บทที่ 226 - ฉันไปด้วย (2) [04-11-2019]

บทที่ 226 - ฉันไปด้วย (2)”

 

นายูนาได้ตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีมากๆ ความเหนื่อยล้าที่หลอกหลอนจิตใจและร่างกายของเธอมาตลอดได้หายไปจนหมดแล้ว และเพราะแบบนี้ก็เลยทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากๆ

"สวัสดี เธอรู้สึกเป็นไงมั้งล่ะ?"

จากนั้นเองอารมณ์ที่ดีของเธอก็ได้ลดลงอย่างต่อเนื่องเมื่อเห็นหญิงสาวที่อยู่เตียงถัดไปจากเธอ

"...ไม่ดีเลยสักนิด"

"เธอยังรู้สึกแย่อยู่งั้นหรอ?"

"หืมมมมม"

ปีกที่น่าภาคภูมิใจที่เธอคนนี้เคยมีอยู่เสมอได้หายไปและเธอก็ยังใส่ชุดเดรสสีชมพูที่ส่องประกายวิบวับแปลกๆ

ออร่ากดดันที่เหนือกว่าก็ยังหายไปด้วย และเธอคนนี้ก็ให้ความรูู้สึกเหมือนกับมนุษย์ธรรมดาไม่ใช่ทูตสวรรค์แล้ว ไม่สิ ถึงแบบนั้นพลังและความงามที่เธอคนนี้มีอยู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดามีอยู่แน่นอน

นายูนาได้รู้และยอมรับแล้วว่าเลียร่าได้กลายมาเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ

"เธออยู่ที่นี่ตลอดเวลาเลยหรอ?"

"ไม่หรอก ฉันพึ่่งไปจัดการผู้บุกรุกมาเอง"

"แล้วอิลฮานไปไหนล่ะ?"

"เพื่อจะเอาชนะกองทัพปีศาจแห่งการทำลาย บางทีในตอนนี้เขาก็กำลังไปจัดการกองทัพจักรวรรดิอยู่ก็ได้"

เพราะแบบนี้ก็เลยทำให้เป็นเลียร่าที่มาดูเธอแทนสินะ นายูนาได้ถามขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

"เขาบอกให้เธอคุ้มกันฉันหรอ?"

"ไม่ใช่เธอแต่เป็นทั้งพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นี่"

"แล้วเธออยู่บนเตียงอิลฮานได้ยังไง?"

"เขาเปลื่ยนไปเป็นน่ากลัวและรุกรุนแรงมากๆ แล้วก็ยัง... โอ๊ะ!?"

เลียร่าได้ปิดปากของเธอไว้ แต่ว่านายูนาก็ได้รับข้อความที่เธอต้องการมาแล้ว เธอได้ถอนหายใจพร้อมพึมพัมออกมา

"ถ้างั้นพวกเธอก็ลงเอยแบบนั้นสินะ ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมาในตอนที่ฉันถูกขับไล่จากโลกมั้ง..."

"...หัวไวดีนี่"

เลียร่าก็ยังต้องตะลึงในความสามารถในการหาความจริงจากคำใบ้ที่น้อยนิดและล้มตัวลงนอน จากนั้นเลียร่าก็นึกย้อนและถามยูนากลับไป

"ถ้าแบบนั้นเธอก็ยังเอาจะ... จูบแรกของเขาไปทั้งๆที่รูปแบบนี้"

"นั่นมันก็เพราะว่าที่นั่นจะมีแต่เธออยู่กับเขาแค่สองคน และพวกเธอก็ชอบกันอยู่แล้ว นั่นมันเป็นเรื่องปกติเลยที่จะมีความคืบหน้า ถึงฉันจะไม่อยากให้มันเกิดขึ้นก็เธอ... แล้วฉันก็กระทั่งประทับตาจองไว้แล้วด้วย เฮ้อ ถ้าฉันไม่ถูกขับไล่ออกจากโลกล่ะก็นะ"

"ธะ เธอ..."

