บทที่ 240 - แกน่ะตายไปแล้ว (3) [02-12-2019]

บทที่ 240 - แกน่ะตายไปแล้ว (3)”

[เจ้านั่นอยู่บริเวณนี้แน่ ถ้าหากว่าเราใช้มานาปิดกั้นพื้นที่นี้เอาไว้ เจ้านั่นจะต้องหมดทางเลือกเผยตัวมาแน่!]

[อั๊ก!]

[ใครก็ได้ใช้เวทย์ค้นหาเลย]

[แอ๊ก!]

ค่ายกองทัพปีศาจวิบัติได้ตกสู่ความโกลาหลไปแล้ว หลังจากยักษ์ที่ทรงพลังได้ตายลงไป สิ่งมีชีวิตชั้นสูงคนอื่นๆที่อ่อนแอกว่าก็ได้สร้างเสียงวุ่นวายขึ้นในระหว่างที่ยูอิลฮานได้จัดการพวกมันไปทีละคน

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้เพิ่มเลเวลเป็นเลเวล 294 พละกำลังเพิ่มขึ้น2 ความคล่องแคล่วเพิ่มขึ้น1 พลังชีวิตเพิ่มขึ้น1 พลังเวทย์เพิ่มขึ้น 1]

[สกิลบันทึกได้เพิ่มเป็นเลเวล 33 คุณได้รับบึนทึกเกี่ยวกับกองทัพปีศาจวิบัติมากพอจนทำให้หากคุณมีเลเวลมากจนพอถึงคลาส 5 คุณก็จะสามารถกลายมาเป็นกองทัพปีศาจวิบัติได้ทันที แต่แน่นอนว่าคุณก็จะต้องได้รับการอนุญาตจากหัวหน้ากองกำลังด้วยเช่นกัน]

และแน่นอนว่ายูอิลฮานไม่ต้องการจะเป็นหนึ่งในพวกมัน เขาแค่รู้สึกพอใจกับการที่ได้รับบันทึกมามากพอที่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง และเริ่มการลดจำนวนพวกมันต่อไป

[นายท่าน ฉันจะเริ่มได้ยัง?]

หลังจากมิสทิคสัมผัสได้ว่าค่ายกำลังตกอยู่ในความวุ่นวายเธอก็ติดต่อมาหายูอิลฮาน ยูอิลฮานก็รู้สึกได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่หวาดกลัวกำลังจะหนีไป และเขาก็คิดว่าหากมันเกิดขึ้นจะไม่ดีแน่ทำให้เขาหยักหน้าขึ้นมา

'โอเค ใช้อุกกาบาตกระแทกเลย ฉันได้เพิ่มเลเวลมามากพอแล้ว เดี๋ยวจะแบ่งให้คนอื่นมั้ง'

[ฉันคิดว่ามันพอนานแล้วด้วยนะ แต่ว่ามาตราฐานของนายท่านมันไม่ปกติ]

กระกระทั่งหลังจากยักษ์ตายไป ยูอิลฮานก็ได้ฆ่าไปอีกนับสิบตัว และในตอนนี้ก็มีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงในค่ายเหลืออีกแค่ 90 คนเท่านั้นเอง แต่จำนวนนี้มันก็มากพอกับการพัฒนาขึ้นของลูกน้องเขาแล้ว

[ฉะ ฉันจำเป็นต้องถอยก่อน... อ๊าาา!?]

[ติดคริติคอล!]

นับจากนี้ไปจะเป็นการป้องกัน - ป้องกันไม่ให้มีใครหนีออกไปจากที่นี่ได้! ยูอิลฮานได้เริ่มจัดการฆ่าคนที่จะหนีก่อน และด้วยเจตนาที่ชัดเจนของเขาก็ทำให้พวกกองทัพปีศาจวิบัติรู้ตัวเช่นกัน

[มะ มันกำลังเล็งคนที่กำลังหนี]

[ในเมื่อมันมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเราทุกคนก็ต้องหนีไปพร้อมๆกันในทีเดียวเพื่อกระจายเป้าหมาย]

[แต่ว่าถ้าเป้าหมายของมันเป็นฉัน...!]

[การจะทำให้ชื่อเสียงของกองทัพปีศาจวิบัติเสื่อมเสียก็มีขีดจำกัดนะ แกจะหนีแบบนี้ไม่ได้แค่เพราะกลัวสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ... อ๊ากกก!?]

