ตอนที่ 24 ผลเก็บเกี่ยว

ตอนนี้หลิงอี้กำลังถูกล้อม

บนดินแดนสีแดงเข้มที่มีไฟพุ่งออกมาจากรอยแยกบนพื้นดินเป็นครั้งคราว เขากำลังถูกผีเสื้อไฟหลายสิบตัวล้อม

ส่วนที่เป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะหีบสมบัติอยู่ตรงหน้าเขา

เขาเจอหีบสมบัติไม้ พอเห็นว่าไม่มีมอนสเตอร์อยู่รอบๆเขาก็รีบวิ่งเข้ามาโดยไม่คิดทันที

พอรู้ตัวอีกทีก็มีผีเสื้อไฟหลายสิบตัวบินออกมาจากรอยแยกรอบๆหีบสมบัติ

นี่พวกมันตกปลาหรือไง?

ต่อให้โดนล้อมแบบนี้หลิงอี้ก็ไม่กลัว สิ่งสำคัญที่สุดคือดูของในหีบสมบัติ

เพราะยังไงผีเสื้อไฟก็ตามเขาไม่ทันอยู่ดี

[ยันต์เทเลพอร์ต(D)]: สุ่มเทเลพอร์ตไปยังภายในหนึ่งกิโลเมตร(ดีเลย์3วินาที)

เพราะเขาไม่มีสกิลตรวจสอบจึงดูเอฟเฟกต์ของไอเทมได้แค่ในกระเป๋า

นอกจากยันต์แล้วยังมีเหรียญทองมากกว่า1,000เหรียญ

“ขยะ”

หลิงอี้แสดงความรังเกียจทันที

พอเห็นว่ายันต์มีศักยภาพกลายพันธุ์ระดับปานกลางเขาจึงกลายพันธุ์มัน

[ยันต์เทเลพอร์ต(D)]: เทเลพอร์ตไปยังทิศทางที่กำหนดได้ทันทีในระยะ10กิโลเมตร, คูลดาวน์1นาที

“หืม?”

หลังกลายพันธุ์แล้วเอฟเฟกต์ของยันต์ก็ไม่ได้แย่เลย

ตอนนี้มันทำให้หลิงอี้นึกถึงตอนที่กลายพันธุ์[ยันต์คุ้มกันบ้าน ]

ยันต์ในเสินลู่เป็นไอเทมสิ้นเปลืองแบบใช้แล้วทิ้ง แต่หลังจากเขากลายพันธุ์พวกมันก็กลายเป็นของที่ใช้แล้วไม่หายไป

สิ่งนี้ทำให้เขายืนยันได้ว่าการกลายพันธุ์เป็นไปตามความคาดหวังของเขา

พอเห็นผีเสื้อไฟเข้ามาล้อมรอบ หลิงอี้จึงใช้เทเลพอร์ตอย่างไม่ลังเล

วินาทีถัดมา

ร่างกายของเขากลายเป็นแสงสีฟ้าหายไป!

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็ปรากฏข้างเนินหญ้าสูงตรงทางแยกของป่ากับสวนผลไม้คริมสัน

“จิ๊จิ๊จิ๊”

หลิงอี้พอใจกับประสบการณ์การใช้ยันต์เทเลพอร์ตครั้งแรกมาก

“ฉันเทเลพอร์ตมาที่นี่ทันที แปลว่าหลังจากนี้ฉันไม่ต้องเสียเวลาเดินทางแล้ว”

แม้ว่าไอเทมชิ้นนี้จะไม่ช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ แต่มันเป็นสิ่งที่ดีมากเมื่อใช้ในการหลบหนี

สิ่งนี้ทำให้เขาทำทุกอย่างได้ง่ายขึ้น

และยังไม่ใช่แค่นั้น ยันต์เทเลพอร์ตยังเทเลพอร์ตได้ทันทีที่ใช้ หมายความว่าเขาสามารถใช้มันหลบการโจมตีของศัตรูได้

[เวลาจุติที่เหลือ: 22 นาที]

พอดูเวลาและเห็นว่าเหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หลิงอี้จึงไม่คิดจะไปต่อ