เลียร่าได้ตัดสินใจเปลื่ยนมุมมองที่เธอมองนายูนาจากเป็นไร้ใสซื่อย์ไร้เดียงสาเปลื่ยนมาเป็นว่าเธอคือปีศาจ!

"ตอนนี้ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแล้ว... ถ้าหากเธอกล้าล่ะก็ ฉันอัดเธอแน่"

"บู๋ๆๆๆ มีคนที่เพิ่งจะถูกขโมยรักแรกไปแล้วตอนนี้คนที่ขโมยรักแรกของคนๆนั้นไปก็ยังจะมาข่มขู่กันอีก ฉันเศร้าจนอยากจะร้องไห้จริงๆเลย"

ตอนนี้ที่หางตาของนายูนาได้มีน้ำตาไหลออกมาแล้ว เลียร่าได้เงียบลงไปทันที ยังไงก็ตามนายูนาก็รู้ว่าเลียร่าก็เป็นห่วงเธอเช่นกันทำให้นายูนาเช็ดน้ำตาออกไปและหัวเราะออกมา

"ไม่เป็ฯไร~ มันก็ไม่ใช่ว่าฉันกับอิลฮานกำลังคบกันซะหน่อย"

"แต่..."

"แล้วก็นะ แค่ประตูมีผู้รักษาประตูก็ไม่ได้แปลว่าจะเข้าไปไม่ได้ซะหน่อยนี่"

"เฮ้!"

เมื่อเลียร่าเตรียมจะเอาหอกออกมาแล้ว นายูนาก็ระเบิดหัวเราะออกมา

"ฉันล้อเล่น ฉันก็ไม่ได้ชอบถูกเกลียดนะ จริงๆแล้วฉันก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ ดังนั้นสำหรับตอนนี้ฉันจะไม่ทำอะไร"

"ฮึ่ม"

"ตอนนี้ช่วยออกไปก่อนได้ไหม ฉันมีอะไรจะต้องทำนะ ฉันกำลังจะภาวนากับท่านหญิงเรย์น่าเพื่อให้เธอกับอิลฮานเลิกกัน"

"ดีเลย ฉันจะได้ฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละ"

[พวกเธอเข้ากันได้ดีเลยนี่]

มิสทิคได้บ่นขึ้นมาจากการโต้เถียงของทั้งสองคน เธอคิดว่าเธอจะได้เห็นฉากนองเลือดซะอีก แต่ว่านี่มันรุนแรงน้อยกว่าที่เธอคิดเอาไว้มากนัก

"หยุดฝันได้เลย พวกเราจะไม่มีวันเลิกกัน"

"อืมม เธออาจจะพูดแบบนั้น แต่เขาล่ะ? ฉันน่ะยังเด็กแล้วก็สวยได้มากกว่านี้อีกด้วย"

"เธอตายแน่!"

และในตอนนี้เองยูอิลฮานก็ได้มาถึง

"โอ้ ยูนาเธอตื่นแล้วนี่"

"นายกลับมาแล้ว"

"อิลฮาน..."

พอได้เห็นยูอิลฮานกลับเข้ามาในห้อง จิตใจของนายูนาได้ก็สับสนอีกครั้งหนึ่ง

"ดูเหมือนความล้าของเธอจะหายไปแล้วดี พรจากเทพธิดาแห่งความงามที่ทรงพลังจริงๆเลยนะ"

"...ใช่ ฉันก็คิดงั้น"

เขาหล่อขึ้นจริงๆ บางทีอาจจะเพราะว่าเธอจะรอคอยเขามานานมากหรือไม่ก็บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาหล่อขึ้นจริงๆ แต่ไม่ว่ายังไงในตอนนี้เขาดูหล่อมาก

"...ยูนา มีอะไรหรอ?"

"อ๊า!"

นายูนาที่มองสำรวจใบหน้าของยูอิลฮานอย่างสับสนได้ตั้งสติกลับมาได้หลังจากเลียร่าขมวดคิ้วขึ้นมา

"หา~ เธอจะไม่ให้ฉันมองเขาเลย!"