ยูอิลฮานได้กวัดแกว่งหอกของเขาแยกร่างกองทัพปีศาจวิบัติไปอีกหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ตอนนี้ป้อมปราการลอยฟ้ากับป้อมปราการผู้พิทักษ์กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมพลังศักดิ์สิทธิ์ของนายูนาแล้ว

แน่นอนว่าเนื่องจากผลของสกิลซ่อนตัวของยูอิลฮานทำให้ไม่มีใครรู้ตัวเลย

"เยี่ยม อีกไม่นานแล้ว"

[ข้าคิดว่ามันจะดีกว่านะที่นายท่านจะเตรียมใช้สกิล 'นั่น']

ถ้าเราโลภอีก เขาก็อาจจะพลาดสิ่งมีชีวิตชั้นสูงไปสักตัวสองตัวได้ อย่างที่โอโรจิพูด เขาจะต้องเตรียมตัวสู่ขั้นตอนต่อไป

[ตอนนี้แหละนายท่าน!]

"อ๊าา ฉันไม่สนแล้ว"

เมื่อได้เห็นป้อมปราการทั้งสองทิ้งดิ่งลงมาเหมือนดาวทางได้ทำให้ยูอิลฮานตัดสิจใจที่จะจัดการศัตรูให้มากที่สุดแทนที่จะคงสถานะซ่อนตัวต่อไป เขาได้หยิบเอาค้อนออกมาก่อนที่จะขยายมันขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมๆกับเปิดใช้งานสกิลประจำคลาสของเขา

"ร่วงหล่น!"

เพลิงสีขาวได้ลุกขึ้นท่วมทั้งค่ายในทันที ในเวลาเดียวกันนี้การซ่อนตัวของยูอิลฮานก็หายไป ตัวเขาได้เผยออกมาพร้อมกับค้อนทีมีขนาดใหญ่กว่า 100 เมตรที่ไม่ว่าใครก็มองเห็นมันได้อย่างชัดเจน

[นั่งไงมัน!]

[ไม่ใช่ว่านี่ก็เป็นตัวปลอมหรอ!?]

[ไม่ เป็นมันจริงๆแน่ เพราะ...]

ตอนนี้พวกมันได้มองเห็นป้อมปราการทั้งสองแล้ว! และคำพูดของมันก็ต้องชะงักลงเพราะยูอิลฮานได้ฟาดค้อนลงมาแล้ว

[ติดคริติคอล!]

[อ๊า!?]

[นี่มันไม่เห็นแข็งแกร่งเลยสักนิด... หืม!?]

แผ่นดินได้พลิกกลับและเพลิงได้กระจายไปทุกทิศทางเข้าโจมตีศัตรูในคราวเดียว แน่นอนว่าความเสียหายมันไม่มาก แต่ว่าโซ่วิญญาณเพลิงก็ได้ตามมารัดศัตรูทั้งหมดในทีเดียว!

[พะ พลังของฉัน]

[ร่างกายฉันรู้สึกแปลกๆ ได้ยังไงกัน?... เขาเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำจริงๆน่ะหรอ?]

"นี่มันเพิ่งเริ่ม!"

โซ่นับร้อยนับพันได้เชื่อมต่ออยู่กับที่ปลายค้อนของยูอิลฮาน เขาได้หดขนาดของค้อนลงมากก่อนจะบุกตัวเข้าไปอารวาด

ภายใต้ผลของสกิลร่วงหล่นนี้ทำให้การฟื้นตัวของเขาเพิ่มขึ้นห้าเท่า ดังนั้นสกิลเทวะกำลังของเขาจึงถูกใช้จบถึงขีดสุดแล้ว

"ย๊ากกกกกกก!"

[อ๊าา.... อ๊ากกกกกกกกก!?]

เขาได้ใช้ค้อนของเขาหวดเข้าใส่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่ถูกโซ่มัดทำให้ไร้ซึ่งพลังลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เพลิงสีขาวโปร่งใสของเขาก็ยังกกระจายไปตามจังหวะการหวดของเขาอีกด้วย

การได้เห็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงลอยขึ้นฟ้าแบบนี้มันดูน่าตลกมากทีเดียว

[นายท่าน ฉันจะพุ่งชนทั้งแบบนี้เลยนะ]

"ได้ เข้ามาเลย"

[โจมตีมัน! มันโผล่หัวออกมาแล้ว!]

[พยายามอยู่!]

