บทที่ 6 - ชมโต๊ะจีนบ้านทุ่ง

บทที่ 6 - ชมโต๊ะจีนบ้านทุ่ง

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายซึ้ง หน้าจอก็ตัดภาพไปที่หน้าปกที่มีอาหารวางเรียงราย หน้าตาน่าทานจนท้องร้องจ๊อก

[โต๊ะจีนงานแต่งบ้านทุ่ง ราคา 480 หยวน]

โต๊ะจีน นี่คืออาหารการกินของคนยุคในจอนั้นหรือ 480 หยวนนี่มันเท่าไหร่กัน ตัวหนังสือเล็ก ๆ ข้างจอเด้งขึ้นมาอธิบาย 480 หยวนเทียบเท่ากับค่าแรง 1-4 วันของคนหนึ่งคน

[นี่คือโต๊ะจีนทำสด ๆ ที่บ้านทุ่งซานตงบ้านเฮา] ข้างจอมีคำอธิบายเพิ่มเติมว่าซานตงก็คือดินแดนฉีลู่นั่นเอง

หา แถวบ้านเรานี่เอง งั้นข้าต้องตั้งใจดูหน่อยแล้ว

[จานที่ 1 ไก่หนุ่มผัดพริกหม่าล่า จานที่ 2 เนื้อวัวตุ๋นมันฝรั่ง]

เนื้อวัว เดี๋ยวสิ ฆ่าวัวได้ยังไงกัน ถ้าไม่มีวัวจะเอาอะไรไถนา เจ้าพวกนี้ฟุ่มเฟือยชะมัด ผลาญอะไรไม่ผลาญดันมาผลาญวัว

เดี๋ยวนะ หรือว่าดูจากภาพในวิดีโอก่อนหน้านี้ บางทีคนยุคนั้นอาจไม่ต้องใช้วัวไถนาแล้วก็ได้

มันฝรั่ง มันฝรั่งคืออะไรอีก (คนก่อนยุคปลายราชวงศ์หมิงและชิงงงเป็นไก่ตาแตก)

[จานที่ 3 เนื้อลาพะโล้หอมหวน จานที่ 4 ไก่บ้านต้มน้ำปลา จานที่ 5 ขาหมูน้ำแดง จานที่ 6 ลูกชิ้นสี่สหาย จานที่ 7 ซุปซี่โครงหมูข้าวโพด จานที่ 8 ปลาแม่น้ำฮวงโหราดพริก จานที่ 9 ไส้ใหญ่ผัดพริกหยวก จานที่ 10 กุ้งต้มเกลือ จานที่ 11 ผาชาคั่วผงยี่หร่า

จานที่ 12 กุ้งเด้งผัด จานที่ 13 ตับหมูยำเห็ดหูหนูขาว จานที่ 14 ขนมไข่เต่าเผือก จานที่ 15 เม็ดมะม่วงหิมพานต์คลุกน้ำตาล จานที่ 16 หมูเส้นซอสปักกิ่ง จานที่ 17 หมูสามชั้นน้ำแดงคู่หมั่นโถว จานที่ 18 ซุปแพะตุ๋นหม้อใหญ่ จานที่ 19 ซุปจอมราชันลาจากสนม]

ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าเข้าใจยั่วคนดูจริง ๆ นะเสี่ยวพั่วจ้าน เอาของกินมายั่วน้ำลายกันแบบนี้กะจะให้ลงแดงตายหรือไง ไม่ไหวแล้ว หิว ต้องหาอะไรกระแทกท้องหน่อย ลู่โยวมิงวางโทรศัพท์ลงแล้วไปรื้อหาขนมกิน ส่วนวิดีโอก็วนลูปเล่นรอบใหม่

"แม่จ๋า หนูหิว" เด็กชายตัวน้อยร้องไห้จ้า เสียงร้องนั้นเหมือนโรคติดต่อ เสียงบ่นหิวระงมไปทั่วหมู่บ้าน ผู้ใหญ่ได้แต่ทำหน้าไม่ถูก พวกเขาก็หิวเหมือนกัน ช่วงนี้ไม่ใช่หน้าเก็บเกี่ยว ก็แค่กินน้ำลูบท้องไปวัน ๆ

จิ๋นซีฮ่องเต้นั่งอยู่ที่โต๊ะทรงงาน ในมือถือม้วนไม้ไผ่ อาศัยแสงสลัวยามรุ่งสางรีบอ่านฎีกา แต่ของกินบนจอนั้นช่างยั่วยวนเหลือเกิน