"ใบหน้าของอิลฮานจะเสื่อมสภาพได้"

"เธอนี่ไร้สาระอีกแล้ว"

ยูอิลฮานได้เดินเข้าไปเขกหน้าผากของเลียร่าในตอนนี้เองนายูนาก็รู้ตัวว่ายูอิลฮานกำลังใช้อีกมือลากอะไรบางอย่างอยู่

"อิลฮาน ในมือข้างนั้นมันอะไรนะ?"

"อ่อ นี่จักรพรรดิแห่งลี คาเทียน่าไงล่ะ"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจและชูมือออกมา ที่หน้าอกของจักรพรรดิในตอนนี้มีดาบขนาดใหญ่ปักอยู่และขาทั้งสองข้างก็แหลกไปแล้ว เส้นผมและหนังศีรษะก็ถูกถลกออกไป ริมฝีปากก็ลังมีเลือดไหลออกมาอย่างต่เนื่อง แม้ว่าจะมองออกได้ยาก แต่ว่าจากไขมันบนตัวแล้วนี่ชัดเจนว่าเป็นจักรพรรดิแน่นอน

ห๊ะ เดี๋ยวนะ

"...จักรพรรดิงั้นหรอ?"

"ใช่สิ"

"..."

จากความกระทันหันนี้ได้ทำให้นายูนาพูดไม่ออกไป แต่ยูอิลฮานก็พูดต่อไปเหมือนไม่มีอะไรมากมายนะ

"ฉันยังไม่ได้ฆ่าเขาเลย เธอจำเป็นต้องมีเครื่องสังเวยเอาไว้ใช้สำหรับปลอบโยนผู้เสียหาย"

ผู้คนของเอลฟอร์ดต่างก็ต้องกล่าวลากับพันธมิตรจำนวนนับไม่ถ้วนในระหว่างที่สู้อยู่กับจักรวรรดิ ประชาชนส่วนใหญ่ต่างก็ตกตระกรำลำบากและมีตายไปเป็นจับนวนมาก ต่อให้สงครามจะจบลงแบบนี้แล้ว แต่พวกเราก็ไม่อาจจะดับความกระหายแค้นของผู้คนได้ เพื่อที่จะดับความกระหายเลือดนี้ก็คงจำเป็นต้องใช้เลือดของจักรพรรดิแล้ว

"เพราะงั้นยูนาแล้วก็คนที่ถูกเรียกว่าพระสันตปาปาอะไรนั้นต้องการเจ้านี่"

พอมองไปที่ยูอิลฮานที่พูดแบบนี้ออกมาแบบไม่คิดอะไร นายูนาก็ต้องเงียบไปอีกครั้งหนึ่ง การที่เขาปฏิบัติกับจักรพรรดิเหมือนกับไม่มีค่าอะไรนี้มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่ามุมมองที่เขามองโลกในตอนนี้เหนือไปกว่าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแล้ว

ยังไงก็ตามนายูนาคิดว่านี่มันเท่มาก

"ถ้าจักรพรรดิอยู่นี่แล้ว ถ้างั้นกองทัพจักรวรรดิล่ะ"

"ถูกจัดการไปแล้ว"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับมา นายูนาไม่กล้าที่จะถามรายละเอียดออกไปเพราะเธอกลัวที่จะรู้ในความหมายลึกๆของคำว่า 'จัดการไปแล้ว' ยูอิลฮานก็คงจะไม่ทำการสังหารหมู่กองทัพที่แข็งแกร่งนับล้าน...ใช่ไหมนะ? แต่ว่าถ้าคิดย้อนกลับไปในตอนที่ยูอิลฮานปรากฏตัวอย่างทรงพลัง...

ในตอนนี้เองยูอิลฮานก็พูดในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงออกมา

"ฉันมัดพวกนั้นทั้งหมดเอาไว้ เดี๋ยวค่อยไปดูกันทีหลัง"

"...อะไรนะ?"