เขานั่งลงและดูผลเก็บเกี่ยวในวันนี้

[

ชื่อ: หลิงอี้

เลเวล: 13 (12/2800)

พรสวรรค์: ย้อนกลับความน่าจะเป็น

ความแข็งแกร่ง: 3

พลังเวท: 65

ความว่องไว: 3+32

ร่างกาย: 3

ความทนทาน: 3

สกิล: ดาวตก(3ดาว,สามารถเติบโต), คัดลอกคุณสมบัติ(6ดาว)

ตำแหน่งดาวที่เหลือ: 4

การประเมินพลังต่อสู้: ผู้เชี่ยวชาญในหมู่ผู้เล่นใหม่

]

เลเวลเลื่อนเป็น13 แต้มพลังเวทสูงขึ้นอีก

สกิล[ดาวตก]เพิ่มขึ้นเป็น3ดาวทำให้ระยะทางกับพลังทำลายเพิ่มขึ้น

นอกจากนี้

ธาตุไฟที่ฆ่าไปยังดรอปสกิลมาเยอะด้วย เดิมทีหลิงอี้อยากจะเก็บไว้ก่อน

แต่เมื่อไม่มีตำแหน่งดาวเพียงพอให้เรียนรู้สกิล10ดาว[อัญเชิญจักรพรรดิแข็ง] เขาจึงไม่เก็บสกิลพวกนี้ไว้

แม้แต่วัสดุที่เก็บไว้ในกระเป๋าก็เอาไปรีไซเคิล

ตอนนี้

ในกระเป๋าเขามีไอเทมแค่ห้าอย่างเท่านั้น: [ผึ้งงาน], [จิตวิญญาณราชาหมาป่า], [ลูกปัดค่าประสบการณ์], [อัญเชิญจักรพรรดิน้ำแข็ง]และ[ยันต์เทเลพอร์ต]

ตอนนี้เขามีเหรียญทองมากกว่า30,000เหรียญ

30,260เหรียญ!

“นอกจากเหรียญทองจะเอาไว้ซื้อของในร้านเสินลู่แล้ว มันยังซื้อไอเทมกับวัสดุในตลาดผู้เล่นได้ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเก็บวัสดุพวกนี้ไว้”

เสินลู่ปรากฎขึ้น20ปีแล้ว

วัสดุทั่วไปจึงมีมากมายและมีราคาต่ำ

ถ้าหลิงอี้ต้องการใช้มันในอนาคต เขาสามารถไปหาซื้อได้

......

หลังจากปิดกระเป๋าเป้ หลิงอี้มองไปรอบๆ

แสงแดดในสวนผลไม้ด้านล่างสว่างจนเขาต้องหรี่ตาลง

อากาศร้อนอบอ้าวบนทุ่งหญ้าแห่งนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางแสงแดดในตอนบ่ายของฤดูร้อน

รู้สึกว่าที่นี่จะร้อนกว่าตอนที่เข้ามาครั้งแรกซะอีก

หลิงอี้ใช้มือข้างหนึ่งบังแสงแดดและบังเอิญเห็นว่ามีผู้เล่นกลุ่มเล็กกำลังสู้กับผลไม้คริมสันอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร

“หืม...ทีมนั้นไม่ประมาทไปหน่อยเหรอ?”

พอพูดจบก็มีคนข้างหลังตอบกลับมา “ไม่ใช่แค่ประมาท แต่พวกเขากำลังจะตาย”

หลิงอี้เลิกคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อหันไปมองก็พบว่ามีคนมากมายยืนกระจัดกระจายอยู่หลังเขา

คนกลุ่มนี้ดูไม่ค่อยสนใจเขาที่เพิ่งเทเลพอร์ตมา

“นั่นไม่ใช่ทีมหรอกแต่เป็นคนกลุ่มน้อยที่มีประมาณสามร้อยคน และตอนนี้พวกเขากำลังโดนผลไม้คริมสันล้อมอยู่”

“ฮ่าฮ่า คนพวกนั้นน่าตลกจริงๆ พวกเขาเสียเวลาอันมีค่ามาเพื่อหาใครบางคน”

“ถ้าเป็นช่วงปกติคงไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้เป็นเวลาของมือใหม่ซึ่งทุกนาทีเป็นสิ่งที่มีค่า”

“....”

