บทที่ 225 - ฉันไปด้วย (1) [02-11-2019]

บทที่ 225 - ฉันไปด้วย (1)”

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้เพิ่มเลเวลเป็น 273 พละกำลังเพิ่มขึ้น 2 ความคล่องแคล่วเพิ่มขึ้น 1 พลังชีวิตเพิ่มขึ้น 1 พลังเวทย์เพิ่มขึ้น 1]

[คุณได้รับบันทึกอาเรยอล เลเวล 311]

หอกของยูอิลฮานไม่ได้หยุดแค่การแทงศัตรูเท่านั้น เขาคิดว่ามันโชคดีแล้วที่มีคริติคอลออกมา แต่ว่าโชคดีจริงๆเลยก็คือเขาได้ฆ่าศัตรูไปในทันทีเหมือนกับว่าเขาได้โจมตีไปโดนจุดอ่อนของศัตรู! และเพราะการฆ่าในการโจมตีครั้งเดียวได้ทำให้สกิลยมทูตยังคงทำงานอยู่ นี่มันมีประโยชน์เป็นอย่างมาก

[อาเรยอล!? อาเรยอล! กรอด เป็นศัตรูงั้นหรอ? แกอยู่ไหน!]

เมื่ออยู่ๆพรรคพวกของมันได้ตายไปโดยที่หาคนโจมตีไม่เจอ สิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่มีหัวเหมือนกับฉลามได้มองไปรอบๆด้วยความกลัว

ยังไงก็ตามหากว่ามันโจมตีออกไปสุ่มๆและศัตรูคือสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำบาดเจ็บโดยที่ยังไม่ได้โจมตีมัน ถ้างั้นมันก็จะถูกนับว่าขัดต่อกฏของกองทัพปีศาจแห่งการทำลายและตกลงไปสู่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำในทันที! ถ้าจะมีอะไรที่เป็นไปได้อยู่ก็คือการที่มันจะต้องหนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

[สารเลวเอ้ย นี่มันเป็นสัตว์ประหลาดประเภทไหนกัน...! เรื่องแบบนี้มันเกิดได้ยังไง! บ้าเอ้ย บ้า!]

ดูเหมือนว่ามันก็ดูจะรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรที่จะทำได้เลยจึงทำให้มันเริ่มหันหลังหนีไป มันดูเหมือนจะออกไปจากโลกทั้งแบบนี้... แต่ไม่ว่ามันจะเร็วยังไง มันก็ไม่มีทางจะเร็วไปกว่ายูอิลฮานกับยูมิล

"เอาล่ะถ้างั้นก็"

อย่างแรกยูอิลฮานได้เก็บศพอาเรยอลที่ตกอยู่บนพื้นมาและพูดกับยูมิลในตอนที่บินไปอยู่ข้างหลังของเจ้านั่น

"มิลมาลองฝึกกันดีกว่า พ่อแสดงให้ลูกดูไปสองครั้งแล้ว ลูกน่าจะทำได้ใช่ไหม?"

[ตะ แต่ว่ามันน่ากลัวไปนะครับ... ผมฆ่าคนแบบนั้นไม่ได้หรอก]

"ไม่ว่ายังไงลูกก็ฆ่าไม่ได้ในการโจมตีครั้งเดียวหรอก ดังนั้นก็เล็งไปที่การโจมตีคริติคอลเป็นเปมาหมายแรก ลูกมีสกิลพลังเหนือมนุษย์กับคริติคอลใช่ไหมล่ะ?"