ยูอิลฮานได้เดินออกมาจากคฤหาสน์พร้อมนายูนากับเลียร่า ที่ชายขอบของป้อมปราการลอยฟ้าที่สามารถมองลงไปที่พื้นดินได้ นายูนาก็ได้เห็นทหารนับล้านของกองทัพจักรวรรดิถูกมัดเอาไว้เป็นแถวยาว คนที่เฝ้าดูพวกนี้อยู่แน่นอนว่าต้องเป็นยูมิลที่อยู่ในร่างมังกร

"โอ้..."

"นี่คือวินาทีประวัติศาสตร์แห่งเบร์ย่า"

มนุษย์เพียงคนได้เดียวได้ทำให้กองทัพนับล้านคุกเข่าต่อหน้า

ยูอิลฮานได้ยกเลิกการซ่อนตัวอย่างสบายๆและบุกตรงเข้าใส่กองทัพจักรวรรดิ ไปหาจักรพรรดิและอัดเจ้าจักรพรรดิจนหมดสติ

ระหว่างการบุกไม่มีใครเลยที่สัมผัสตัวเขาได้ ไม่มีใครเลยที่ขัดขวางเขาได้

ต่อให้เอาพลังทั้งหมดของจักรวรรดิมารวมเข้าด้วยกันก็ไม่อาจจะป้องกันยูอิลฮานได้เลย เพราะแบบนี้ทำให้จักรวรรดิได้พ่ายแพ้ให้กับยูอิลฮานอย่างราบคาบ

"แล้วหลังจากนั้น ฉันก็บอกพวกนั้นว่าถ้าไม่ยากตายก็มัดตัวเองแล้วก็มาที่นี่ซะ"

"จักรพรรดิถูกจับ แล้วกองทัพก็ถูกกำราบ ถ้างั้น...สงครามก็จบแล้วงั้นสินะ?"

"ถูกแล้ว"

ยูอิลฮานได้ยอมรับออกมาอย่างสบายๆต่อให้สงครามที่ตัดสินใจชะตาของทวีปจะจบลงไปด้วยน้ำมือของเขาเอง แต่เขาก็ดูสงบเหมือนอย่างเคย นี่ก็เป็นเรื่องปกติเพราะการทำแบบนี้ไม่ได้ยากเลยสักนิด

"ฟุ ฟุฟุฟุ"

นายูนาได้พบว่าทุกๆอย่างมันบ้ามากและระเบิดหัวเราะออกมา ถ้าพวกคนที่อยู่ข้างล่างนั่นมาเห็นแบบนี้จะรู้สึกยังไงกันนะ? สีหน้าในตอนนี้ของพระสันตปาปากับคังฮาจินจะเป็นยังไงนะ? พอคิดแบบนี้แล้วเธอก็พบว่ามันน่าตลกมากๆ ยูอิลฮานก็ได้ถามออกมาอย่างสับสนเมื่อเห็นนายูนาเป็นแบบนี้

"มีอะไรที่ฉันต้องทำให้เธออีกป่ะ? ยูนา?"

"เยอะเลยนะ แต่ว่าตอนนี้เอาไว้ก่อนแล้วกัน"

"เยอะเลยหรอ!?"

นายูนาได้ขำออกมาอีกครั้งหลังจากได้เห็นยูอิลฮานตกตะลึง ในตอนนี้เธอก็ยังคิดว่ามันน่าสนุกมากๆที่เห็นเลียร่าจ้องาที่เธอ

อารมณ์ของเธอในตอนนี้เธออย่างจะพุ่งเข้าไปจูบยูอิลฮานมากเลยจริงๆ แต่ว่าน่าเสียดายที่เลียร่าอยู่ที่นี่จึงเป็นไปไม่ได้เลย นายูนาเธอยังเห็นกระทั่งกล้ามเนื้อแขนของเลียร่าที่กระตุกอยู่เหมือนกับเตรียมจะพุ่งเข้าใส่เธอได้ทุกเมื่อ

"เธอมันเห็นแก่ตัว" (นายูนา)

"เงียบไปเลย" (เลียร่า)

"...หืมมม?" (ยูอิลฮาน)

[มนุษย์นี่น่าสนใจจริงๆ]

จะมีก็แต่ยูอิลฮานเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน โอโรจิได้ส่งเสียงขึ้นจมูกมาสั้นๆเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น!

