ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 046 วิชากระบี่มารสวรรค์ชั่วร้าย

ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 046 วิชากระบี่มารสวรรค์ชั่วร้าย

กลับถึงหอชมดารา ลู่หลี่ตรงเข้าสู่ห้องลับสำหรับบำเพ็ญเพียรทันที

ครืน

เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น ประตูหินห้องลับปิดลง

ลู่หลี่เลียริมฝีปาก สะบัดมือวูบหนึ่ง กองสมบัติขนาดใหญ่ก็ลอยออกมา ตกลงบนพื้นตรงหน้า

เขาเริ่มนับทรัพย์สินของตนเอง

หินวิญญาณระดับกลาง 1,760 ก้อน ธงรวมดวงจิต กระบี่ลิ่วจิน ขวดยานัตถุ์หยกขาว โลหิตแท้เจียวเขียว

จริงสิ!

ยังมีผีวิญญาณอีกหนึ่งตน!

“สามารถหลอมรวมโลหิตแท้เจียวเขียวได้โดยตรงเลย!”

ลู่หลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง นำหินวิญญาณระดับกลาง 100 ก้อนใส่ลงในค่ายกลรวมวิญญาณโดยตรง

เสียงดังวึ้ง

ค่ายกลรวมวิญญาณถูกกระตุ้นให้ทำงาน เปล่งแสงวิญญาณสีเขียวออกมา

ชั่วพริบตา ปราณวิญญาณเข้มข้นเป็นสาย ๆ ก็ซึมออกมาจากลวดลายค่ายกลบนพื้น อบอวลไปทั่วบริเวณ

ลู่หลี่นั่งขัดสมาธิกลางค่ายกล มือหนึ่งประคองโลหิตแท้เจียวเขียว มือหนึ่งร่ายเคล็ดวิชา ควบแน่นจนปรากฏปลาวิญญาณกลืนกินสีเลือดตัวหนึ่งขึ้นมา

ชั่วพริบตาถัดมา ภายใต้การควบคุมด้วยจิตตระหนักรู้ของเขา ปลาวิญญาณกลืนกินก็แหวกว่ายออกมา วนเวียนรอบโลหิตแท้เจียวเขียว

จากนั้น ราวกับปลาที่กำลังกินเหยื่อ มันกลืนกินหมอกสีเขียวสายหนึ่งของโลหิตแท้เจียวเขียวเข้าไปโดยตรง

ฟู่ว

แทบจะในชั่วพริบตา ปลาวิญญาณกลืนกินที่มีขนาดเท่าตะเกียบก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเท่ากำปั้น กลายเป็นปลาทองตัวใหญ่ รูปร่างอ้วนฉุยิ่งนัก!

มันสะบัดหางอย่างเชื่องช้า แหวกว่ายอย่างสบายอารมณ์ มาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่หลี่

พุ่งเข้าใส่อย่างแรง!

มุดเข้าไปในหว่างคิ้วโดยตรง

ลู่หลี่รู้สึกได้ทันทีว่าหว่างคิ้วราวกับถูกยุงกัด บวมปูดขึ้นมาเป็นตุ่มเล็ก ๆ

ทั้งร้อนทั้งคัน!

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

รอจนตุ่มเล็ก ๆ นี้ยุบลง ก็หมายความว่าปราณโลหิตเจียวเขียวที่ปลาวิญญาณกลืนกินได้กลืนเข้าไปนั้นถูกหลอมรวมจนหมดสิ้น จะเปลี่ยนเป็นตบะโดยสมบูรณ์ ยกระดับขั้นของวรยุทธ์มารคุนเผิงกลืนสวรรค์

ติ๊ง

เวลานี้เอง เสียงใสกังวานดังขึ้นในห้วงสมองทันที:

[เจ้าได้กลืนกินปราณโลหิตเจียวเขียวหนึ่งสาย]

[วรยุทธ์มารคุนเผิงกลืนสวรรค์เริ่มทำการหลอมรวม... คาดว่าจะหลอมรวมเสร็จสิ้นในหนึ่งก้านธูป]

[วรยุทธ์มารคุนเผิงกลืนสวรรค์ของเจ้าเนื่องจากได้กลืนกินโลหิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง จึงได้รับความพึงพอใจ อารมณ์เบิกบานสุดขีด ผลลัพธ์การบำเพ็ญเพิ่มขึ้น 8,000%]

ผลลัพธ์ถึงกับทรงพลังขนาดนี้เชียวหรือ?