ในที่สุดแล้วสิ่งมีชีวิตชั้นสูงก็ได้โจมตีเข้าใส่ยูอิลฮานอย่างเต็มพลัง

คนที่เข้าไปใกล้ยูอิลฮานไม่ได้เพราะโซ่ก็ได้ร่ายเวทย์ออกมา แล้วก็มีเวทย์นับไม่ถ้วนที่โดนเข้ากับร่างของยูอิลฮานจนเป็นฉากที่น่ากลัวมาก แต่ในความเป็นจริงสีหน้าของยูอิลฮานที่รับการโจมตีพวกนี้ค่อนข้างจะสงบอย่างมาก

[ได้ยังไงกัน!? พลังเวทย์ของฉันกำลังลดลง...!]

[มันเป็นคนทำ เพลิงพวกนี้กับโซ่นี่มันทำให้แปลกๆกับเรา]

[อ๊าา พวกเราเจาะผ่านเกราะของมันไม่ได้เลย...!]

สกิลร่วงหล่นจะเพิ่มพลังให้กับพรรคพวกและจะทำให้ศัตรูอ่อนแอลง ด้วยระดับของศัตรูที่ลดลงทำให้การโจมตีเวทย์ของศัตรูถูกจำกัดพลังลง และในตอนที่ยูอิลฮานได้รับการโจมตีที่ถูกจำกัดลงทำให้เขาสามารถจะฟื้นฟูบาดแผลได้ในนับทีโดยไม่เหลืออาการบาดเจ็บไว้เลยสักนิดเดียว

หากว่าเทลาก้ายังคงอยู่แถวนี้หรือว่ามีเจ้าตัวแบบยักษ์นั่นอยู่สักสองสามตัว ยูอิลฮานจะไม่กล้าทำแบบนี้แน่ แต่ว่าในตอนนี้การรับการโจมตีจากเจ้าพวกนี้ในเวลาสั้นๆมันไม่ใช่เรื่องยากเลย

แน่นอนว่าเขาจะทำแบบนั้นตลอดไปไม่ได้ และเขาก็ไม่คิดจะทำด้วย นับจากวินาทีที่เขาเผยตัวออกมาเขาก็ไม่ได้สู้ตัวคนเดียวอีกแล้ว

"มิสทิค!"

[มาแล้วๆ!]

ทั้งๆที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงรู้กันหมดว่าป้อมปราการลอยฟ้ากำลังพุ่งลงมากระแทกพื้น แต่ว่าถึงรู้แต่พวกมันก็หนีไม่ได้เพราะโซ่ที่รัดพวกมันอยู่เว้นแต่ว่าพวกมันจะฆ่ายูอิลฮานไปก่อน เพราะแบบนี้ทำให้พวกมันเลือกโจมตียูอิลอานมากกว่าที่จะไปหลบป้อมปราการ

และความพยายามนี้ก็ล้มเหลวทำให้ป้อมปราการพุ่งลงมากระแทกเข้ากับกองทัพปีศาจวิบัติได้สำเร็จ

[ติดคริติคอล!]

[อั๊ก!? พลังนี่มัน...!]

[พลังศักดิ์สิทธิ์ นี่มันเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพที่ทรงพลัง!]

สำหรับกองทัพปีศาจวิบัติแล้วพวกมันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนอื่นนอกจากยูอิลฮานอีกที่จะสร้างความเสียหายให้กับพวกมันได้ นี่มันไม่ต่างจากหายนะสำหรับพวกมันเลย

การโจมตีที่ผสานกันนี้ของนายูนากับมิสทิคได้ฆ่าสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่เกือบจะตายจากค้อนยูอิลฮานไปในทันที และยังสร้างอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงให้กับคนอื่นๆอีกด้วย

นายูนาได้เลเวลเพิ่มขึ้นทีเดียวห้าเลเวลจากการโจมตีครั้งนี้

"โอ้ เยี่ยมยอด"

[อะแฮ่ม]

สำหรับยูอิลอานการป้องกันตัวเองจากป้อมปราการเป็นเรื่องง่ายมากๆเพราะเขารู้ในตัวป้อมปราการเป็นอย่างดี แต่ว่าในตอนที่เขาหลบนี้โซ่ที่เชื่อมต่อกับค้อนก็ขาดลง แต่ว่าสำหรับตอนนี้แล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องมัดกองทัพปีศาจวิบัติอีกต่อไป

ตอนนี้กองทัพของเขาได้เข้ามาร่วมสู้แล้ว

"เยี่ยม ไปลุยกันเลยพวก!" (เลียร่า)

[กรรรรรรรรรรร!] (ยูมิล)

