ตอนที่ 99 หยุนจี

หลังพยายามอยู่พักหนึ่งแต่เอื้อมไปหาอีกฝ่ายไม่ได้สักที หลิงอี้จึงใช้สายลมค่อยๆพัดเธอเข้าบ้าน

ที่ลังเลก่อนหน้านี้เพราะเขากำลังระวังตัว เขากลัวว่าเธอจะโจมตีทันทีเมื่อฟื้นขึ้นมา

และเขาไม่อยากพาเธอเข้าบ้านเพราะที่มาของเธอยังไม่ชัดเจน

แต่เขาเลิกกังวลเรื่องนี้เมื่อนึกได้ว่าเธอใช้พลังภายในบ้านไม่ได้ถ้าตนไม่อนุญาต

ไม่ว่าเทพหรือปีศาจล้วนต้องกลายเป็นคนธรรมดาภายในบ้านเขา

“คงเจ็บน่าดู”

หลินซูโหรวต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าหลิงอี้กำลังจะพาผู้หญิงบาดเจ็บหนักเข้ามา “เธอโดนตามล่าเหรอ? เป็นไปได้ไหมว่าศัตรูของเธอกำลังตามมา”

“หรือว่า...จะโยนเธอออกไปดี?”

“ห๊ะ?”

หลิงอี้มองหลินซูโหรวด้วยความแปลกใจ เขาแปลกใจที่เธอพูดแบบนี้

เขาเห็นเธอเม้มฝีปากจากนั้นเดินมากระซิบ “นายเพิ่งเข้าเสินลู่ได้ไม่นาน ไม่จำเป็นต้องไปเดือดร้อนเพราะคนแปลกหน้า”

“ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้ถูกทิ้ง แต่ตอนนี้ฉันกลัวว่าศัตรูของเธอจะตามมา”

หลินซูโหรวมองผู้หญิงเปื้อนเลือดบนพื้นด้วยใบหน้าซับซ้อน

“ไม่ต้องห่วง”

หลิงอี้จับมือเธอและลูบหลังมือเบาๆ “ในบ้านหลังนี้ฉันเป็นผู้ไร้เทียมทาน”

“ต่อให้ผู้เล่นอันดับหนึ่งของโลกมา แค่ฉันใช้ความคิดก็ฆ่าเขาได้แล้ว”

หลินซูโหรวมองเขาด้วยตาเบิกกว้าง

เห็นได้ชัดว่าเธอสงสัยคำพูดที่เกินจริงของเขา

หลิงอี้ไม่ได้อธิบายต่อ หลังจากปิดประตูแล้วเขาเดินไปด้านข้างของหญิงสาวและเริ่มคิดว่าจะจัดการกับเธอยังไง

ผู้หญิงคนนี้สูงประมาณ1.85เมตร อาจเป็นเพราะระดับฮอร์โมนมากเกินไปจึงทำให้ร่างกายของเธอพัฒนาได้ดี

ผมสีดำยาวปิดไปครึ่งแก้ม

แค่ครึ่งแก้มขวาที่เหลือก็รู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้สวยกว่าหลินซูโหรว

บนร่างกายของเธอมีบาดแผลมากมาย บาดแผลมีขนาดเล็กใหญ่กว้างยาวซึ่งเกิดจากอาวุธแหลมคม กางเกงรัดรูปสีดำของเธอเต็มไปด้วยรอยขาด – ดูแล้วเธอคงถูกล้อมมา

ที่ข้อมือซ้ายของเธอมีสร้อยข้อมือคริสตัลสีแดงเลือด สิ่งนี้น่าจะเป็นสมบัติของเธอ

“ไม่รักษาเธอเหรอ?”

หลินซูโหรวเข้ามานั่งยองๆข้างเธอและมองแก้มของหญิงสาวบนพื้นอย่างระวัง

“อืม”

แม้ว่าเขาไม่มีสกิลรักษา แต่ยันต์รักษามีมากมายในร้านค้า

เขาซื้อยันต์สองสามอันแล้วใช้กับเธอ

วินาทีถัดมา

ขณะที่เกิดแสงสีเขียวระยิบระยับรอบตัวเธอ บาดแผลอันน่ากลัวบนร่างกายก็เริ่มหายเป็นปกติ

หลินซูโหรวนำอ่างน้ำอุ่นออกจากห้องน้ำและเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบเลือดบนร่างกายของหญิงสาว

ขณะเดียวกันหลิงอี้เปิดใช้งาน[ตาทิพย์]ตรวจสอบสถานการณ์ของผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้

[หยุนจี (เลเวล80)

เพศ:หญิง

อายุ: 28 (โสด)

......