ยังดีที่พระองค์มีจิตใจแน่วแน่จึงไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ทว่าชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในจอนั้นช่างดีเหลือเกิน ดีกว่าอาหารที่ฮ่องเต้อย่างข้าเสวยเสียอีก มีหลายอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่รู้ว่าต้าฉินของเรามีของพวกนี้บ้างไหม เดี๋ยวต้องให้คนไปลองหาดู

ฮั่นอู่ตี้มองดูอาหารบนจอ คิดไปคิดมาก็สั่งการลงไป ให้ห้องเครื่องลองทำตามดู ข้าก็อยากชิมรสชาติอาหารบนจอนั่นบ้าง

บนท้องพระโรงราชวงศ์ถัง เฉิงเหยาจินเห็นเพื่อนขุนนางลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ จึงก้าวออกมา "ฝ่าบาท กระหม่อมเฉิงเหยาจินมีเรื่องจะกราบทูล"

"อ้อ เหยาจินมีเรื่องอันใดรึ" หลี่ซื่อหมินถามด้วยความสงสัย

ตะวันจะตกดินอยู่แล้ว เพราะเมื่อวานจอก็โผล่มาเวลานี้ วันนี้เลยเรียกทุกคนมารวมตัวกันเวลานี้ มีเรื่องอะไรน่าจะคุยกันจบตั้งแต่เช้าแล้วนี่นา

"ที่จวนกระหม่อมมีวัวตัวหนึ่ง เมื่อเช้าหลงเข้าไปในสนามฝึกยุทธ โดนกระหม่อมพลั้งมือยิงตาย กระหม่อมกะว่าจะส่งเนื้อไปให้ทุกท่านที่จวนพรุ่งนี้เช้า เห็นทีคงต้องรบกวนพ่อครัวหลวงปรุงถวายเสียแล้ว"

ขวับ ดวงตาหลายคู่ลุกวาวทันที แม้ต้าถังจะมีกฎห้ามฆ่าวัว แต่ช่วงสงครามก่อนตั้งราชวงศ์ กองทัพหิวโซอะไรก็จับกินเรียบ เนื้อวัวน่ะอร่อยกว่าเนื้อหมูตั้งเยอะ

ในที่สุดก็หาขนมปังเจอที่ก้นลัง ลู่โยวมิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านคอมเมนต์

(โต๊ะจีนบ้านทุ่งนี่แหละอร่อยสุด ๆ อย่างแรกเลยวัตถุดิบสดมาก เนื้อสัตว์ของฉันเผลอ ๆ ชั่วโมงที่แล้วยังกินผักของฉันอยู่เลย ที่นี่ไม่มีเทคโนโลยีอาหารแฝงมาให้ปวดหัว เครื่องปรุงก็พื้น ๆ ถ้ารสมือไม่ห่วยแตกจริง ๆ ทำยังไงก็อร่อย)

(ขำกลิ้ง มันก็เหมือนขั้นตอนเตรียมอาหารของพวกร้านอาหารสำเร็จรูปไม่ใช่เหรอ)

(คุณคงไม่เคยไปกินโต๊ะจีนบ้านนอกล่ะสิ หลังครัวคนเยอะจนคุณคาดไม่ถึงเลยล่ะ)

(โต๊ะจีนบ้านนอกกับข้าวทุกอย่างผัดให้เห็นกันจะจะ อย่างพวกหมู แพะ ไก่ เจ้าภาพก็ซื้อมาเชือดเองสด ๆ)

(จัดงานแต่งที่บ้านนอก ถ้ากล้าเอาอาหารสำเร็จรูปมาขึ้นโต๊ะ ถามหน่อยว่าเอาหน้าไปไว้ไหน คนมาช่วยงานตั้งเยอะแยะ กล้าให้แขกกินของแช่แข็ง ไม่อายเขาแย่เหรอ ขืนทำแบบนั้นไม่ทันข้ามวันชื่อเสียคงดังกระฉ่อนไปสิบทุ่งสิบตำบลแน่)

(เมนูที่ทำยาก ๆ ก็เตรียมเป็นกึ่งสำเร็จรูปไว้ก่อนล่วงหน้าวันนึง วันงานก็เอาขึ้นซึ้งนึ่ง ส่วนเมนูผัดก็ผัดกันหน้างานเลย)