คำพูดจากคนไม่กี่คนทำให้หลิงอี้เข้าใจมากขึ้น

'ที่แท้พวกเขากำลังตามหาฉันอยู่’

เขามองด้านหลังกลุ่มคนที่อยู่ห่างไกลและคิดอย่างรวดเร็ว

'ยอมเสียเวลาอันมีค่าในช่วงแรกเพื่อตามหาฉันแบบนี้ หรือว่าเบื้องหลังของคนพวกนั้นจะให้รางวัลมากมาย?!’

'คงมีใครบางคนเริ่มกังวลเรื่องนี้แล้ว’

หลิงอี้รู้สึกกังวลเล็กน้อยในตอนแรก

เขากังวลว่าจะโดนเจอตัวจริงๆ

แต่พอเห็นคนกลุ่มนี้ ความกังวลในใจเขาจึงหายไป

ทุกวันนี้ทุกคนต่างรีบเพิ่มเลเวล แต่คนกลุ่มนี้ยังไม่ได้ทำอะไรเลย

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปช่องว่างระหว่างคนพวกนั้นกับเขาจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ขนาดตอนนี้ยังหาไม่เจอ แล้วต่อจากนี้จะหาเจอเหรอ?

ขณะที่หลิงอี้คิดแบบนั้น คนหนุ่มด้านข้างเขาก็เริ่มคุยกัน

“ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนเรียกดาวเพลิงลูกนั้นมา”

“นั่นน่ะสิ? ถ้าใช้สกิลแบบนั้นตอนนี้เลเวลคงเพิ่มขึ้นเยอะแล้วล่ะ”

“อย่างน้อยก็ต้องเลเวล5!”

“ยังน้อยไป ฉันรู้สึกว่าเป็นเลเวล6ไม่ก็เลเวล7!

“จิ๊จิ๊จิ๊ ช่างกล้าคิดเนอะ วันที่สองเลื่อนเป็นเลเวล7…”

หลิงอี้หันหน้าไปดู ตอนเห็นครั้งแรกเขายังจำไม่ได้

แต่ดูแล้วเหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่ง

คนหนุ่มสองคนนั้นเห็นว่ามีคนมองอยู่พวกเขาอยู่ พวกเขาจึงมองกลับไป

“หืม? เป็นนายที่ไม่ได้ขโมยมอนสเตอร์ของเรานี่เอง”

เฉินต้าเจี๋ยประทับใจคนที่ไม่ได้ขโมยมอนสเตอร์พวกเขา

เมื่อเห็นใบหน้าที่งุนงงของหลิงอี้ เขาและน้องชายจึงไม่ได้เขาไปใกล้

พวกเขาหันกลับมากระซิบกันแทน

“พี่คิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเรียกดาวเพลิงหรือเปล่า?”

“น่าจะไม่”

เฉินเสี่ยวอี่ส่ายหัวและถอนหายใจ “ตอนแรกฉันสงสัยว่าเป็นเขาหรือเปล่า แต่เขาอยู่ที่นี่เลยต้องตัดตัวเลือกนี้ไป”

“เพราะไม่กี่นาทีก่อนมีคนเห็นดาวเพลิงบนท้องฟ้าแผ่นดินแผดเผา ถ้าเขามาที่นี่คนข้างล่างคงเห็นเขาแล้ว”

“แล้วไอเทมเทเลพอร์ตล่ะ?” เฉินต้าเจี๋ยถามอีกครั้ง

เมื่อได้ยินแบบนั้นเฉินเสี่ยวอี่ก็ต้องกลอกตา “จะมีไอเทมที่เทเลพอร์ตได้ไกลกว่าสามกิโลเมตรในแผนที่เริ่มต้นได้ยังไง?”

“โอ้!” เฉินต้าเจี๋ยตบหน้าผากตัวเองแล้วยิ้ม “จริงด้วย”