เลียร่าได้แทงหอกออกไป และยูมิลก็ได้แปลงร่างเป็นมังกรคำรามดังออกมา

กองทัพที่ไม่สิ้นสุดได้วิ่งกันออกมาจากป้อมปราการลอยฟ้าและป้อมปราการผู้พิทักษ์ แต่ล่ะคนที่วิ่งออกมาต่างก็ใส่อุปกรณ์ที่เป็นประกาย ถึงแม้ว่าตัวพวกเขาจะอ่อนแอ แต่ว่าด้วยชิ้นส่วนอุปกณ์พวกนี้มันก็เพียงพอแล้วที่จะหั่นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเป็นชิน้ๆ

"เราไปทางนี้" (เลียร่า)

[พวกเราจะไปอีกทางหนึ่ง! ไปกันเลย]

"ย๊ากกกกกกกก"

เลียร่ากับยูมิลได้นำกองทัพแยกออกเป็นสองกลุ่มเข้าโจมตีศัตรู

[อ๊าาา เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำทั้งหมดนี่!]

[น่าขยะแขยง น่าขยะแขยงสุดๆไปเลย!]

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงทั้งหมดที่ถูกป้อมปราการกระแทกต่างก็โกรธขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นเลเวลของคนที่ออกมาจากทั้งสองป้อมปราการ แค่การถูกยูอิลฮานจัดการเหมือนของเล่นมันก็น่าโมโหพออยู่แล้ว แต่ในตอนนี้แม้แต่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่ยังไม่มีแม้แต่คลาส 4 ก็ยังจะมีมาอีก

[กรอดดดดดด! พวกแกทุกคน ฉันจะทำให้พวกแกทุกคนมาเป็นรากฐานสำหรับกองทัพปีศาจวิบัติ!]

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่หลุดจากโซ่ของยูอิลฮานต่างก็คำรามลั่นและโจมตีกลับไป

เพราะแบบนี้ทำให้สิ่งมีชีวิตกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเข้าปะทะกัน แต่เพราะสิ่งมีชีวิตชั้นสูงยังคงอยู่ภายในพื้นที่ร่วงหล่นทำให้ระดับของพลังเวทย์ที่ใช้ได้ลดระดับต่ำลงมา!

"ถ้าแบบนี้ คนอื่นๆก็น่าจะสู้ได้"

[แค่เพราะระดับขอบเขตพลังลดลงมันไม่ใช่แบบคลาส 5 ตกลงมาคลาส 4 นะ]

"หา? มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกหรอ? พวกนั้นดูคล้ายๆกับฉันเลยนะ"

ยูอิลฮานได้ตอบมิสทิคกลับไปและหวดค้อนของเขาต่อ ก่อนหน้านี้เขาได้จัดการศัตรูทั้งหมดด้วยตัวเองมาตลอด แต่ในตอนนี้มันต่างไปแล้ว

เขาเป็นผู้บัญชาการการรบ เขาจะต้องปกป้องพรรคพวกของเขาทุกๆคน ยับยั้งการโจมตีจากศัตรู และเคลื่อนไหวทำหน้าที่ของตัวเขา!

"ไป ไปสู้กัน!"

"มันน่ากลัว แต่ว่า... ถ้าเพื่อฮีโร่ล่ะก็ได้!"

[โอ้วววววว! เอาชีวิตรอดและปกป้ององหญิง!]

[กรี๊ดดดดดดดด!]

สนามรบได้วุ่นวายไปจนหมด แต่ว่าในคราวนี้มันต่างจากครั้งก่อน สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มสู้กับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงหนึ่งคน ในขณะเดียวกันยูอิลฮาน เลียร่า และยูมิลก็จะใช้พลังปกป้องคนพวกนั้นเอาไว้

"แกกล้าหรอ!"

[อ๊าา! แกกกก!]

จากการที่พวกสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้ถูกขัดขวางในทุกๆครั้งที่จะใช้เวทย์รุนแรงๆหรือใช้การโจมตีที่ทรงพลังทำให้พวกมันไม่อาจจะสู้กลับได้เลย พวกมันเป็นได้เพียงเป้าโจมตีเท่านั้นเอง

นอกไปจากนี้ป้อมปราการทั้งสองที่ลงมาบนพื้นก็ถูกมิสทิคควบคุมใช้อาร์ติแฟคทั้งหมดรวมไปถึงร้อยนัยน์ตาเพื่อโจมตีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงอีกด้วย

[ติดคริติคอล!]