และเพราะแบบนี้สงครามที่ปกคลุมทั่วทั้งโลกเบร์ย่าก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว สงครามไม่ได้จบลงด้วยชัยชนะของลี คาเทียน่า ประเทศที่เป็นฝ่ายก่อสงคราม หรือเอลฟอร์ดที่ตกเป็นฝ่ายป้องกันตัวเองมาตลอด แต่ว่าชัยชนะเป็นของชายผู้โดดเดี่ยวที่เข้ามาแทรกแซงสงครามเพื่อช่วยผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น

พวกชนชั้นสูงของจักรวรรดิ รวมไปถึงจักรพรรดิได้ถูกสังหารกันจนหมด จักรพรรดิอยากจะได้ตัวนายูนาจนทำให้เกิดสงครามขึ้นมาได้ตายลงไปโดยที่ยังไม่ได้แตะแม้แต่เงาของตัวนายูนาเลย

ป้อมปราการลอยฟ้ารวมไปถึงยูอิลฮานที่ปรากฏขึ้นมาสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นก็ถูกผู้คนยอมรับว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของพลังเรย์น่า หรือไม่ก็เป็นร่างอวตารของเธอ หรืออะไรก็ตามที่พวกศาสนจักรอยากจะเชื่อ แม้แต่พวกจักรวรรดิที่พ่ายแพ้ก็ไม่เว้น ในตอนนี้ทั้งทวีปได้ตกอยู่ภายใต้นามแห่งเรย์น่าไปแลว

ลี คาเทียน่าได้ล่มสลายลงไป จากการกระทำของยูอิลฮานและป้อมปราการลอยฟ้าได้จัดการทำลายรากฐานพลังของจักรวรรดิ ไปแล้ว ดังนั้นการที่เอลฟอร์ดจะดูดกลืนลี คาเทียน่าเข้ามาจึงไม่ยากนักเลย

แต่ปัญหาที่มีอยู่ในตอนนี้เลยก็คือใครกันล่ะที่จะเป็นคนครองบัลลังก์

"ฉันไม่ต้องการ~"

"ในโลกตอนนี้มีก็แต่เธอเท่านั้นที่คู่ควรกับมงกุฏยูนา"

"แต่ว่าตอนนี้ฉันจะกลับไปโลกกับยูอิลฮานแล้ว"

"เธอจะปล่อยโอกาสที่จะได้กลายเป็นจ้าวแห่งโลกใบนี้ไปน่ะหรอ?"

"ใช่น่ะสิ"

บุคคลรากฐานแห่งเอลฟอร์ด รวมไปถึงพระสันตปาปาได้ตัดสินว่ามีแต่นายูนาเท่านั้นที่สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ได้ รวมไปถึงเรียกคนที่มีชื่อว่ายูอิลฮานมาได้เท่านั้นที่คู่ควรกับการเป็นจักรพรรดิ แต่ว่านายูนาไม่ได้คิดที่จะอยู่ที่เบร์ย่าอีกต่อไปแล้ว

"ที่นี่ไม่ต้องมีฉันแล้ว แต่ว่ายูอิลฮานต้องมีฉันอยู่ด้วย!"

"ไม่เลย ยูอิลฮานไม่ได้ต้องการเธอสักนิด"

"ฟุฟุ บางทีเขาจะไม่คิดแบบนั้นก็ได้นะ"

"..."