สถานะปัจจุบัน: หมดสติ, ยับยั้งการรักษาตนเอง(ไม่ทำงาน), ยับยั้งการฟื้นคืนชีพ(ไม่ทำงาน), ยับยั้งการรักษา(ไม่ทำงาน), คำสาปเปลี่ยนปีศาจ(ไม่ทำงาน), พิษจิตใจ(ไม่ทำงาน), การป้องกันเสินลู่ - เป้าหมายถูกจำกัด(ไม่ทำงาน)

อารมณ์ปัจจุบัน: ไม่มี]

“เชี่ย...สถานะติดลบเพียบเลย”

เมื่อเขาพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้าน เขาก็ใช้ความสามารถของ[ยันต์คุ้มกันบ้าน]เพื่อลบล้างสถานะพิเศษของเธอ

ถ้าไม่ได้พาเธอเข้ามาคงรักษาไม่ได้แน่

เพราะเธอได้รับสถานะ‘ยับยั้งการรักษาตนเอง ยับยั้งการฟื้นคืนชีพ ยับยั้งการรักษา’

“เธอคงโดนล้อมฆ่าจริงๆ…ถ้าปล่อยไว้เฉยๆเธอคงตายแน่”

และเมื่อเขาเห็นสถานะสุดท้ายของอีกฝ่าย หลิงอี้ก็จำตัวตนของผู้หญิงคนนี้ได้ทันใด

เขาได้รู้มาว่าเมื่อสิบปีก่อนผู้หญิงที่ชื่อ‘หยุนจี’ถูกบังคับให้เดิมพันแบบเดียวกับที่เกิดขึ้นในตอนนี้

แต่ผู้เล่นคนแรกที่ไปถึงเลเวล10เป็นผู้หญิงและเธอได้ปฏิเสธ ตั้งแต่นั้นมาจึงมีแค่ผู้เล่นหญิงเท่านั้นที่สามารถติดต่อกับเธอได้

“ไม่แปลกใจเลยที่จับเธอตอนอยู่นอกบ้านไม่ได้”

หลิงอี้แสดงท่าทางแปลกใจ

แต่เขาไม่แปลกใจสำหรับ[ยันต์คุ้มกันบ้าน]ที่หยุดพลังของเสินลู่ได้

อย่างน้อยพลังของ‘ระบบกลายพันธุ์ขั้นสุดยอด’ต้องอยู่ระดับเดียวกับเสินลู่ และบางทีอาจจะสูงกว่าด้วยซ้ำ

ไม่น่าแปลกที่มันลบล้างสถานะของอีกฝ่ายได้

แต่มันมีผลแค่ในบ้านเท่านั้น ถ้าออกไปก็ไม่สามารถแตะเธอได้เหมือนเดิม

“ฉันเช็ดเลือดบนตัวเธอหมดแล้ว”

หลินซูโหรวเงยหน้าขึ้นพูดขณะบิดผ้าขนหนู “ส่วนที่เหลือต้องพาไปที่ห้องน้ำเพื่อทำความสะอาด นายช่วยอุ้มเธอไปหน่อย”

หลิงอี้ “…”

เขาอยากบอกว่า‘ยันต์ทำความสะอาด’หรืออะไรซักอย่างสามารถแก้ปัญหาได้

แต่เขาพูดออกไปไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของหลินซูโหรว

เขาจึงใช้สายลมเบาๆยกผู้หญิงคนนี้เข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อหลินซูโหรวเห็นแบบนั้นเธอจึงพูดด้วยความประหลาดใจ “ความสามารถในการควบคุมลมของนายดีมาก ผู้เล่นคนอื่นที่เรียนรู้พายุคร่ำครวญต้องฝึกอย่างน้อยหลายเดือนถึงจะควบคุมลมแบบนายได้”

“โอ้”

หลิงอี้เอนตัวนอนบนโซฟาด้วยความรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เรื่องของผู้หญิงคนนั้น เขาคงนอนลงและหลับไปแล้ว

หลินซูโหรวหยิบอ่างน้ำและเดินออกไป เมื่อได้ยิน‘โอ้’ของหลิงอี้เธอจึงหันมามองเขาอีกที

พอเห็นว่าเขาดูง่วงเล็กน้อย เธอก็อึ้งไปครู่หนึ่งและยิ้มออกมาเล็กน้อย

เธอวางอ่างน้ำในมือลงแล้วเดินช้าๆไปด้านข้าง เอาคอไปคล้องคอแล้วหอมแก้มเบาแล้วพูดเบาๆว่า “นายไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันเฝ้าเธอเอง”

“เรามีสัตว์ตำนานคุ้มกันบ้านด้วยไม่ใช่เหรอ?”