ลู่หลี่ได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อย

มิน่าเล่ากุ่ยหมอเจินเหรินถึงมั่นใจว่าจะทำให้เขาบำเพ็ญถึงระดับสร้างรากฐานได้ภายในหนึ่งเดือน!

ที่แท้ นี่ถึงจะเป็นวิธีบำเพ็ญวรยุทธ์มารคุนเผิงที่ถูกต้อง!

ลู่หลี่ดีใจในใจเล็กน้อย

แต่พอลองคิดดูอีกที การยกระดับขั้นของวรยุทธ์วิถีมารนั้นรวดเร็วก็จริง แต่รากฐานไม่มั่นคง เกิดปัญหาได้ง่าย ธาตุไฟเข้าแทรกได้ง่าย

“ระบบ!”

ลู่หลี่สีหน้าเคร่งขรึม เรียกหาในใจเบา ๆ

ฟึ่บ

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

[เจ้าภาพ: ลู่หลี่]

[ระดับ: หลอมปราณขั้นที่ห้า]

[มนต์เวทมังกรสวรรค์มหาเดชา: ขั้นที่สอง (ความคืบหน้า 10%)]

[มนต์เวทวัชระมหาฤทธา: ขั้นที่สอง (ความคืบหน้า 13%)]

[วรยุทธ์มารคุนเผิงกลืนสวรรค์: ขั้นที่ห้า (ความคืบหน้า 88%)]

[วรยุทธ์เทพวัชระมิแตกดับ: ขั้นที่สี่ (ความคืบหน้า 20%)]

[ฝ่ามือมหาเมตตามหากรุณา: ขั้นที่สิบ (สมบูรณ์)]

[ย่างก้าวเงาผีวิญญาณ: ขั้นที่สิบ (สมบูรณ์)]

ความคืบหน้า 88%?

ลู่หลี่เห็นดังนั้น สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะยินดี

เขาจะบำเพ็ญถึงระดับหลอมปราณขั้นที่หกได้ในเร็ว ๆ นี้!

อีกทั้ง สถานะของวรยุทธ์มารคุนเผิงกลืนสวรรค์ก็สูงขึ้นแล้ว จัดอยู่ในอันดับที่สาม รองจากมนต์เวททั้งสองบทเท่านั้น

นี่แสดงว่า วรยุทธ์มารวิชานี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง อยู่เหนือวรยุทธ์เทพวัชระมิแตกดับไปแล้ว!

“ไม่เลว ไม่เลว!”

ลู่หลี่พยักหน้าเงียบ ๆ สายตาเบนไปตกอยู่ที่แผ่นหยกแผ่นหนึ่งตรงหน้า

ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์!

“มาดูกันว่าเคล็ดวิชากระบี่นี้จะร้ายกาจเพียงใด!”

ดวงตาของลู่หลี่เป็นประกาย ยื่นมือออกไปคว้าแผ่นหยก แล้วแนบเข้าที่หว่างคิ้วโดยตรง

ทันใดนั้น ในสมองก็เกิดเสียงดังสนั่น!

จิตตระหนักรู้อันทรงพลังสายหนึ่งบุกรุกเข้ามาในห้วงสมุทรแห่งปัญญาของเขาอย่างแข็งกร้าว แปลงเป็นเงาร่างชายชราชุดเขียวผู้มองดูใต้หล้าด้วยสายตาดูแคลน

“ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์ คือวิถีแห่งมารสวรรค์ กัดกินพลังเจ็ดอารมณ์เจ็ดดวงกายของผู้คน ควบแน่นเป็นปราณกระบี่สูงสุด ตัดดวงจิตทำลายดวงกาย สังหารคนไร้ร่องรอย...”

