บทที่ 5 - ธุรกิจไฟลุกโชน

บทที่ 5 - ธุรกิจไฟลุกโชน

--------------------

ภายในห้องเก็บตัว หวังไห่โยนยาเผยหยวนระดับสุดยอดที่เพิ่งสังเคราะห์ได้เข้าปาก

ทันทีที่ยาตกถึงท้อง เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณอันหนาแน่นที่ระเบิดออกมา แล้วไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือดโดยอัตโนมัติ เคล็ดหุ่นเชิดโคจรเองอย่างรวดเร็ว

สบาย!

ฟิน!

ลื่นหัวแตก!

ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังไห่ลืมตาขึ้นแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

นี่สิวะคือการบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง!

ด้วยรากปราณระดับต่ำเตี้ยของเขา พอกินระดับสุดยอดเข้าไป มันรู้สึกได้เลยว่าพลังตบะเพิ่มฮวบๆ กระแสพลังอันมหาศาลทะลวงผ่านเส้นชีพจรไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด แต่ราบรื่นไม่มีสะดุด

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ต้อง 'เข็นครกขึ้นภูเขา' แบบเดิม แต่มันเหมือนนั่งอยู่บนหลังม้าศึกที่ควบทะยานไปข้างหน้า!

อันหนึ่งต้องออกแรงเข็นแทบตาย อีกอันแค่นั่งเฉยๆ ให้พลังมันพาไป

ความรู้สึกต่างกันราวฟ้ากับเหว ผลลัพธ์ก็คนละเรื่อง

คอขวดของระดับกลั่นลมปราณขั้น 3 เริ่มสั่นคลอนจากการกินยาเม็ดนี้เข้าไป ถ้าซ้ำอีกสักเม็ด ทะลวงผ่านได้ชัวร์!

หวังไห่หันไปดูหน้าต่างการซื้อขาย

มีรายการแจ้งเตือนเข้ามาเพียบ ยาเผยหยวนระดับต่ำ 8 เม็ดที่วางขายไปก่อนหน้านี้ ขายเกลี้ยงแล้ว

ได้กระสุนมาอีก 32 เม็ดเล็ก

จัดการสังเคราะห์เป็นระดับสุดยอด 1 เม็ด เก็บไว้กินเอง ส่วนเศษที่เหลือผสมเป็นระดับต่ำ แล้ววางขายต่อทันที

ยายิ่งดี ยิ่งต้องรีบกิน

หวังไห่กลืนยาเม็ดที่สองลงไป

ในขณะเดียวกัน พอเขาวางขายยาระดับต่ำอีก 8 เม็ดปุ๊บ คนที่กดติดตามร้านค้าเขาไว้ก็แห่กันมากดซื้อทันที

"ฮ่าๆๆ... ทันว่ะ! ได้มา 2 เม็ด!"

"แง... มือช้า อดเลย"

"เจ้าสำนักหวัง มีของอีกไหม? ขอเยอะๆ หน่อย!"

"ต้องการยาเผยหยวนระดับต่ำด่วนๆ ยาขวดเล็กมันช้าจนจะเป็นบ้าแล้ว"

"โห ยาระดับต่ำของพี่หวังแกของจริงว่ะ เร็วกว่าเดิมคนละเรื่องเลย"

"จบกัน รากปราณต่ำต้อยแบบข้า ถ้าไม่มีของดีช่วย ชาตินี้จะได้สร้างรากฐานไหมเนี่ย"

"ข้าพเจ้ารากปราณระดับสุดยอด ขอบอกว่ายาขวดเล็กแทบไม่มีผล กินไปก็เหมือนไม่ได้กิน นั่งสมาธิเอาคุ้มกว่า"

"รากปราณระดับสุดยอด? เชี่ย! เทพจุติ!"

"รับซื้อยาเผยหยวนระดับต่ำครับ! ให้ราคา 5 เม็ดเล็กแลก 1 เม็ดต่ำเลย..."