[อ๊ากกก!?]

และในท้ายที่สุดแล้วมันก็ได้เกิดขึ้นมา ดาบของเด็กๆในกองทัพมังกรของยูมิลได้โจมตีเข้าที่จุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตชั้นสูง

[ฉันถูกหนอนแมลงพวกนี้...]

"กรี๊ดดด!"

"อ๊าาา!"

มันได้โจมตีทำร้ายเด็กๆกลับมาถึงแม้ว่าจะไม่ถึงตายแต่ว่าบาดแผลก็ร้ายแรงมาก แต่แล้วในที่สุดสิ่งมีชีวิตชั้นสูงก็ได้ตายลงภายใต้คมดาบของเด็กๆที่ไม่รู้จักความหวาดกลัว

ในตอนนี้เลเวลของเด็กๆที่มีส่วนร่วมในการต่อสู้ได้เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"โอ้ววว ฉันแข็งแกร่งขึ้นแล้ว!"

"บาดแผลทั้งหมดหายไปแล้ว แถมฉันได้เลเวลสกิลมาตั้งเยอะ!"

"...ฉันยังสู้ได้อีก"

"ฉันจะสู้อีกมากกว่านี้!"

ผลจากชัยชนะนี้ของกองทัพมังกรมหาศาลมาก ขวัญกำลังใจของกองทัพมังกรได้พุ่งมากขึ้นและกองทัพเอลฟ์กับหมาป่าที่กำลังรบอย่างดุเดือดก็เพิ่มพลังในการโจมตีมากยิ่งขึ้น

[ติดคริติคอล!]

"เยี่ยม! เพื่อท่านจักรพรรดิฉัน-"

"เงียบไปเลยพีท แต่ว่าทำได้ดีมาก!"

การฆ่าครั้งแรกของฝั่งเอลฟ์ได้มาจากคนสร้างความเสียหายระยะไกลที่แกร่งที่สุดอย่างพีท! เอลฟ์สิบคนกับหมาป่าร้อนตัวได้รวมพลังกันและได้จัดการเอาชนะสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้สำเร็จ

มันจึงเป็นธรรมดามากที่ทุกๆคนจะเพิ่มเลเวลขึ้นคนล่ะ 2 แต่แล้วที่ยิ่งกว่านั้นคือ...

[กร... กรรรร....]

"มันลุกขึ้นมาแล้ว"

"สิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้กลายเป็นอันเดต"

นี่คือหนึ่งในออฟชั่นของอาร์ติแฟคระดับต้นๆที่ยูอิลฮานสร้างขึ้นมา เส้นทางยมทูต ออฟชั่นของมันมีความพิเศษมากเพื่อเทียบกับชิ้นอื่นๆที่อยู่ในระดับเดียวกัน มันสามารถที่จะทำให้เป้าหมายที่ถูกฆ่าจากลูกธนูกลายมาเป็นอันเดตได้

ตอนพีทฆ่าสิ่งมีชีวิตชั้นสูงไปเขาก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย แต่แล้วออฟชั่นของธนูกลับยังใช้ได้ผลและทำให้มันกลับมาเป็นอันเดต แถมมันยังไม่ได้หยุดแค่การทำให้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงเปลื่ยนมาเป็นอันเดตเท่านั้น แต่ว่ายังมีการเปลื่ยนแปลงที่ใหญ่กว่านั้นอยู่อีก

"โอ้วว ตัวพีทกำลังเรืองแสง...!"

"แปลงร่าง!? ในที่สุดพีทก็ได้กลายเป็นสาวน้อยเวทย์..."

"คลาส 4 พีทกำลังได้คลาส 4 แล้ว!"

พีทได้ติดอยู่ที่ขีดจำกัดของคลาส 3 มานานแล้ว และเขากำลังรอคอยที่จะก้าวไปสู่ระดับใหม่ แม้ว่าเขาจะยังทำภารกิจที่บันทึกนภามอบให้ไม่สำเร็จ แต่จากความสำเร็จที่เขาทำมันได้เหนือกว่าภารกิจที่ถูกมอบจนเทียบไม่ติดนี้เองทำให้เขาได้รับคลาสที่แต่เดิมเขายังไม่ควรได้รับมา

[คุณได้กลายเป็นมือธนูแห่งชะตากรรม การต้านทานต่อความตายและพลังในการปกครองเพิ่มขึ้น 50% คุณสามารถจะใช้ดวงวิญญาณและอันเดตเพื่อสร้างความเสียหายร้ายแรงกับศัตรูได้ คุณได้รับสกิลที่เกี่ยวข้องกับคลาส]