เธอกำลังพูดถึงดาบเหล็กที่ติดอยู่ในสนามท่ามกลางสายฝน

“ก็ได้”

หลินซูโหรวอาจรู้ผลของมันไม่มากนัก แต่หลิงอี้รู้ผลของมันอย่างชัดเจน

เขามั่นใจเรื่องนี้มาก

......

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

เมื่อถึงเวลา11:50น. หลิงอี้ตื่นขึ้นด้วยความช่วยเหลือของนาฬิกาปลุก

เขาเปิดประตูแล้วเดินไปลงมา

เมื่อเห็นว่าหลินซูโหรวจัดให้หยุนจีนอนบนโซฟาขนาดใหญ่แล้วคลุมด้วยผ้านวมหนาสีขาว

ส่วนตัวเธอก็นั่งอยู่ข้างๆ

เขาจึงกลับเข้าห้องโดยไม่รบกวนเธอ เมื่อถึงเวลาศูนย์เขาก็เข้าเสินลู่อีกครั้ง

[คุณได้รับเวลาจุติ3ชั่วโมง]

[หอคอยทดสอบผู้เล่นใหม่เปิดขึ้นแล้ว ผู้เล่นสามารถค้นหาหอคอยทดสอบที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของค่ายและเข้าร่วมการทดสอบได้ ยิ่งเลเวลสูงยิ่งได้รางวัลมาก!]

[คำแนะนำ: หอทดสอบผู้เล่นใหม่มีเวลาจำกัด24ชั่วโมง เมื่อเข้าหอคอยจะถูกเทเลพอร์ตไปยังพื้นที่ทดสอบ ผู้เล่นไม่ต้องใช้เวลาจุติในพื้นที่ทดสอบ]

[คำแนะนำ: หลังผ่านไป5นาที การทดสอบสำหรับผู้เล่นใหม่จะเริ่มขึ้น! โปรดไปที่หอคอยทดสอบโดยเร็วที่สุด!]

ทันทีที่เข้ามาหลิงก็อี้ดูดซับความรู้สึกของผู้เล่นทั้งหมดที่อยู่โดยรอบ

[คุณดูดซับความรู้สึกหดหู่77คะแนนของหลี่จิ่ว]

[คุณดูดซับความรู้สึกแปลกใจ80คะแนนของหวังหลัว]

[คุณดูดซับความรู้สึกไม่สนใจ62คะแนนของกู่หยวน]

[คุณดูดซับ...]

เขาหันหน้ามองไปรอบๆและเห็นว่าหลายคนแสดงสีหน้าหดหู่ เขารู้สึกงงเล็กน้อยว่า‘ทำไมพวกเขามีสีหน้าแบบนั้น?’

จนกระทั่งเขาได้ยินการพูดคุยของคนอื่นถึงจะเข้าใจ

“แปลกดีเนอะ เราทุกคนได้รับการยกระดับแผนที่เป็นระดับกลางแล้ว แต่การทดสอบผู้เล่นใหม่เพิ่งเริ่มขึ้นเอง”

“ใช่ ฉันยังสู้มอนสเตอร์เลเวล5ถึง6อยู่เลย แต่มอนสเตอร์เลเวล50ถึง60ก็เกิดบนแผนที่ของเราแล้ว ฉันกลัวจริงๆว่าจะมีกิจกรรมมอนสเตอร์บุกโจมตีหลังจากเปิดแผนที่อย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้”

“ถึงยังไงเราก็มีพี่ใหญ่ที่แข็งแกร่งจนสู้ราชามอนสเตอร์ด้วยตัวคนเดียวอบยู่ นั่นคงไม่เป็นปัญหาใหญ่หรอก”

“ฉันกลัวว่าผู้อาวุโสอย่างเขาจะไม่มาน่ะสิ”

“…”