[ใช่ครับ ผมก็เกือบจะเชี่ยวชาญทั้งสองสกิลแล้วด้วย แถมผมยังมีความสามารถสนับสนุนอื่นๆอีกด้วยคัรบ]

"ดีเลยนี่"

พลังเหนือมนุษย์คือสกิลสุดโกงที่ยูมิลได้รับสืบทอดมาจากยูอิลฮาน นอกจากนี้ยูมิลก็ยังมี 'พลังมังกร' ที่จะเพิ่มทั้งพลังเวทย์และพละกำลังของเขา ตามปกติแล้วสกิลพลังเหนือมนุษย์มังกรจะไม่อาจใช้ได้ แต่ว่ายูมิลเป็นลูกครึ่งดังนั้นจึงทำให้เขาได้สืบทอดสกิลนี้มาจากยูอิลฮาน

ในทำนองเดียวกันมังกรที่เกิดขึ้นมาก็ไม่อาจจะเรียนสกิลพักผ่อนแล้วก็สกิลการฟื้นฟูเหนือมนุษย์อีกด้วย แต่ว่ามิลได้รับสืบทอดสกิลพักผ่อนมาจากยูอิลฮาน สกิลนี้ของยูมิลได้ถึงเลเวล 91แล้วในตอนนี้

หากว่ายูมิลเชี่ยวชาญในสกิลพักผ่อนและพัฒนาขึ้นไปเป็นการฟื้นฟูเหนือมนุษย์ ตอนนั้นยูมิลก็จะได้รับสกิลหายากขึ้นมาหนึ่งสกิล พอนำไปรวมเข้ากับการฟื้นฟูของสายเลือดมังกร ถ้างั้นก็เป็นไปได้ที่บางทียูมิลอาจจะมีความสามารถในการฟื้นฟูที่เหนือยิ่งกว่ายูอิลฮานซะอีก

"โอเค อยากแรกเลยก็ไปสังเกตุทุกๆอย่างให้ใกล้ที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ก่อน สิ่งมีชีวิตทุกๆคนต่างก็มีจุดอ่อนกันทั้งนั้นแหละ"

[ครับ]

แม้ว่าจะบินอยู่ยูมิลก็ตั้งสมาธิจ้องไปที่ศัตรู แต่ความเร็วในการบินของเขากลับเพิ่มขึ้น

"ควรจะโจมตีในจุดไหนถึงจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด แล้วก็การสังเกตุในรูปแบบการขยับของมานาก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน การสังเกตุรูปแบบการไหลของมานาของคนที่ขยับอยู่มันง่ายใช่ไหมล่ะ?"

[ครับ มันแข็งแกร่งมากแต่ว่าผมคิดว่าผมมองเห็น]

ตามปกติแล้วจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จจะอ่านในรูปแบบการไหลมานาของสิ่งมีชีวิตชั้นสูงต่อให้เป็นมังกรก็ตาม แต่ว่าในตอนนี้ศัตรูกำลังหลบหนีไปโดยไม่สนใจอะไรเลยจึงเป็นเรื่องง่ายมากๆ ดวงตาของยูอิลฮานได้เป็นประกายขึ้นมา

[ผมตัดสินใจได้แล้วว่าจะโจมตีตรงไหน]

"เปิดใช้ทุกวิธีที่จะเสริมพลังการโจมตีได้และโจมตีเข้าไปในจุดๆเดียวซะ"

[เข้าใจแล้วครับ]

"แล้วถ้าลูกพร้อมแล้วก็โจมตีได้เลย หลังจากโจมตีไปแล้วลูกก็ไม่ต้องห่วงเรื่องการถูกโต้กลับนะ เดี๋ยวพ่อจะจัดการให้เอง ลูกใส่ใจแค่การโจมตีก็พอแล้ว"

[ครับผม!]

ยูมิลได้เร่งความเร็วขึ้นอีกระดับหนึ่งและเตรียมจะใช้กรงเล็ฐทำการโจมตี กรงเล็บของยูมิลต่างไปจากมังกรที่ยูอิลฮานได้เห็นในดาเรย์ กรงเล็บของยูมิลมีความหนามากเมื่อเทียบกับมังกรพวกนั้นและลมหายใจแห่งทองก็ได้ปกคลุมกรงเล็บของเขาเอาไว้อีกชั้นหนึ่งอย่างลึกลับจนทำให้ส่วนเล็บของเขายาวและแหลมคมขึ้นอีก

[ฟู่วววววววว]