เสียงของชายชราชุดเขียว ราวกับเสียงสวรรค์กึกก้อง สั่นสะเทือนห้วงสมุทรแห่งปัญญา

ไม่นานนัก เสียงติ๊งก็ดังขึ้น

การแจ้งเตือนระบบดังขึ้นตามมา:

[ยินดีด้วยกับเจ้าภาพ เจ้าได้เรียนรู้ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์แล้ว]

[เจ้าได้เรียนรู้กระบี่ที่หนึ่งแห่งยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์ วิชากระบี่พริบตา]

[ความคืบหน้าปัจจุบัน 0%]

สิ้นเสียง เสียงดังแกรกก็ดังขึ้น

แผ่นหยกที่แนบอยู่บนหน้าผากของลู่หลี่กลายเป็นผงหยก ร่วงหล่นลงจากซอกนิ้ว

“ถึงกับเรียนรู้ได้เลยหรือ? อีกทั้ง ยังเป็นเคล็ดวิชากระบี่ที่ชั่วร้ายเช่นนี้? ให้คนกลายเป็นมารสวรรค์เนี่ยนะ?”

ลู่หลี่สีหน้าตื่นตระหนก

มารสวรรค์ หมายถึงมารสวรรค์นอกดินแดน ไร้ลักษณ์ไร้ตัวตน มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ขอเพียงผู้บำเพ็ญมีจิตมาร ก็ล้วนชักนำให้มารสวรรค์นอกดินแดนมาแอบดูได้

หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว มารสวรรค์บุกรุก ก็จะธาตุไฟเข้าแทรกทันที ไฟคลอกกายตาย

โดยปกติ มารสวรรค์นอกดินแดนจะแอบแฝงตัวอยู่ในร่างของผู้บำเพ็ญ กลืนกินพลังเจ็ดอารมณ์ที่เกิดจากเจ็ดดวงกายของผู้บำเพ็ญเพื่อเติบโต

คนมีสามดวงจิตเจ็ดดวงกาย เจ็ดอารมณ์ที่เกิดขึ้น ก็มาจากเจ็ดดวงกายนั่นเอง

เจ็ดอารมณ์ ได้แก่ สุข โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด ปรารถนา

ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์ คือการให้คนเลียนแบบมารสวรรค์ ดูดซับพลังเจ็ดอารมณ์จากร่างผู้อื่น ควบแน่นเป็นปราณกระบี่มารสวรรค์สูงสุดของตนเอง

ยิ่งดูดซับคนมากเท่าใด ปราณกระบี่ยิ่งบริสุทธิ์ร้ายกาจมากเท่านั้น

ช่างเป็นความคิดระดับอัจฉริยะปีศาจจริง ๆ!

ไม่ใช่มนุษย์ปกติจะคิดออกมาได้แน่นอน!

ลู่หลี่อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความทึ่ง

ชั่วพริบตาถัดมา เขาขมวดคิ้ว

นี่มันวรยุทธ์มารวิถีชั่วร้ายชัด ๆ!

ง่ายมาก ผู้ที่จ้องมองห้วงลึก ย่อมถูกห้วงลึกจ้องมองกลับ!

การดูดซับพลังเจ็ดอารมณ์ของผู้อื่นมั่วซั่วเช่นนี้ จะต่างอะไรกับมารสวรรค์?

ย่อมต้องชักนำให้มารสวรรค์นอกดินแดนจำนวนมากมาแอบดูแน่นอน!

อีกทั้ง พลังเจ็ดอารมณ์นี้ยังดูดซับมั่วซั่วไม่ได้ ต้องเป็นอารมณ์เจ็ดอย่างที่ผู้อื่นเกิดเพราะเขา หรือมีต่อเขาเท่านั้น

จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย

อาศัยรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลาของเขา หากออกไปขายตัว น่าจะมีสตรีไม่น้อยที่เกิด ‘ความปรารถนา’ ในเจ็ดอารมณ์ต่อเขาในทันที

นอกจากนี้ ความสุข ความโกรธ ความกลัว ความเกลียดชัง ในเจ็ดอารมณ์ ก็ล้วนง่ายดาย

แต่การจะให้ผู้อื่นเศร้าโศกเพื่อเขา หรือกระทั่งหลงรักเขา กลับยากเย็นแสนเข็ญ

“ช่างเถอะ วิชากระบี่นี้อันตรายเกินไป ไม่ฝึกแล้ว! วันหน้าค่อยหาเคล็ดวิชากระบี่ที่ปกติกว่านี้สักหน่อยเถอะ!”

