สาวใช้คนสวยที่อยู่ข้างๆนางก้มหน้าลงและยืนตรงอยู่ตรงนั้น

เมื่อมองไปยังสถานการณ์ในเมือง ใบหน้าหล่อๆของชายหนุ่มดูไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ได้ยินเพียงเขาเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเคือง

“หลี่มู่ฟาน ช่างมีหัวคิดยิ่งนักแค่พริบตาเดียวก็สามารถสร้างความวุ่นวายในเมืองได้ดูเหมือนว่าตัวข้านั้นจะดูถูกเขาเกินไป!”

หญิงสาวที่นั่งอยู่มีใบหน้างดงาม นางหัวเราะเบา        “ฝ่าบาท ทรงกล่าวว่าหลายวันมานี้เขาซ่อนตัวอยู่ในเมือง และคนคนนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถมากขึ้นอีกหลายส่วน”

สีหน้าของชายหนุ่มยิ่งดูน่าเกลียดจริงๆ นางยิ้มพลางส่ายหัวกล่าวว่า “ท่านไม่ต้องคิดมาก ในเมืองมีทหารชั้นยอด 10,000 คน ฝ่าบาทเพียงส่งคนไปเฝ้าประตูเมืองให้หนาแน่นขึ้น ตามวิธีที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเขาจะมี 3 หัวหรือแขนก็ไม่สามารถหลบหนีได้”

เมื่อชายคนนั้นได้ยินสีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยหันไปพูดกับ 2 คนที่อยู่ข้างหลังว่า “พวกเจ้านำป้ายของข้าไปที่ประตูเมืองและบอกนายทหารรักษาเมืองว่าหากเจอผู้หลบหนีให้พามาหาข้าทันที!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนทั้ง 2 ที่อยู่ด้านหลังรับปากและหายลับไปในห้องส่วนตัว   เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นดวงตาของนางก็ส่องประกายยากที่จะสังเกตเห็น นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแม่น้ำ      หยุนชางที่ไหลผ่านช่องแคบ

“ฝ่าบาท เมื่อเสด็จข้ามช่องแคบไปก็จะเป็นดินแดนของเผ่าเอลฟ์ ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีสินค้ามากมายและอุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยความงามของเผ่าเอลฟ์ที่ถือกำเนิดขึ้นมา ท่านจะพาข้าไปที่นั่นได้หรือไม่?”

ชายหนุ่มส่ายหัวและกล่าวว่า “เรื่องนี้ค่อนข้างยาก เผ่าเอลฟ์เป็นพวกสูงส่งและถือว่าเผ่าของเราเป็นทาส แม้ว่าตัวข้าเองได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ แต่การไปมานั้นยังคงมีความลำบากมากมาย หากเจ้าอยากไปรอถึงช่วงการส่งเครื่องบรรณาการให้กับเผ่าเอลฟ์พวกเราค่อยไปด้วยกัน”

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็มองเขาอย่างเฉยเมยยิ้มบางๆและส่ายหน้าเบาๆ “เช่นนั้นก็ดีวันหน้าค่อยว่ากันใหม่ พวกเรามาดูกันเถอะว่าคนผู้นั้นจะก่อความวุ่นวายได้มากแค่ไหน”

ชายคนนั้นหันไปมองที่เมืองตงซานที่มีควันหนาทึบและกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า “ชายผู้นั้นทำให้เมืองใหญ่ของอาณาจักรปั่นป่วนและทำลายความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรกับเผ่าพันธุ์ต่างแดน หากข้าจับตัวได้ จะต้องกุดหัวของเขาเท่านั้น!”

แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงตะโกนอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นนอกห้อง

“ฝ่าบาท!พระชายา!แย่แล้วที่นี่ไฟไหม้..”

อีกด้านหนึ่ง  หลี่มู่ฟานที่สวมชุดเกราะและถือดาบยาวกำลังขี่ม้าอยู่ ด้านหลังของเขานำทหารจากค่ายองครักษ์เดินอย่างสบายๆบนถนนที่วุ่นวายของเมืองตงซาน ซึ่งตรงกันข้ามกับฉากฝูงไก่บินและสุนัขกระโดดไปมา

“รายงานขอรับ”

ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ทูลฝ่าบาท!ตามคำสั่งของท่าน หัวหน้าจางเถี่ยพาเหล่าพี่น้องไปจุดไฟเผาสถานที่สำคัญในเมือง เช่น ยุ้งฉางคฤหาสน์เจ้าเมือง ฟาร์มม้าและหอหวังเจียง หัวหน้าจางยังขอให้ข้ากลับมาถามท่านว่าจะทำอย่างไรต่อไป?”

หลี่มู่ฟาน ไม่ตอบและถามกลับไปว่า “พวกเจ้าเผาคลังแล้วได้อะไรกลับมาบ้าง?”

ทหารอึ้งไปเล็กน้อย “รายงานฝ่าบาท พวกเราไม่ได้เข้าไปในคลังเงิน หัวหน้าจางเห็นว่าไฟในคลังลุกโชนมากจึงพาพวกเราไปจุดไฟที่อื่น”

“อะไรนะ!พวกเจ้าไม่ได้เข้าไปในคลังเงินอย่างนั้นหรอ?”