ตอนนี้กรงเล็บของมิลได้ยาวกว่าอาวุธส่วนใหญ่ไปแล้วด้วย! ที่ปลายเล็บก็มีสายลมบีบอัดกันอยู่ สายลมที่ถูกบีบอัดนี้ถูกบีบอัดจนเป็นรูปร่างขึ้นมาคลุมกรงเล็บเอาไว้หลายๆชั้นและแต่ละชั้นก็จะหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมอยู่รอบกรงเล็บในทิศทางที่ต่างกันจนทำให้เกิดเสียงที่น่ากลัวออกมา ยูอิลฮานอดไม่ได้เลยที่จะถามออกมาเมื่อเห็นแบบนี้

"นี่เป็นเวทย์ที่ลูกสร้างขึ้นมางั้นหรอ...?"

[ใช่ครับ ที่เวทย์นี้ใช้ได้ก็ต้องเพราะลมหายใจแห่งทองเลยครับ! ตอนนี้ที่ผมใช้มันได้ในการต่อสู้จริงก็เพราะการควบคุมในสายลมที่กำลังเพิ่มขึ้นของผม!]

ยูมิลได้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สดใส แต่ว่าพอมองไปที่กรงเล็บของยูมิลแล้วมันไม่ได้ดูธรรมดาแบบนั้นเลย ยูอิลฮานได้คิดว่าลูกของเขาน่ากลัวขึ้นมาเล็กน้อยแล้วนับตั้งแต่เจอกัน แต่ว่านี่มันก็ไม่ต่างกันที่คนปกติคนอื่นๆมองเขานักหรอก

[ถ้างั้นนนน.... ฮ่าาาาห์]

ในช่วงเวลาที่พลังเวทย์และสกิลได้ร้อยเรียงผสานเข้าด้วยกันสมบูรณ์ ยูมิลก็หุบปีกกลับมาเพื่อทำการปะทะ! และบังเอิญว่าในเวลานี้้ศัตรูได้ล้าเล็กน้องและลดความเร็วลงเล็กๆ นี่มันราวกับว่ายูมิลได้เล็งช่วงเวลานี้เอาไว้แล้วด้วย กรงเล็บของยูมิลได้พุ่งเข้าไปที่คอของมัน

[ติดคริติคอล!]

[อั๊กกก!?]

การลอบโจมตีชองยูมิลสมบูรณ์แบบมาก บางทีนี้อาจจะเป็นเพราะว่าการต่อสู้ร่วมกับยูอิลฮานจะทำให้ยูมิลเสริมพลังขึ้นด้วยก็ได้ การโจมตีนี้ของยูมิลได้ซัดศัตรูออกไปไกลในทันที

ศัตรูของพวกเขาได้ลอยกระเด็นออกไปเหมือนกับดาวบนท้องฟ้า แต่ว่าไม่นานนักมันก็ใช้พลังของตัวเองหยุดตั้งตัวกลางอากาศ แต่ไม่ว่ายังไงระหว่างทางที่มันลอยผ่านมาก็เป็นเลือดสีฟ้าสาดกระจายอยู่ นี่เป็นเครื่องพิสูจน์อย่างหนึ่งเลยว่ามันบาดเจ็บมากๆ

[กรอดดดดด! แกโจมตีฉัน!]

ในตอนที่กรงเล็บโจมตีเข้าไปชั้นสายลมก็ได้ปั่นเจาะทะลวงบดขยี้คอของศัตรูและเพราะแบบนี้ได้ทำให้ิ้นส่วนที่เชื่อมต่อคอกับร่างกายพังลงไป เพราะแบบนี้ทำให้เลือดของมันกระจายออกมาจากแผลนั้นอย่างมา

[ฮ่าห์ ฉันยังไม่ตาย!]