ลู่หลี่ชั่งใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัดสินใจว่าจะละทิ้งเคล็ดวิชากระบี่นี้

แต่ทว่า

ในเวลานี้เอง

เสียงติ๊งใสกังวานดังขึ้น:

[ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์ของเจ้าดูดซับความโกรธแห่งเจ็ดอารมณ์ ความชั่วร้ายแห่งเจ็ดอารมณ์ อารมณ์ตื่นเต้นผิดปกติ มารสวรรค์ตื่นรู้ ผลลัพธ์การบำเพ็ญเพิ่มขึ้น 20,000%]

[ความคืบหน้าการบำเพ็ญ +1%]

???

ดวงตาของลู่หลี่เบิกกว้างทันที

ไม่ใช่กระมัง!

ทำไมถึงยังบำเพ็ญเองได้อีก?

แถมยังความเร็วการบำเพ็ญสองร้อยเท่าโดยตรง?

อีกอย่าง ไปเอาความโกรธแห่งเจ็ดอารมณ์ ความชั่วร้ายแห่งเจ็ดอารมณ์มาจากไหน?

ลู่หลี่ทำหน้ามึนงง

...

ยอดเขาหวงเฉวียน

ภายในจวนถ้ำจินสือแห่งหนึ่ง

“อ๊ากกกก! ลู่หลี่ ข้าสาบานว่าจะฆ่าเจ้า ตัดจิตมารของข้าทะลวงสู่แกนทอง! ล้างแค้นชำระหนี้เลือดให้น้องชายข้า!”

ลี่จิ่งดวงตาแดงก่ำ กัดฟันกรอด เค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันทีละคำ

ทุกตัวอักษร ราวกับพกพาความแค้นพันปี คำสาปแช่งหมื่นปี

...

ภายในห้องลับสำหรับบำเพ็ญเพียร

ลู่หลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ช่างเถอะ บำเพ็ญก็บำเพ็ญไป อย่างไรเสียเขาก็จะไม่บำเพ็ญด้วยตัวเอง เคล็ดวิชากระบี่นี้น่าจะพัฒนาได้ไม่เร็ว

อีกทั้งยังมีมนต์เวทต้าหลัวกดข่มอยู่ คาดว่ามันคงก่อเรื่องใหญ่โตไม่ได้

คิดถึงตรงนี้ ลู่หลี่ก็วางใจลง

สายตาเบนไปอีกครั้ง ตกอยู่ที่กระบี่ลิ่วจินและขวดยานัตถุ์หยกขาวตรงหน้า

“กระบี่ดี!”

ลู่หลี่หยิบกระบี่ลิ่วจินขึ้นมา พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

กระบี่ทองสามชุ่นเล่มนี้แสงไหลเวียนแวววาว ไม่ใช่ทองไม่ใช่หินไม่ใช่ไม้ เบายิ่งนัก ไม่รู้เหมือนกันว่าใช้วัสดุอะไรหลอมสร้างขึ้นมา

ตัวกระบี่ทั้งเล่มปรากฏรูปทรงเพรียวลมที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีการแกะสลักลวดลายใด ๆ แต่ทำให้คนมองแล้วรู้สึกว่าเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

อีกทั้ง ยังไม่ได้ใช้พลังเวทกระตุ้น กระบี่ลิ่วจินก็แผ่ซ่านความคมกริบชนิดหนึ่งออกมา

ลู่หลี่ดึงเส้นผมออกมาหนึ่งเส้น วางไว้บนคมกระบี่

ฟู่ว

เป่าเบา ๆ

เส้นผมขาดเป็นสองท่อน

ต้องรู้ว่า อาศัยวรยุทธ์เทพวัชระมิแตกดับของเขาในตอนนี้ เส้นผมก็แข็งกว่าลวดเหล็ก การเป่าครั้งนี้ ขาดสะบั้นโดยตรง เห็นได้ชัดถึงความคมของกระบี่ลิ่วจิน

ต่อสิ่งนี้ ลู่หลี่พึงพอใจมาก

“ขวดยานัตถุ์หยกขาวนี้...”