(หมู่บ้านฉันมีอยู่เจ้าหนึ่ง ตอนจัดเลี้ยงดันตักเกลือใส่ในซุปหวาน นึกว่าเป็นน้ำตาล ชาวบ้านล้อยันลูกบวช)

(ผาชาคืออะไร ดักแด้ไหมอะ)

(ไม่ใช่ ๆ มันคือจักจั่น หรือก็คือตัวอ่อนของจักจั่นนั่นแหละ)

ยู่จื้อไช่ อาหารสำเร็จรูปคืออะไร ทำไมพวกเขาถึงเกลียดมันนัก ทำไมกินอาหารสำเร็จรูปแล้วคนในหมู่บ้านรู้เข้าจะมองหน้าไม่ติด

โต๊ะจีนบ้านทุ่ง เขาบอกว่าเป็นโต๊ะจีนในหมู่บ้าน ทำไมข้าไม่เกิดในที่ที่อยู่ในจอนั่นบ้างนะ ที่นี่ต่อให้เป็นนายท่านเจ้าที่ดินยังไม่ได้กินดีขนาดนี้เลย นายท่านเจ้าที่ดิน ท่านมีมารยาทบ้างไหม

ฮัดชิ้ว นายท่านเจ้าที่ดินจามออกมาเสียงดัง ต้องเป็นไอ้พวกคนเช่าที่นินทาข้าลับหลังแน่ แถบนี้ข้าที่เป็นเจ้าที่ดินก็แค่พอมีพอกินเท่านั้นแหละ เมียน้อยยังไม่กล้ามีเลย กลัวปากท้องเพิ่มแล้วข้าวไม่พอกิน

ถ้าข้าใจดำสักหน่อย พวกเอ็งคงไม่มีข้าวกินกันหรอก ยังมานินทาข้าอีก ข้านี่มันเจ้าที่ดินผู้ทรงธรรมที่สุดในปฐพีแล้วนะโว้ย

ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบ ผู้คนตื่นเต้นกันยกใหญ่ คราวที่แล้วตอนแจกบะหมี่กับไอ้น้ำดำ ๆ นั่นก็เป็นแบบนี้

พริบตาเดียวทุกคนก็มีจานกับข้าวอยู่ในมือ เป็นเมนูที่เพิ่งฉายบนจอเมื่อครู่ (อาหารผ่านการฆ่าเชื้อและปรับปรุงให้ไม่ก่อให้เกิดอาการแพ้)

ผู้คนตาเป็นประกาย เด็ก ๆ ร้องจะกินเนื้อ พ่อแม่รีบเทกับข้าวใส่ไห หาที่เย็น ๆ เก็บไว้ พรุ่งนี้เอามาอุ่นเติมผักเติมหญ้ากินได้อีกวันสองวัน

ส่วนของเด็ก ๆ ก็ให้กินเลยคืนนี้ ทั้งครอบครัวล้อมวงกินข้าว ปากบอกว่ากินด้วยกัน แต่ตะเกียบของพ่อแม่คอยหลบชิ้นเนื้อตลอด เต็มที่ก็แค่จิ้มน้ำแกง พอจบมื้อเนื้อสัตว์ยังเหลืออยู่เกินครึ่ง

จิ๋นซีฮ่องเต้มองเนื้อตุ๋นมันฝรั่งตรงหน้า มองม้วนไม้ไผ่ที่เหลืออีกไม่กี่ม้วน อืม อ่านให้จบก่อนค่อยกินแล้วกัน ข้าราชบริพารรีบเข้ามาจัดการนำเนื้อตุ๋นมันฝรั่งไปอุ่นไฟอ่อน ๆ รอถวาย

ฮั่นอู่ตี้มองดูหมูเส้นซอสปักกิ่ง แล้วหันไปมองซุปแพะตุ๋นที่ห้องเครื่องยกมา หอมจัง เลือกอันไหนดีนะ ข้าเป็นฮ่องเต้ ข้าจะเอาทั้งสองอย่างไม่ได้รึ

ชาวต้าถังมองจานกับข้าวในมือของคนอื่น งั้นเอามาลงขันรวมกันเลยสิ ตั้งโต๊ะจีนได้พอดี เห็นขุนนางมองตาละห้อย หลี่ซื่อหมินจึงโบกมือให้จัดโต๊ะ เก้าอี้ ทุกคนล้อมวงกินกันอย่างครื้นเครง ส่วนเจ้าวัวน้อยผู้โชคร้ายตัวนั้น แน่นอนว่าห้ามทิ้งขว้างให้เสียของ

[จบแล้ว]