บทที่ 238 - แกน่ะตายไปแล้ว (1) [28-11-2019]

บทที่ 238 - แกน่ะตายไปแล้ว (1)”

สิ่งมีชีวิตทุกๆรูปแบบได้ส่งเสียงออกมาจากภายในค่ายที่มีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงของฝั่งกองทัพปีศาจวิบัติอยู่

[พวกเราต้องรอดูสถานการณ์ไปอีกนิด]

[พวกเรายังไม่รู้ว่ามีตัวแปลกอะไรเข้ามาแทรกแซงอยู่ แต่ว่าถ้าช่องว่างของมิติขยายกว้างขึ้นอีก พรรคพวกของเราก็จะเข้ามาร่วมด้วยได้ แต่สงครามนี้มันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้นเอง...]

[ถ้าเราไม่ต่อมีการต่อสู้ที่กำแพงแห่งความโกลาหลล่ะก็ พวกเราคงจะได้ดาเรย์นี่ไปแล้ว]

ท่ามกลางกองทัพปีศาจแห่งการทำลายมีทั้งการพูดไร้สาระและเรื่องที่มีเหตุผลผออกมา จากนั้นเสียงของสิ่งมีชีวิตคลาส 6 ก็ดังออกมา

[รอดู? ตัวแปร? ชั่งหัวเรื่องพวกนั้นสิ! ถ้าศัตรูมันใช้พลังมากดดันเรา งั้นเรากองทัพปีศาจวิบัติ(แก้จากกองทัพปีศาจแห่งการทำลายนะครับ) ก็ต้องโต้กลับไปด้วยพลังที่มากยิ่งกว่าสิ!]

[แกจะไปรู้อะไรเรื่องกองทัพปีศาจวิบัติ!]

[อ๊าาา นี่มันใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้หรือไง?]

ถึงยูอิลฮานจะคิดเอาไว้ว่ามันอาจจะเกิดขึ้นได้ แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆต่อหน้า

"เทลาก้า..."

พอเลียร่าที่ไม่เคยเห็นเทลาก้ามาก่อนได้ยินยูอิลฮานพึมพัมออกมา เธอก็แสดงความสงสัยออกมา

"ใครล่ะนั่น? แต่เจ้านี่ดูจะแข็งแกร่ง"

"มังกรที่เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง"

"อ่า แบบนี้นี่เอง ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมเจ้านี่ถึงได้ทำตัววางท่ามากนัก..."

"พ่อครับ"

ในตอนที่เขากำลังเตรียมตัวต่อสู้ในระหว่างที่ดูการพูดคุยภายในเต็นท์ไปด้วย ยูมิลก็ได้เดินเข้ามาพูดกับเขา

"เด็กๆก็กำลังกลัวอยู่"

"...โอ้ เด็กๆก็กลัวสินะ?"

ยูมิลกับเลียร่าไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่ว่ากองทัพมังกรนรกของยูมิกับเอลฟ์และหมาป่าที่อยู่ในป้อมปราการผู้พิทักษ์ได้ตัวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตชั้นสูงจำนวนมาก

"นะ น่ากลัว"

"มีศัตรูแข็งแกร่งเยอะเกินไปแล้ว"

"อึก ถึงจะอยู่ไกลขนาดนี้ตัวฉันก็ยังแข็งทื่อ...!"

จริงๆแล้วนี่ก็เป็นเหตุผลที่ยูอิลอานยังไม่ทำการโจมตีในทันทีอีกด้วย เขากำลังรอให้คนอื่นๆชินกับแรงกดดันที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงปล่อยออกมา แล้วยิ่งมองดูสภาพของแต่ล่ะคนในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะต้องใช้เวลาอีกมาก

[เทลาก้า นายยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจในแนวคิดของกองทัพปีศาจวิบัติ]

[มาก็อต แกมันก็แค่หนอนแมลงนั่นแหละ! ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแกแล้ว!]

เทลาก้าได้พุ่งตัวออกไป ในตอนนี้ได้มีเขาโผล่ขึ้นมาบนหัวของเทลาก้า และเวลายิ่งผ่านไป แรงกดดันที่มีอยู่ก็ยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น

[เทลาก้า นาย อย่าบอกนะว่า!]