ชั่วพริบตาถัดมา ลู่หลี่หยิบสมบัติอีกชิ้นที่ฮูหยินหงหลูมอบให้ขึ้นมา ตกอยู่ในห้วงความคิด

ฮูหยินหงหลูสงสัยว่าจะเป็นสายลับพันธมิตรเต๋า

ก่อนจากไป มอบขวดยานัตถุ์ใบนี้ให้เขา รู้สึกว่ามีความนัยลึกซึ้งอยู่บ้าง

อีกทั้งก่อนไปนางยังใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเขาเบา ๆ สามที

นี่หมายความว่าอย่างไร ให้เขาไปหานางตอนเที่ยงคืนหรือ?

นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้

ลู่หลี่ครุ่นคิด โคจรพลังเวท ถ่ายเทลงไปในขวดยานัตถุ์หยกขาว

ไม่ได้มีสถานการณ์พิเศษใด ๆ เกิดขึ้น

ขวดยานัตถุ์หยกขาวนี้เป็นสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่งจริง ๆ สามารถกักเก็บพลังเวทได้ เอาออกมาใช้ในเวลาสำคัญ

หรือว่า...

ทันใดนั้น ดวงตาของลู่หลี่ก็สว่างวาบ ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ชั่วพริบตาถัดมา สีหน้าของเขาเคร่งขรึมเล็กน้อย เคล็ดวิชาในกายเปลี่ยนไป กลายเป็นพระสูตรแท้ม่วงอรุณหลอมตะวัน

หลังจากการหายใจเข้าออกปราณวิญญาณ ปราณแท้ห้าธาตุตะวันเจิดจ้าสายหนึ่งก็ควบแน่นออกมาภายในกาย

ไม่ลังเล เขากระตุ้นปราณแท้ห้าธาตุตะวันเจิดจ้าสายนี้ ถ่ายเทลงไปในขวดยานัตถุ์หยกขาว

ก็ยังไม่มีสถานการณ์ผิดปกติใด ๆ ปรากฏขึ้น

“หรือว่าคิดผิด?”

ลู่หลี่กำขวดยานัตถุ์หยกขาว ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สายตาเบนไป เห็นกระบี่ลิ่วจินข้างกาย ก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง

จากนั้น เขาหยิบกระบี่ลิ่วจินขึ้นมา เสียบเข้าไปทางปากขวดยานัตถุ์หยกขาว แล้วถ่ายเทปราณแท้ห้าธาตุตะวันเจิดจ้าสายหนึ่งเข้าไปในขวดยานัตถุ์อีกครั้ง

จากนั้น ดีดนิ้วใส่ขวดยานัตถุ์สามที

เสียงดังวึ้ง

ขวดยานัตถุ์หยกขาวสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที แสงสีเขียวสาดส่อง ควันขาวกลุ่มหนึ่งพ่นออกมาจากปากขวดทันที ควบแน่นเป็นเงาร่างคนผู้หนึ่ง

“สามร้อยปีแล้ว! สามร้อยปีแล้วสามร้อยปีเล่า! เจ้ารู้ไหมว่าสามร้อยปีนี้ข้าผ่านมันมาได้อย่างไร?”

ทันทีที่เงาร่างคนปรากฏ ก็เงยหน้าขึ้นสี่สิบห้าองศา หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมา น้อยใจอย่างที่สุด

จากนั้น นางก้มหน้าลง ดวงตาคู่งามที่ตื่นเต้นจ้องมองลู่หลี่ เอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า

“เจ้า คือลูกข่ายของข้าใช่ไหม?”