ตอนนี้ยาเผยหยวนระดับต่ำขาดตลาดอย่างหนัก

คนส่วนใหญ่เปิดได้แต่ยาขวดเล็ก

พวกรากปราณกาก กินยาขวดเล็กไปก็ดีขึ้นบ้าง แต่พลังที่ได้ก็น้อยนิด

ส่วนพวกรากปราณเทพ ยาขวดเล็กคือขยะ กินไปก็ไลฟ์บอย สู้เก็บไว้ขายดีกว่า

กลายเป็นว่ายาขวดเล็กคือของไร้ค่าที่ใครๆ ก็อยากโละทิ้ง

ส่วนพวกที่โชคดีเปิดได้ยาระดับสูง ก็เก็บไว้ใช้เอง ไม่มีใครบ้าเอามาขาย

ทำให้ยาเผยหยวนระดับต่ำกลายเป็นของแรร์ ราคากำลังพุ่ง

หวังไห่ยิ้มแก้มปริ แต่เขายังไม่ขึ้นราคา ยังคงตรึงราคาไว้ที่ 4 แลก 1 เหมือนเดิม

แค่นี้ก็กำไรเละเทะแล้ว

ธุรกิจผูกขาดแบบนี้ มันช่างหอมหวาน

ความร้อนแรงนี้ย่อมไปเตะตาคนอื่นเข้าจนได้

"ข้าคือ 'เนี่ยหยาง' เจ้าสำนักหยวนตาน (สำนักโอสถทิพย์) ขอเชิญทุกท่านกดติดตามร้านค้าของข้า เร็วๆ นี้จะมีขายยาเผยหยวนระดับต่ำ หรือเผลอๆ อาจมีระดับกลางด้วย!"

ท่ามกลางเสียงเรียกร้องสินค้าจากหวังไห่ จู่ๆ ก็มีข้อความโฆษณาแทรกเข้ามา สร้างความฮือฮาได้ทันที

"เจ้าสำนักเนี่ยมาจากสำนักหยวนตาน? งั้นก็ต้องปรุงยาเป็นสิ! น่าสน!"

"ทุกคนใจเย็นๆ สำนักข้าก็สายปรุงยา มีสูตรยาพร้อม กำลังเร่งผลิตอยู่"

"เยี่ยมเลย กดติดตามรัวๆ มีของดีใช้ก็ไม่ต้องกลัวตายหลัง 7 วันแล้ว"

"เจ้าสำนักเนี่ย รีบๆ ผลิตมาขายหน่อย..."

ในเขตที่ 7 มีเป็นหมื่นสำนัก ย่อมมีสำนักสายปรุงยาปะปนอยู่

ยาเผยหยวนเป็นยาพื้นฐาน ใครๆ ก็มีสูตร

ขอแค่มีเวลาเก็บสมุนไพร ก็ปรุงระดับต่ำออกมาได้ไม่ยาก ถ้าฝีมือดีหน่อย ระดับกลางก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

สำนักหยวนตานของเนี่ยหยางมีศักยภาพนั้น

สำนักนี้เน้นปรุงยา แถมมีผู้อาวุโสขั้นปลายที่ปรุงระดับกลางได้ การที่เนี่ยหยางจะคุยโวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แถมตัวเนี่ยหยางเองก็มีรากปราณระดับสุดยอด เป็นลูกรักของสำนัก

ผู้อาวุโสหนุนหลัง ตำแหน่งเจ้าสำนักมั่นคง

กลุ่มของเนี่ยหยางเริ่มปรากฏตัวในช่องแชต หวังเกาะกระแสยาเพื่อกอบโกยทรัพยากร

มีมีดที่ชื่อว่า 'อายุขัย 3 ปี' จ่อคอหอยอยู่ ยาเพิ่มตบะจึงเป็นสินค้าที่ทำกำไรมหาศาลที่สุดในตอนนี้

พอมีคู่แข่งโผล่มา แต่หวังไห่ดันเงียบหายไป ไม่เติมของสักที กระแสลมเริ่มเปลี่ยนทิศ

"ไอ้เจ้าสำนักหวังนั่น ที่แท้ก็เอายาจากกล่องมือใหม่มาขายกินสินะ?"

"สำนักหุ่นเชิดนี่หว่า ชื่อก็บอกว่าเล่นหุ่น คงปรุงยาไม่เป็นหรอก สงสัยหมดสต็อกแล้ว"

"ฮ่าๆๆ... ไอ้โง่เอ๊ย เอายาระดับต่ำไปแลกยาขยะมาตุนไว้ทำซากอะไร!"