"ไม่เป็นไรหรอก ลูกทำได้ดีมาก"

ในตอนที่ยูมิลได้ทำการลอบโจมตีสำเร็จ ยูมิลก็ได้รีบถอยกลับมาใช้สายลมห่อหุ้มตัวไว้ในทันที สำหรับการเตรียมตัวสำหรับการโจมตีที่ไม่สำเร็จนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมเช่นกัน

ถ้าหากว่าเป็นยูอิลฮาน เขาจะหาช่องว่องในตอนที่ศัตรูได้รับคริติคอลเข้าไปโจมตีอีกสักครั้ง แต่ว่าสำหรับการตั้งท่าป้องกันของยูมิลก็ไม่ได้แย่เลย ยูอิลฮานได้คิดที่จะไปบิกส่วนที่เหลือไว้ในตอนการตอนสู้ครั้งถัดไปกับยูมิล

[ฉันจะฆ่าแก!]

ในขณะเดียวกัน 'ฉลาม' ที่ถูกโจมตีกระเด็นออกมาไปได้มีความโกรธปะทุขึ้นมาในทันทีที่มองเห็นร่างของยูอิลฮานกับยูมิล ในตอนนี้มันสามารถจะใช้พลังของมันในฐานะสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้แล้วตามในเงื่อนไขการป้องกันตัวเอง! ทั้งสองคนยูในปาร์ตี้เดียวกันนี่ก็ทำให้มันโจมตียูอิลฮานได้โดยไม่มีข้อเสียอะไร

[หน้าตาแบบนั้น... แกคือยูอิลฮานสินะ]

"ถูกแล้ว"

[ในเมื่อการลอบโจมตีแกล้มเหลวไปแล้วตอนนี้แกจะทำอะไรต่อละ!? ฉันจะทำให้แกตั้งชดใช้ที่กล้ามายุ่งย่ามกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูง]

"เอาสิ ลองทำสิ่งที่อยากจะทำดูสิ"

มันได้เริ่มที่จะเพิ่มระดับมานาขึ้นด้วยความโกรธ แต่ยูอิลฮานก็แค่ตอบกลับไปสบายๆและหยิบเอาหอกออกมา ในตอนนี้เองเพลิงสีขาวได้ลุกขึ้นมากลางอากาศ 'ฉลาม' ก็ยังรู้สึกได้ถึง 'ขอบเขตระดับ' เพลิงนี้และรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

[ออร่านี่มัน...!?]

"แต่ว่านายจะหนีไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"

สกิลร่วงหล่นเป็นสกิลที่สามารถจะใช้งานได้ไม่ว่าจะอยู่บนพื้นดิน ใต้น้ำ หรือบนท้องฟ้า ในตอนที่สกิลถูกเปิดใช้งานศัตรูที่อยู่ในพื้นที่ที่ยูอิลฮานเป็นศูนย์กลางก็จะถูกกักขังเอาไว้ และไม่ว่าจะดิ้นรนหลบหนียังไง วิญญาณร้ายที่อยู่ในพื้นที่ก็จะไม่มีวันปล่อยออกไป

[มะ มานานี่มัน... ระดับของแกคือ...?]

"ฮ่าห์!"

ห่วงโซ๋ที่ทำขึ้นมาจากจิตวิญญาณ เปลวเพลิง พิษร้ายและคำสาปได้โผล่ขึ้นมาจากทุกๆที่และผูดมัดมันเอาไว้ ยูอิลฮานได้หยิบเอาหอกของเขาขึ้นมาและใส่พลังทั้งหมดลงไปบนแขนของเขา ด้วยพื้นที่ร่วงหล่นทำให้ตอนนี้เขาสามารถจะใช้เทวะกำลังได้อย่างอิสระแล้ว เขาได้เปิดใช้งานมันเพื่อยกระดับพลังของเขาขึ้นเหนือขีดสุดในทันที

[กะ การโจมตีนั่นไม่ได้มากจากแก! มันมาจากมังกรกระจอกนั่นที่แกขี่อยู่]

"นั่นมันหยาบคาบกับมิลมาเลยนะ"

[ฉันเป็นลูกของพ่อ!]

ยูมิลได้ตะโกนออกไปพร้อมๆกับคำพูดของยูอิลฮาน ยูมิลยังคิดถึงวันที่เขาจะสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้ในสักวัน และจะช่วยสนับสนุนพ่อของเขาได้อย่างเต็มที่!