[เทพแห่งคำสาปได้ปรารถนาที่จะมอบพรให้กับคุณ หากคุณได้เติมเต็มเงื่อนไขอีกสองข้อคุณก็จะได้รับพรนั้น]

[เส้นทางยมทูตได้วิวัฒนาการกลายเป็นระดับโกลาหลจากผลของบันทึกผู้ใช้ เมื่อคุณได้รับพรจากเทพแห่งคำสาปมันก็อาจจะวิวัฒนาการขึ้นอีกครั้งหนึ่ง]

มานาสีม่วงดำได้มารวมตัวอยู่ตรงพีทที่อยู่กลางสนามรบ แม้ว่าจะเป็นตัวยูอิลฮานก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพีทจะได้รับคลาส 4 มาแบบนี้

"ฟู่ววว"

ในที่สุดแล้วพีทก็ได้เปิดตาทั้งสองข้างขึ้น ข้างหน้าของพีทมีสิ่งทีชีวิตชั้นสูงที่เหมือนกับกอริลล่าอยู่ กอริลล่าตัวนนี้กำลังหมอบอยู่ต่อหน้าเขา เจ้านี่ก็คืออันเดตที่เขาเพิ่งจะได้รับมา

พีทได้มองไปที่มันและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือออกไป จากบนฝ่ามือของเขามีออร่าแห่งความตายที่น่าขนลุกถูกรวบรวมเอาไว้อยู่

"เป็นแบบนี้สินะ? ทุกคนช่วยคุ้มกันฉันสักเดี๋ยวนะ!"

"ต่อให้นายไม่บอกฉันก็จะทำอยู่แล้ว... แต่ว่านายเป็นพีทจริงๆใช่ไหม?"

"ฉันคือคนทาสรับใช้ของท่านจักรพรรดิ!"

"นายคือพีทจริงๆนั่นแหละ"

มานาสีม่วงดำที่น่าขนลุกนี้ได้เข้าไปปกคลุมร่างของอันเดตสิ่งมีชีวิตชั้นสูงและเริ่มเปลื่ยนร่างของมันไปในรูปแบบที่เน้นไปในการต่อสู้ยิ่งขึ้น สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำกำลังทำให้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงเปลื่ยนแปลง

[อะ อ๊าาาา!]

[นี่มันเป็นไปไม่ได้!! นี่มัน...]

ความสามารถของพีทมีมากจริงๆ แต่ว่านั่นมันก็ยังไม่พอที่จะสั่นคลอนสนามรบอยู่ดี แต่ยังไงก็ตามเหตุผลที่ศัตรูกลัวไม่ใช่เพราะพลังต่อสู้ของพีท

สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำคนอื่นนอกจากยูอิลฮานได้ทำให้ระดับขอบเขตพลังของสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเปลื่ยนแปลงไปและทำให้มันกลายมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีระดับต่ำกว่าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำซะอีก! เพราะแบบนี้ทำให้พวกมันรู้สึกหวาดกลัว

[ระ เราเอาชนะไม่ได้ เราควรจะรู้ตัวเร็วกว่านี้]

[คลาส 6... พวกเราต้องการพลังที่ระดับสูงกว่านี้ สำนักงานใหญ่ไง เราต้องติดต่อสำนักงานใหญ่]

[ทะ เทลาก้า! พวกเราต้องติดต่อหาเทลาก้า! เราต้องการพลังของเจ้านั่น!]

ยูอิลฮานที่เฝ้าดูอยู่จะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นแน่ เขาได้ใช้โซ่ของเขาป้องกันการติดต่อไปที่ภายนอก แต่ว่าการกระทำนี้ของเขามันไร้ความหมาย เพราะว่าศัตรูทำสำเร็จแล้วงั้นหรอ? ไม่หรอก มันไม่ใช่แบบนั้น

[ฉันติดต่อหาคนที่สูงกว่าไม่ได้]

[เทลาก้า.... ไม่ตอบรับเสียงเรียกของเราเลย]

ยูผิลฮานได้สัมผัสถึงความสิ้นหวังที่ซ่อนอยู่ในคำพูดแบบนี้ทำให้เขาได้รู้ว่าพวกมันไม่ได้หลอกเลย จากนั้นเขาก็คิดขึ้นมาว่า

เทลาก้าทำได้ดีมาก!!!