[ถ้าแกอยากจะรอจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึงแกก็รอไปฉัน ฉันจะนำทัพของฉันออกไปเอง!]

[มังกรพวกนั้นมันไม่ใช่ของนายแต่เป็นของกองทัพปีศาจวิบัตินะ...]

[หุบปาก!]

ระลอกคลื่นมานาของคลาส 6 ได้พัดกระหน่ำทั้งเต็นท์ที่มันอยู่ภายใน และรวมไปถึงป้อมปราการลอยฟ้าด้วยเช่นกัน สมาชิกของกองทัพปีศาจวิบัติทุกคนได้เงียบลงไปทันที

[กรี๊ด แข็งแกร่ง! นายท่าน ท่านจะไปฆ่าตัวแบบนั้นจริงดิ?]

"ถูกแล้ว..."

ยูอิลฮานได้เปิดใช้บาเรียของป้อมปราการลอยฟ้าป้องกันระลอกมานาเอาไว้ในทันที เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คลาส 6 ธรรมดาแล้ว แต่อาจจะเป็นคลาส 6 ในช่วงกลางๆเลย

"เมื่อไม่กี่ปีก่อนเจ้านี่เพิ่งจะไปถึงคลาส 5 เองนะ..."

"หากไม่มีศักยภาพใดๆเลย พวกคลาส 5 ก็จะตายหลังจากผ่านไปพันปี แต่ว่าหากมีศักยภาพมากพอ ความสามารถ บวกกับโชคเล็กๆน้อยๆ มันก็ไม่ได้ยากเกินไปที่จะกลายเป็นคลาส 6 ภายในปีเดียว และเจ้าพวกแบบนี้แหละอันตรายที่สุด... มาสู้กับเจ้านั่นด้วยกันนะ"

"โอเค"

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่อยู่ฝั่งของกองทัพปีศาจวิบัติกับมังกรที่เกิดขึ้นมาจากดาเรย์ได้แยกที่พักกันอยู่ และเทลาก้าที่เพิ่งจะออกมาก็ได้เข้าไปในอีกเต็นท์ที่มีมังกรอยู่

จากพลังมานาที่รุนแรงเหมือนจะระเบิดปะทุได้ตลอดเวลามันดูเหมือนว่าข่างของยูอิลฮานจะทำให้เทลาก้ากระวนกระวาย

[อ่า ท่านเทลาก้า!]

[ท่านเทลาก้า!]

ทัศนคติของเหล่ามังกรที่มีต่อเทลาก้านั่นเหมือนกับเจ้าหน้าที่รัฐเจอกับประธานาธิบดี มันไม่น่าแปลกใจเลยในเมื่อเทลาก้าไม่ใช่แค่ว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพปีศาจวิบัติที่อยู่ที่นี่เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะเทลาก้าเป็นสะพ้านเชื่อมระหว่างมังกรกับกองทัพปีศาจวิบัติอีกด้วย

สุดท้ายมังกรตัวอื่นก็เป้นแค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ ถึงแม้ว่าจะแข็งแกร่งแต่ก็ต้องพึ่งพาเทลาก้าที่มาจากต้นกำเนิดเดียวกันเพื่อเอาตัวรอดในดาเรย์เช่นกัน

[เรียกรวมตัว]

เทลาก้าได้รวมมังกรเข้ามาด้วย ไม่มีมังกรตัวไหนที่กล้าจะปฏิเสธทำให้ภายในพริบตาเดียวได้มีมังกรมากกว่า 5,000 ตัวมารวมกันอยู่ในพื้นที่นี้และมาหมอบอยู่ต่อหน้าเทลาก้า

ยูอิลฮานได้ถอนหายใจออกมาในทันที ถึงเมื่อไม่กี่ปีก่อนยูอิลฮานจะกำลังพวกมันออกไปจนหมดแล้ว แต่ดูเหมือนก็ยังมีมังกรเหลืออยู่อีกเป็นจำนวนมากอยู่ดี

หากเขาไม่ได้กวาดล้างมังกรไปในก่อนหน้านี้ ถ้างั้นในตอนนี้ก็คงจะมีมังกรมากกว่านี้อีกจนน่ากลัว และเพราะแบบนี้นี่จึงเป็นการปลอบใจเขาอย่างหนึ่งได้ จริงๆแล้วเขาก็ยังรู้สึกยินดีนิดๆด้วยซ้ำไปที่มีมังกรมากพอใช้สำหรับใช้เป็นวัตถุดิบทำอุปกรณ์ระดับสูงได้

[มังกรทั้งหมดมีเลเวลสูงกว่า 200!]