"ขอบคุณสำหรับค่าประสบการณ์นะ"

[อ๊า!]

พลังสายลมของยูมิลยังได้กระจายไปบนไฟที่ปลายหอกของยูมิลและเสริมพลังขึ้นอีก สายลมกับเปลวเพลิง ทั้งสองอย่างนี้ต่างก็เสริมพลังให้กันและกันเป็นอย่างดี! ในตอนนี้เปลวเพลิงสีขาวได้เปลื่ยนไปเป็นโปร่งแสงสวยงามแล้วอีกด้วย

[สะ... สกิลนั่นมัน!]

'ฉลาม'ได้พยายามที่จะใช้มานาของมันต่อต้านเอาไว้ แต่ว่าสกิลร่วงหล่นนั้นอยู่ในระดับที่สร้างปัญหาให้มากกว่าที่เห็นภายนอก เวทย์ หรือเทคนิคอะไรของมันไม่เพียงพอที่จะหลุดจากพื้นที่นี้เลย!

มันกำลังจะพ่ายแพ้ไปโดยที่ไม่อาจจะโต้กลับไปได้เลยสักครั้ง นี่เป็นการเสื่อมเสียชื่อเสียงของสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเป็นอย่างมาก

[ผู้หญิงของแก!]

เมื่อ 'ฉลาม' รู้สึกได้ความถึงความตายที่กำลังมาเยือนทำให้มันตะโกนออกมา

[แกไม่เป็นห่วงเรื่องผู้หญิงของแกงั้นหรอ?]

ยูอิลฮานได้เอียงหัวตอบกลับไปก็ตอนที่ก่อนหอกจะแทงเข้าไปในคอของมันเท่านั้นเอง

"ทั้งๆที่ผู้หญิงของฉันเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้น่ะหรอ?"

[นายูนา! พรรคพวกของฉันได้ไปหาเธอแล้ว นับตั้งแต่ที่นายมานี้นายก็พลาดแล้ว!]

"โอ้ ฉันกำลังสงสัยอยู่เลยว่าแกกำลังจะพูดอะไร"

ยูอิลฮานได้หัวเราะออกมาและเหวี่ยงหอกฆ่ามันไป มันได้ตายไปลงในทันทีจากการโจมตีครั้งนี้

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้รับบันทึกชาร์คคิตอน เลเวล 309 ]

"น่าเสียดายนะ"

ยูอิลฮานได้พึมพัมออกมาในระหว่างเก็บศพของมัน

"พรรคพวกของแกทำพลาดตั้งแต่ที่ไปทีนั่นแล้ว"

แต่แน่นอนว่าคนตายแล้วไม่มีทางได้ยินอะไรแบบนี้... ยูอิลฮานได้ยืดแขนคลายเทวะกำลังออกไปและยกเลิกสกิลร่วงหล่น จากการที่เขาเสียมานาได้อย่างต่อเนื่องได้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยเล็กๆ แต่ว่าการฟื้นฟูมานาของเขาก็เร็วอย่างมาก แค่เวลาสั้นๆมานาเขาก็กลับมาเต็มแล้ว

[ดูเหมือนยังมีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงอยู่อีกนะครับพ่อ]

"ปล่อยให้เลียร่าจัดการเธอ พวกเราทำทุกอย่างไม่ได้หรอก"

[ครับผม!]

ยูอิลฮานก็คิดว่ากองทัพจักรวรรดิก็ยังจะระดมในกองทัพของมันอีกด้วย พวกนั้นอาจจะพยายามไปขโมยนายูนาออกมา ยังไงก็ตามกองทัพปีศาจแห่งการทำลายก็ยังรู้เรื่องนี้และก็ยังจะใช้มอนสเตอร์ลักพาตัวนายูนา....

"พ่อรู้สึกฉากๆนี่มันน่าสนใจมากเลยนะ น่าเสียดายแหะ"

[พ่อก็จะไปที่นั่นด้วยหรอครับ?]

"ไม่หรอกเรา..."

ยูอิลฮานได้ลูบหัวยูมิลและพูดออกมา

"พวกเราจะไปจัดการกวาดล้างกองทัพจักรวรรดิกัน"

ในเวลาเดียวกันนี้ในสถานที่ใกล้ๆทางเข้าพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ 'ฉากที่่น่าสนใจ' ที่ยูอิลฮานเดาเอาไว้ก็กำลังเกิดขึ้น

[มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจจริงๆเลยนะ พวกมนุษย์นี่เกิดมาพร้อมกับสกิลติดตัวที่จะตอบแทนบุญคุณแบบนี้งั้นสินะ?]

"จักรวรรดิเราก็ต้องการในตัวสตรีศักดิ์สิทธิ์ ฉันคิดว่าข้อตกลงของเราก็คือพวกนายจะไม่สัมผัสสตรีศักดิ์สิทธิ์นี่...!"

พวกชั้นสูงของฝั่งจักรวรรดิที่อยู่ในคลาส 4 และมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งคลาส 4 กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ในขณะเดียวกันผู้บัญชาการกองอัศวินและสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่อยู่ที่ฝั่งกองทัพปีศาจแห่งการทำลายต่างมองกันอยู่

[นี่เป็นสินสงครามสำหรับเรากองทัพปีศาจแห่งการทำลาย พวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำคิดจะอาจเอื้อมในผู้หญิงที่ได้รับพรจากเทพธิดาแห่งความงามงั้นหรอ?]

"ยังไงก็ตาม นั่นมันคือสัญญาของเรานะ สัญญาระหว่างเรากับกองทัพปีศาจแห่งการทำลาย"

[นี่เจ้ากล้าที่จะคิดว่าจะทำสัญญาที่เท่าเทียมกันระหว่างเรางั้นหรอ? โอหังจริงๆเลยนะ]

มนุษย์มีเป้าหมายที่จะพาตัวสตรีศักดิ์สิทธิ์ไปเมื่อการต่อสู้ใกล้จะจบลง แต่ว่ากองทัพปีศาจแห่งการทำลายก็มองออกและให้มอนสเตอร์มาขวางทางเอาไว้ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะแบบนั้นจึงทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมา แรกดดันจากทั้งสองฝั่งรุนแรงมากจนพวกเขาไม่ได้สังเกตุในสิ่งที่เกิดขึ้นในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์เลยสักนิด

"อ่อ พวกแกไม่ได้คิดจะคุยกับเราดีๆแต่แรกอยู่แล้วนี่เอง...!"

[แล้วจะทำไมล่ะ?]

"ฮึ่ม ไม่ว่าพวกแกจะแข็งแกร่งยังไง พวกแกก็ใช้พลังกับเราไม่ได้นี่! มัวทำอะไรกันอยู่ล่ะ! ฆ่ามอนสเตอร์นั่นแล้วไปพาตัวสตรีศักดิสิทธิ์มา!"

[คุคุคุ เจ้าจะผ่านเจ้ามอนสเตอร์ที่ได้รับพรจากกองทัพปีศาจแห่งการทำลายเราไปได้ง่ายๆงั้นหรอ? เจ้าคิดว่าข้าถึงกับต้องใช้พลังกับหนอนแมลงแบบเจ้างั้นหรอ?]

พอการพูดคุยได้ออกมาแบบนี้ก็ทำให้ในไม่ช้าก็เกิดการต่อสู้ขึ้น กองทัพชั้นสูงของจักรวรรดิและมอนสเตอร์ของกองทัพปีศาจแห่งการทำลายได้เริ่มต่อสู้ด้วยกันโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ารอบตัวมีอะไรเกิดขึ้น!

บางทีอาจจะเพราะการต่อสู้ที่ดุเดือดทำให้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงรู้ถึงตัวตนของป้อมปราการลอยฟ้าที่ลอยอยู่บนหัวช้าไปนิด การเคลื่อนไหวของป้อมปราการลอยฟ้านั้นลึกลับมาจนมันจะไม่สังเกตุเลยหากป้อมปราการลอยฟ้าหากว่ามันำกำลังมีส่วนร่วมกับการต่อสู้อยู่

[นั่นมันอะไร...?]

[แกหมายความว่าอะไรล่ะนั่น! แน่นอนว่านี่มันคือลำแสงไงล่ะ!]

[อ๊ากกกกกก!]

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงได้พึมพัมออกมาอย่างลืมตัว แต่แล้วหลังจากที่มันถูกโจมตีด้วยลำแสงที่ใช้กระจกร้อยนัยน์ต่างมารวมเข้าด้วยกันก็ทำให้มันตั้งสติกลับมาได้อีกครั้ง

[เทวดาตกสวรรค์! ถึงมันจะต่างออกไปนิดๆ แต่ว่านี่คืแพลังของเทวดาตกสวรรค์! ให้ตายสิ มนุษย์เจ้ามีแผนอื่นอยู่อีก!]

มันได้เผลอลดการป้องกันลงราวกับว่ามันไม่เคยคิดเลยว่าอยู่ๆมันจะได้รับเจ็บแบบนี้! ยังไงก็ตามโชคดีที่มันยังไม่ได้รับการโจมตีที่ร้ายแรงถึงชีวิต มันได้หยิบอาวุธออกมาในทันที ในตอนนี้มันไม่มีเวลามาสนใจพวกมนุษย์อ่อนแอแล้ว

[เข้ามาสิ ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมดเอง!]

"ฮึบ!"

ยังไงก็ตามในเวลาที่มันได้ขบฟันยกอาวุธขึ้นมา เสียงผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความขี้เล่นก็ดังขึ้นพร้อมๆกันกับที่อาวุธของมันหักครึ่ง

[...หาาา?]

ครู่หนึ่งมันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แต่มันก็ตกใจได้ไม่นานนัก ร่างกายของมันก็ยังขาดครึ่งเหมือนกับอาวุธเช่นเดียวกัน

"ฟู่"

ตามมาด้วยเลียร่าที่ลงมายืนบนพื้นพร้อมชุดพร้อมรบของเธอ เธอได้มองไปที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่ถูกหั่นและบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ

"ชิ เมื่อก่อนแค่นิ้วเดียวก็ฆ่าเจ้านี่ได้แล้ว"

เลียร่าได้บ่นเบาๆ และสะบัดเลียออกแทงหอกลงไปบนพื้นทำให้เกิดเป็นคลื่นยักษ์โจมตีเข้าใส่ร่างกายที่ถูกหั่นนั่น

[อ๊ากกก!]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

"ดีล่ะ มันจบแล้ว"

มีคำๆหนึ่งที่ยูอิลฮานชอบพูดเลยก็คือ 'มันจะไม่จบจนกว่าจะได้ค่าประสบการณ์มา' คำๆนี้เลียร่าได้ยินซ้ำๆหลายต่อหลายครั้งในวันๆหนึ่งจนจำขึ้นใจไปซะแล้ว

[กรรรรรร...!?]

"เป็นสตรีศัดิ์สิทธิ์งั้นหรอ? สตรีศักดิ์สิทธิ์ฆ่า...!"

"พะ พวกเราต้องจับเธอ"

"ไม่ นั่นไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์"

[กรรรรรรร!]

คนที่ไม่เคยเห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์มาก่อนต่างก็เข้าใจผิดจากความสวยงามของเลียร่าว่าเธอเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ และคนที่เห็นเคยเห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์มาก่อนก็ยังตกตะลึงไปกับความจริงที่ว่ายังมีคนสวยเทียบเท่าสตรีศักดิ์สิทธิ์อยู่บนโลกใบนี้อีก

"เข้ามาสิ"

แน่นอนว่าไม่ว่าพวกนี้จะคิดยังไงเลียร่าก็ไม่ได้สนเลย เธอจะคิดก็แค่ว่าเธอจะได้ค่าประสบการณ์แค่ไหนถ้าเธอฆ่าพวกนี้ทั้งหมด

"ฉันจะทำให้มันจบแบบไม่เจ็บนะ"