นายูนาพูดถูก ยูอิลฮานปฏิเสธไม่ได้จริงๆ

พรของนายูนาทรงพลังมากๆ สิ่งเดียวที่จะทำให้ยูอิลฮานแกร่งขึ้นทั้งๆที่ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำมาแล้วก็มีแต่นายูนาเท่านั้น

ในตอนนี้ยูอิลฮานไม่รู้เลยว่าเขาอาจจะต้องสู้กับอะไรอีกในอนาคต พูดตามตรงแล้วหากเธอตัดสินใจเป็นจักรพรรดินี เขาก็จะไปขอร้องให้เธอไปด้วยกับเขาด้วยซ้ำไป

"อิลฮาน นาย..."

"แต่ว่าฉันจะไม่โกหกเธอ"

ยูอิลฮานได้บอกนายูนาถึงความสัมพันธ์ของเขากับเลียร่าไปแล้ว นายูนาก็ได้ยอมรับในเรื่องนี้โดยไม่ตกใจเลยสักนิด แต่ว่านี่มันก็กระทบกับจิตใจของยูอิลฮาน เขาไม่อาจจะบากหน้าไปขอให้เธอมากับเขาได้ ยังไงก็ตามเมื่อได้เห็นเจตนาของเธอที่จะมากับเขาโดยที่เขาไม่ต้องไปทำอะไร ยูอิลฮานก็รู้สึกยินดีมาก

"แล้วเราจะทำยังไงกันล่ะฦ ในโลกนี้้นอกจากเธอจะมีใครเป็นตัวแทนของท่านหญิงเรย์น่าได้อีก?"

พระสันตปาปาได้ถอนหายใจพูดออกมา นายูนาก็ได้เบะปากตอบกลับไป

"เธอไงที่ทำได้"

"ฉันแก่เกินไปแล้ว..."

"เมื่อครั้งที่แล้วเธอยังกลับมาเด็กได้เลยนี่"

"นั่นมันก็แค่ชั่วคราว มันเกิดขึ้นมาจากพลังมานาที่ฉันได้เก็บสะสมเอาไว้มาตลอด การที่จะคงสภาพนั้นเอาไว้ ฉันจะต้อง..."

ยูอิลฮานที่ได้ฟังมาตลอดเวลาก็หยิบเอาหินพลังเวทย์คลาส 4 กองเท่าภูเขาออกมาและเอาเครื่องประดับอีกประมาณ 5 อันมาให้กับเธอ

"นี่เป็นของขวัญแสดงความยินดีกับการขึ้นรับบัลลังก์จากฉันนะ"

"ขอบคุณมาก แต่นี่มันควรจะ... หืมม?"

นี่เป็นสมบัติที่ล้ำค่ามากเกินไปกว่าแค่การฟื้นฟูมานา และการฟื้นคืนสภาพร่างกายเธอกับมาอย่างถาวรซะอีก พูดง่ายๆคือแค่เธอใส่ของพวกนี้เธอก็มีอายุขัยเพิ่มขึ้นแล้วด้วยซ้ำไป

"ฉันคิดว่าเซลล์ร่างกายของฉันกำลังฟื้นฟูตัวเองทุกนาที..."

"เธอพูดถูกแล้ว ในเมื่อเธอมีเลเวลที่สูงอยู่แล้วว หากว่าเธอเลเวลเพิ่มขึ้นไปอีกนิดในอนาคตเธอก็จะเด็กกว่าเดิมอีก เธออาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไปอีกหลายร้อยปีเลยล่ะ ระหว่างนั้นทำไมเธอไม่ลองท้าทายการเข้าสู่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงดูด้วยเลยล่ะ?"

"..."

พลังสันตปาปาได้ฟื้นคืนสภาพรูปร่างในวัยยี่สิบปลายๆของเธอกลับมาในทันทีที่ใส่เครื่องประดับลงไป ตอนนี้เธอกำลังมองไปที่ยูอิลฮานราวกับเป็นแฟนคลับของเขาไปแล้ว

นายูนาได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจและเลียร่าก็ยังยิ้มแห้งๆออกมาราวกับเธอไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

และเพราะเช่นนี้เองก็ทำให้จักรพรรดินีองค์แห่งจักรวรรดิใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น