มังกรทั้งหมดได้ตอบกลับมา

[ครับท่าน!]

[เราได้รับเลือกเกิดมาเป้นสิ่งมีชีวิตที่มีสายเลือดที่ทรงพลัง!]

[ยังไงก็ตาม! พวกนายเพิ่งจะเกิดได้ไม่กี่เป็นเท่านั้น! พวกนายเกิดมาพร้อมกับร่างกายและพลังเวทย์จากมังกรตัวอื่นๆ และจะต้องทำให้นามแห่งเผ่าพันธ์เรายิ่งใหญ่]

[ครับท่าน!]

[ได้โปรดสั่งสอนเราด้วย ท่านเทลาก้า!]

เทล้าก้าได้พูดคำพูดออกมาเหมือนกับครูฝึกในกองทัพ และมังกรก็ได้ตอบกลับมาทั้งหมด 100% เต็ม นี่ทำให้ยูอิลฮานถึงกลับหลุดปรบมือออกมา

"เจ้านี่มีศักยภาพเป็นครูฝึกซะด้วย..."

"นี่มันใช่เวลาไหม?"

"รอเดี๋ยวสิ ฉันจะต้องดูสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ก่อนที่จะตัดสินใจ"

[มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะเอาชนะในกาลเวลาได! นั่นคือต่อสู้เอาชีวิตเข้าแล้ว! การที่ฉันแข็งแกร่งแบบนี้ก็เพราะการต่อสู้เช่นกัน]

[รบ!]

[แต่ในตอนนี้ที่โลกนี้เต็มไปด้วยสิ่งมี...]

[โง่เขลา]

แรงกดดันที่มหาศาลของเทลาก้าได้กดดันมังกรทั้งกลุ่มในทันที

[พวกนายคิดว่าพวกนายจะต้องใช้เวลานานขนาดไหนกันกว่าจะได้เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้หากเอาแต่ฆ่าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำน่ะ! พวกนายจะแกร่งขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเอาชนะในตัวตนที่แกร่งกว่าได้เท่านั้น]

[แข็งแกร่งขึ้น...]

[ฉันอย่างจะแกร่งขึ้น!]

"ฟูวว"

ทำไมพวกมังกรถึงได้หมกหมุ่นแต่กับพลังกันนะ... ยูอิลฮานได้มองไปที่ยูมิลด้วยรอยยิ้มแห้งๆ สายตาของยูมิลในขณะที่มองไปที่เทลาก้าก็ยังส่องประกายออกมา

"พ่อครับผมอยากจะแกร่งเหมือนมังกรนั่น"

"ไม่มีปัญหาหรอก มิลทำได้อยู่แล้ว"

"ครับ"

[พวกคนที่มาอารวาดในพื้นที่ทวีปแห่งนี้ นับจากนี้ไปเราจะกำจัดพวกมันออกไปให้หมด! ด้วยวิธีนี้เราจะแกร่งขึ้น]

[พวกเราจะติดตามท่านไป!]

คำพูดของเทลาก้าได้ส่งผลเป็นอย่างมาก มังกรที่ก่อนหน้านี้ยังไม่มั่นใจในพลังตัวเองได้กล้าขึ้นมาแล้ว มังกรทุกๆตัวได้กางปีกขึ้นโบยบิน

เทลาก้าได้กลับไปสู่ร่างมังกรที่ใหญ่ที่สุดในหมู่มังกรทั้งหมด เขาคือศูนย์กลางของเหล่ามังกรและคำรามออกมา

[เราจะแกร่งยิ่งกว่านี้อีก! มังกรทุกๆตนที่รอดชีวีติในสงครามครั้งนี้จะได้รับจารึกนามแห่งเกียรติยศจากกองทัพปีศาจวิบัติ!]

[โอ้ววววววววว!]

[กรรรรรรร!]

มังกรทั้ง 5,000 ตัวได้คำรามดังไปทั่ว สมาชิกคนอื่นๆของกองทัพปีศาจวิบัติที่ยังอยู่ในเต็นท์ได้มองไปที่เทลาก้า แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลย

[เจ้าโง่... เราจะไม่ทำตามเจ้านั่นหรอกนะ]

[ปล่อยให้มันมุ่งไปหาหายนะเถอะ]

[มันคิดว่ากองทัพปีศาจวิบัติมีไว้เพื่อพวกมันหรือไงกัน? งี่เง่า]

จากบุคลลิกที่ขัดแย้งกันภายในนี้ของพวกกองทัพปีศาจวิบัติยูอิลฮานก็คาดเอาไว้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น! เทลาก้าได้นำทางไปกับมังกร และกองทัพปีศาจวิบัติก็ไม่สนใจพวกเทลาก้าเลย พวกนี้เป็นพวกที่จะมาเสียใจเอาตอนที่ถูกศัตรูจัดการกว้างล้าง

ยูอิลฮานได้มองฉากๆนี้อย่างพึงพอใจและได้ข้อสรุปออกมา

"เยี่ยม ถ้างั้นก็รอให้พวกมังกรออกไปก่อนแล้วค่อยเข้าไปโจมตีพวกทีเหลืออยู่"

"ฉันก็คิดแบบนาย"

"การสู้กับคลาส 5 นับร้อยก็ยังดีกว่าไปสู้กับคลาส 6 ตัวเดียว"

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกพอใจกับการที่ศัตรูเคลื่อนไหวเป็นใจให้กับเขา! ยูอิลฮานได้ยืนส่งมังกรจากไปและเตรียมการเคลื่อนไหว เขาได้เรียกตัวแทนต่างๆเขามารับคำสั่ง

"อย่างแรกเลยนะแนจะออกไปก่อน สมาชิกที่เหลือก็อย่าทำงานกันคนเดียว ร่วมมือกันเอาไว้เข้าใจนะ มิลอยู่กับกองทัพมังกร เลียร่าอยู่กับหมาป่าและเอลฟ์ เธอต้องเป็นคนนำพวกเขาแล้วก็ปกป้องด้วยเช่นกัน ศัตรูคือสิ่งมีชีวิตชั้นสูง พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะเจอการโจมตีแบบไหน"

"เข้าใจแล้วท่านจักรพรรดิ!"

"เข้าใจแล้ว"

"ในที่สุดก็ได้สู้กับสิ่งมีชีวิตชั้นสูง...!"

นายูนาก็ได้เริ่มควบคุมดินแดนศักดิ์สิทธิ์จริงๆจังๆเพื่อมอบพรให้กับทุกๆคนที่อยู่ในพื้นที่ อย่างแรกเลยเธอให้พรเต็มกำลังกับยูอิลฮาน จากนั้นก็ยูมิล เลียร่า และคนอื่นๆต่อ ทั้งกองทัพในตอนนี้ได้ถูกเสริมพลังขึ้นมากกว่า 50% ซะอีก

[พวกเราจะเคลื่อนทัพไปทำลายและเหยียบย่ำในทุกๆอย่างที่ขว้างหน้า!]

[เข้าใจแล้วครับ!]

[หึ่ม! ถ้าพวกนายออกไปตอนนี้จะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเราจนกระทั่งสงครามจบนะ!]

[ฉันไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากพวกขี้ขลาดที่ไม่เหมาะสมกับนามแห่งกองทัพปีศาจวิบัติหรอกนะ! ไปได้!]

พอกองทัพมังกรได้จากไปไล่ล่าศัตรูแล้ว กองทัพปีศาจวิบัติก็ได้ปล่อยผ่านไป และกระจายกองกำลังไปตามที่ต่างๆของค่าย และในเวลานี้เอง!

"ถ้างั้นเราจะไปกันเลยนะ"

"ระวังตัวด้วยอิลฮาน"

ยูอิลฮานกับกองทัพได้เริ่มปฏิบัติการณ์แล้ว

[นายท่าน ฉันจะโจมตีได้เมื่อไหร่?]

"ในตอนที่ฉันเผยตัวออกมา"

[...มันจะมีช่วงเวลาแบบนั้นด้วยหรอ?]

"...แล้วเธอคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ?"

อย่างแรกยูอิลฮานได้ดูความกระฉับกระเฉงของศัตรู แต่น่าแปลกใจที่พวกศัตรูทุกๆคนขี้เกียขมากๆ พวกนี้เอาแต่เชื่อมั่นในเวทย์ป้องกันที่ปกคลุมค่ายนี้อยู่

ถ้าหากพวกศัตรูได้รู้ถึงตัวตนของยูอิลฮานที่สามารถมองข้ามการตรวจจับทางเวทย์ได้ทุกชนิดอยู่ล่ะก็ พวกศัตรูจะไม่มีวันทำแบบนี้เลย แต่ว่าไม่เพียงพวกศัตรูจะไม่รู้ว่ายูอิลฮานอยู่ในดาเรย์เท่านั้น แต่ถึงให้รู้พวกศัตรูก็ไมีวันจะคิดว่าเวทย์ป้องที่ถูกสิ่งมีชีวิตชั้นสูงร่ายอย่างเต็มกำลังจะถูกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำคนหนึ่งก้าวข้ามผ่านมาง่ายๆ

"ยังไงก็ตามถ้าในความนี้พวกมันได้รับความเสียหาย ถึงพวกมันจะเป็นพวกโง่เง่าแต่ว่าคราวหน้าพวกมันจะต้องเตรียมตัวตั้งรับไว้แน่ เพราะงั้นในคราวนี้จะเป็นครั้งเดียวที่ฉันจะจัดการพวกมันได้"

"โจมตีได้แล้วน่า"

ยูอิลฮานได้หยิบเอาหอกมังกรแปดหางออกมาสร้างเพลิงสีม่วง ประกายเพลิงผสมเข้าไปก่อนที่จะเพิ่มเพลิงนิรันดร์เข้าไปด้วย ตอนนี้ปลายคมหอกของเขาได้คมถึงขีดสุดไปแล้ว

"ฉันจะเปิดใช้งานสกิลร่วงหล่นในทันทีที่ฉันถูกเจอตัวนะ นั่นแหละคือสัญญาณมิสทิค"

[สัญญานั่นคือจะให้ฉันเปิดใช้งานอุกกาบาตกระแทกสินะ เข้าใจแล้วล่ะ]

อุกกาบาตกระแทกก็คือเทคนิคบ้าๆอย่างการให้ป้อมปราการทั้งสองแห่งที่กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์จากพลังของยูนาพุ่งงลงไปชนศัตรูอย่างรวดเร็วกระทันหัน นี่แหละคือสิ่งที่มิสทิคจะทำ

"สมบูรณ์แบบ"

พรของนายูนา เปิดใช้ประกายเพลิง และอย่างสุดท้ายคุกกี้ยัดไส้เวทมนต์ พลังของยูอิลฮานได้ถูกเพิ่มถึงขีดสุดแล้ว เขาได้กระโดดกางปีกพุ่งตัวออกไปที่พื้นด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เขากระทั่งให้การกระโดดเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก

"ฮ่าห์"

เขาได้ทะลวงผ่านเวทย์ป้องกันและบาเรียของศัตรูเข้าไปในค่ายทันที ยูอิลฮานได้เกร็งตัวเตรียมไปเผื่อว่าเขาจะถูกพบ แต่แล้วเขาก็ไม่ถูกเจอ

[งี่เง่าชดๆ เจ้ามังกรพวกนั้นกำลังเข้าไปหาความตาย...]

[ฉันจะไปนอนพักเตรียมตัวสำหรับสงครามที่กำลังจะมานะ]

นอกจากนี้กองทัพปีศาจวิบัติกว่า 300 คนได้เชื่อมั่นอย่างมากว่าจะไม่มีการโจมตีที่นี่ขึ้นและเอาแต่ฝึกฝนสกิลพักผ่อนกันอย่างขยันขันแข็ง ริมฝีปากยูอิลฮานได้โค้งขึ้นมาเป็นรอยยิ้มเมื่อเขาได้เห็นเรื่องพวกนี้

"ดีเลย ถ้างั้นก็"

ยูอิลฮานได้ยกหอกที่เต็มไปด้วยเพลิงขึ้นมาเพื่อแทงเข้าไปในสมาชิกของกองทัพปีศาจวิบัติที่กำลังอยู่ในท่าทางที่ขี้เกียจที่สุด

"ขอบคุณสำหรับอาหารนะ"