"มิน่าล่ะถึงของขาด ที่แท้ก็ขุดหลุมฝังตัวเอง..."

เสียงเยาะเย้ยเริ่มดังขึ้นในช่องแชต

ถ้าไม่ติดว่าจำกัดข้อความ ป่านนี้ทัวร์ลงหวังไห่จนเละไปแล้ว

ในที่สุด เนี่ยหยางก็วางขายสินค้าล็อตแรก

"มาแล้ว! ยาเผยหยวนระดับต่ำของเจ้าสำนักเนี่ย!"

"ฮ่าๆๆ... กดทันว่ะ!"

"แง... ไม่ทันอีกแล้ว"

"ใจเย็นๆ เนี่ยหยางเขาผลิตเองได้ เดี๋ยวก็มีมาเรื่อยๆ ไม่เหมือนไอ้หวังหรอก"

"ใช่ๆ รอหน่อย"

"อ้าว... เนี่ยหยางเติมของแล้ว แต่เฮ้ย... ทำไมราคาเป็น 5 แลก 1 ล่ะ?" "เออ จริงด้วย..."

พอล็อตแรกหมด ล็อตสองก็มา แต่ขึ้นราคาหน้าตาเฉย

จาก 4 แลก 1 กลายเป็น 5 แลก 1

บางคนเริ่มบ่นอุบ แต่ไม่กล้าด่าแรง แถมมีพวก 'กองเชียร์' (หน้าม้า) ออกมาปกป้อง:

"ไม่ซื้อก็ไสหัวไป พวกขอทาน! ข้าสนับสนุนเจ้าสำนักเนี่ย ปรุงยาก็เหนื่อยนะเว้ย"

"นี่มันธุรกิจระยะยาว จะเอาหญ้าเอาแร่มาแลกก็ได้ เนี่ยหยางเขาเปิดกว้าง อย่ามาหวังของถูกเลย ราคานั้นมันไม่มีอีกแล้ว!"

"ใช่ๆ 5 แลก 1 สมเหตุสมผลแล้ว..."

นาทีนี้ ใครมีของ คนนั้นคือพระเจ้า

เนี่ยหยางอ่านแชตไปยิ้มไปอย่างมีความสุข

"เร็ว! เอาไปแจกจ่ายให้พวกศิษย์รากปราณกากๆ ซะ!" เนี่ยหยางโยนยาขวดเล็กกองโตให้ลูกน้อง "แล้วสั่งให้พวกที่อู้ไปเก็บสมุนไพรต่อ อย่าหยุด!"

ยาที่ผลิตได้มีจำกัด แต่ศิษย์มีเยอะ

เขาใช้ความโลภของตลาด แลกเอายาขวดเล็กจำนวนมหาศาลมาแจกจ่ายให้ศิษย์ชั้นต่ำใช้เร่งตบะ เพื่อให้พวกมันมีแรงไปเก็บสมุนไพรมาให้เขาอีกทอด

สมุนไพรที่ได้ ก็เอามาปรุงยาดีๆ เก็บไว้กินเอง

ส่วนเรื่อง 'พิษยา' จากการกินยาเกรดต่ำเยอะๆ... ช่างหัวมัน ถ้ามีปัญหาก็แค่เขี่ยทิ้ง แล้วรับศิษย์ใหม่ที่มีรากปราณดีๆ เข้ามาแทน

"นี่มันเกมบริหารสำนัก จะมาห่วงแต่ตัวเองไม่ได้ ต้องรู้จักใช้งานคน" เนี่ยหยางคิดในใจอย่างลำพอง

จากนั้นเขาก็แอบปรับราคาจาก 5 แลก 1 เป็น 6 แลก 1 เงียบๆ

ต้องรีบกอบโกยตอนที่ตลาดยังวาย

ส่วนไอ้หวังไห่นั่น... หัวการค้าดี แต่เสียดาย ปรุงยาไม่เป็น

เสร็จโจรล่ะงานนี้!

ฮ่าๆๆ...

ทางด้านหวังไห่ หลังจากดูดซับยาเผยหยวนระดับสุดยอดจนหมด เขาก็ทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับ 'กลั่นลมปราณ ขั้น 4' ได้สำเร็จ!

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม