ตอนที่ 42 เจอกันโดยบังเอิญ

'คงจะดีฉันดูคุณสมบัติของเธอได้’

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลิงอี้ก็นึกถึงสกิล[คัดลอกคุณสมบัติ]

เขาหวังว่าจะได้เห็นคุณสมบัติของอีกฝ่ายก่อนจะใช้[คัดลอกคุณสมบัติ]

เพราะสิ่งนี้จะทำให้เขาใช้สกิลคัดลอกได้ดียิ่งขึ้น

ยิ่งตอนนี้เขามีจักรพรรดิน้ำแข็งอยู่ด้วย ความต้องการของสกิลนี้ก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก

“พอกลับไปแล้วคงต้องหาสกิลประเภทนี้ก่อน”

หลิงอี้ตัดสินใจว่าเมื่อกลับไปแล้วเขาจะหาสกิลที่ส่องคุณสมบัติได้

หลังจากนั้นค่อยนำสกิลไปกลายพันธุ์แล้วดูว่าเป็นแบบที่เขาอยากได้หรือเปล่า

“จะว่าไป”

เขาจับคางคิดขณะที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน “ฉันคัดลอกคุณสมบัติของจักรพรรดิน้ำแข็งได้ไหม!?”

หลิงอี้รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเกิดความคิดนี้

เขามั่นใจว่าสามารถคัดลอกคุณสมบัติของจักรพรรดิน้ำแข็งได้แน่นอน – ถ้าเธอไม่มีสกิล‘ป้องกันการคัดลอก’

และเขาจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมถ้าคัดลอกสำเร็จ!

‘ฉันจะลองอีกทีหลังจากกลับไป’

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ยิ่งเดินไปข้างหน้า

ความสุขของเขาก็ยิ่งมากขึ้น

เหลือเวลาไม่ถึง5นาทีก่อนจะหมดเวลาของวันนี้ เขาต้องใช้เวลาในช่วงนี้ดูดซับคะแนนความรู้สึกก่อน

[คุณดูดซับความรู้สึกตื่นเต้น77คะแนนของจางเทียนป้า]

[คุณดูดซับความรู้สึกเศร้า33คะแนนของลั่วเหยา]

[คุณดูดซับ…]

เดิมทีเขาคิดจะออกไปหลังจากกวาดล้างมอนสเตอร์ในด่านสามทั้งหมด

แต่คิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะดึงดูดให้ผู้เล่นวิ่งขึ้นมาที่นี่

เมื่อพวกเขาขึ้นมาถึงยอดเขา เขาจึงยกเลิกการอัญเชิญจักรพรรดิน้ำแข็งและรวมเข้ากลุ่มผู้เล่นเงียบๆด้วยยันต์เทเลพอร์ต

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นถึงเจอทหารโครงกระดูกไฟคลั่งหลายร้อยตัวเมื่อขึ้นมา

นั่นคือส่วนที่เหลือที่จักรพรรดิน้ำแข็งฆ่าไม่ทัน

ทหารโครงกระดูกบางตัวมีเลเวล15-16 และบางตัวมีเลเวล17-18

สำหรับหลิงอี้ที่เป็นผู้เล่นเลเวล17จึงได้ค่าประสบการณ์จากพวกมันไม่มากนัก

ต่อให้ทหารโครงกระดูก100ตัวมีเลเวล17 แต่เขาก็ได้แค่100ค่าประสบการณ์จากพวกมัน ไม่ต้องพูดถึงพวกมันส่วนใหญ่เลย ตามจริงแล้วพวกมันที่มีเลเวลสูงมีน้อยมาก

ด้วยค่าประสบการณ์น้อยกว่า100เขาจึงไม่เสียดายที่จะปล่อยมันไป

ขณะที่หลิงอี้เดินเตร่อยู่ในฝูงชน จู่ๆก็มีคนมาตบไหล่เขา

“ว่าไง ทำอะไรอยู่เหรอ?”

เสียงตรงไปตรงมาของผู้หญิงดังมาจากข้างหลังเขา

หลิงอี้สะดุ้งแล้วหันกลับไป

เขาเห็นผู้หญิงหน้าตาดีมีดวงตาสีแดงกำลังมองเขาด้วยความสงสัย

เธอใส่เสื้อคลุมสีชมพูและเสื้อแขนสั้นสีขาวด้านใน

ใส่กางเกงยีนขาสั้นสีฟ้าและคาดเข็มขัดไว้รอบเอว

มีขาเรียวยาวและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ

“ฉันเห็นนายเดินอยู่ไปมาอยู่แถวนี้ นายหาอะไรอยู่เหรอ?” หญิงสาวถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“เอ่อ...เธอนี่เอง”

หลิงอี้ก็นึกว่าใคร

ที่แท้เป็นหลินชิงอวี่ ผู้เล่นที่มาจากเมืองอึ๋งหั่วเหมือนเขา

เมื่อวันก่อนเธอพาเขาวิ่งหนีจากค่ายหมาป่าทุ่งหญ้าหลายกิโลเมตร วันนี้พอเขาตื่นนอนเลยปวดตามตัวไปหมด

แต่เขาก็ประทับใจในตัวเธอ

“เปล่า ไม่ได้หาอะไรหรอก แค่เดินเล่นเฉยๆ”

หลิงอี้ตอบผ่านๆแล้วถามกลับ “แล้วเธอล่ะ?”

“ฉัน?”

หลินชิงอวี่ถอนหายใจแล้วพูด “ฉันไม่มีอะไรทำเลยตามทุกคนมา”

“ตอนแรกนึกว่าจะได้เจอคนลึกลับคนนั้น แต่พอมาถึงกลับกลายเป็นว่าไม่เจออะไรเลยอีกครั้ง”

“อีกครั้ง?”

หลิงอี้เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและถาม “เธอกำลังตามหาเขาอยู่?”

หลินชิงอวี่กลอกตามอง “ใครบ้างที่ไม่อยากเจอเขา”

“นายไม่อยากรู้เหรอว่าคนแข็งแกร่งลึกลับที่อยู่ในเขตพวกเราเป็นใคร?”

“เอ่อ...อยากรู้สิ”

“เหมือนนายจะตอบแบบขอไปทีนะ…”

หลิงอี้: (￣ω￣;)

หลินชิงอวี่ไม่สนใจแล้วพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง สูงหรือเตี้ย อ้วนหรือผอม และไม่รู้ว่าเป็นคนดีหรือเปล่า”

“ถ้าเขาเป็นคนเลว ผู้เล่นเขตเราคงลำบากกันหมดแน่”

“จะถูกเขาฆ่าเหรอ?”

“แย่ยิ่งกว่านั้นอีก”

หลินชิงอวี่ทำหน้าบึ้งและพูดอย่างจริงจัง “บางทีเราอาจต้องกลับไปเป็นเลเวลต่ำและอยู่แบบนั้นไปตลอดชีวิต”

เป็นเรื่องที่รู้กันดีว่าผู้เล่นสามารถสู้กันในเสินลู่ได้

การฆ่าผู้เล่นคนอื่นไม่ใช่แค่ได้ค่าประสบการณ์เท่านั้น แต่ยังได้เหรียญทองจากอีกฝ่ายด้วย

บทลงโทษการตายไม่รุนแรงเช่นกัน

แค่เหรียญทองตกและเลเวลลดลง

“เขาหยุดการพัฒนาของผู้เล่น9,000คนด้วยตัวเองไม่ได้หรอก”

“แต่ผู้แข็งแกร่งมักจะมีผู้ติดตามจำนวนมาก และผู้ติดตามพวกนั้นจะเลวยิ่งกว่า”

หลินชิงอวี่กำหมัดแน่น เธิอพูดอย่างขุ่นเคือง “จักรพรรดิไม่รีบร้อนแต่ขันทีรีบร้อน ผู้ติดตามพวกนั้นจะเอาใจเจ้านายและโหดร้ายกับคนอ่อนแอ”

“ผู้เล่นบางเขตเริ่มสร้างกลุ่มของตัวเองเพื่อกดขี่ผู้เล่นในเขตตัวเอง เมื่อคนอื่นไล่ตามพวกเขาทันพวกเขาจะฆ่าคนคนนั้นจนเลเวลกลับเป็นเลขหลักเดียวเพื่อไม่ให้มีโอกาสไล่ตามได้อีก”

“ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันคงเป็นเรื่องที่โคตรซวยเลย”

หลิงอี้ประหลาดใจเล็กน้อยหลังจากได้ฟังคำพูดของหลินชิงอวี่

ในความคิดของเขา ผู้เล่นแต่ละเขตควรร่วมมือกันเพราะพวกเขามีเป้าหมายร่วมกัน

ส่วนเรื่องอื่นก็ปล่อยไปก่อน

“เพื่อไม่ให้เป็นแบบนั้นทุกคนเลยพยายามเพิ่มเลเวล”

หลังจากพูดแบบนั้น น้ำเสียงของหลินชิงอวี่ก็เปลี่ยนไปและพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่เอาเถอะ สิ่งที่ฉันพูดไปเป็นกรณีหายากและสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด”

“เป็นเรื่องยากมากที่คนคนหนึ่งจะแข็งแกร่งกว่าคนอื่นมากขนาดนั้น เพราะดอกไม้หลายร้อยดอกจะเบ่งบานแข่งขันกัน และนั่นคือสิ่งที่ทุกคนทำกัน”

“แต่ไม่ใช่กับ…”

หลินชิงอวี่หยุดชั่วขณะจากนั้นหันหน้าไปทางยอดทองและถอนหายใจ “ผู้แข็งแกร่งลึกลับในเขตเรา ในเขตอื่นก็มีคนคล้ายแบบนี้เหมือนกัน”

“แต่ส่วนใหญ่จะเปิดเผยตัวตน มีแค่ไม่กี่คนที่เป็นคนดีจริงๆ”

หลิงอี้ก็ยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น

ดวงตาสีเข้มของเขาเริ่มครุ่นคิด

'ผู้แข็งแกร่งกดขี่ผู้อ่อนแอ? '

'สถานการณ์แบบนี้อาจเกิดขึ้นกับคน1ใน10,000 นั่นเป็นเรื่องปกติของโลกนี้ไม่ใช่เหรอ?’

มีภาพบางอย่างแวบเข้ามาในใจของหลิงอี้อย่างรวดเร็ว

เป็นคนใจแคบที่อิจฉาความสามารถโดดเด่นของคนอื่น...เอาแต่ใจตัวเองและชอบกดขี่คนอื่น...เป็นคนอารมณ์ร้อน...

'เหมือนกับที่ลุงข้างบ้านเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ พอมีพลังพิเศษแล้วการสร้างอุดมการณ์ของทุกคนล้วนมีความสำคัญ’

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจ

ทำไมผู้เล่นบางคนต้องทำดีเล็กน้อยเพื่อได้รับคำชมจากคนนับพัน

ปรากฏว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากความคาดหวังของคนธรรมดาส่วนใหญ่

พวกเขาต้องการให้ผู้เล่นทุกคนเป็นคนดี

ดังนั้นผู้เล่นทุกคนที่ทำความดีจะได้รับการสรรเสริญอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและรางวัลต่างๆ

นี่เป็นยุคที่น่าภาคภูมิใจสำหรับการเป็น‘ผู้เล่นชอบธรรม’!