บทที่ 702 - แผนการทำลายล้างเหลียวตงของเล่าเย่อ

ทุกคนต่างหันไปมองเล่าเย่อ

จางซุ่ยส่งสัญญาณให้เล่าเย่อพูดต่อ

เล่าเย่อชี้ไปที่แผนที่แล้วกล่าว "นายท่าน เมื่อครู่ฟังจากแม่ทัพเงียมยู แม่ทัพเซียนอวี๋ฝู่ และท่านผู้เฒ่าเถียน"

"ชาวบ้านเกาจวี้ลี่พื้นเมืองดุร้ายป่าเถื่อน ทั้งยังเชี่ยวชาญการรบทางน้ำ"

"พวกเขามักจะลงเรือออกทะเลไปเป็นโจรสลัด ไม่ใช่แค่ชาวตงหู แม้แต่ชาวบ้านแถบเป่ยไห่ก็ปวดหัวกับเรื่องนี้มาก"

"ส่วนเมืองชางหลีมีการเสริมกำแพงเมือง กงซุนตู้ เจ้าเมืองเหลียวตงทำเพื่อป้องกันชาวตงหูตีโต้กลับเหลียวตง"

"และชาวตงหู ก็ดันไม่ถนัดตีเมืองเสียด้วย"

"แผนของข้าก็คือ ส่งทูตไปที่อำเภอเซียงผิง เมืองเหลียวตงก่อน เพื่อแจ้งกงซุนตู้ เจ้าเมืองเหลียวตงว่า"

"นายท่าน ท่านมาแล้ว!"

"ท่านยึดออหวนสามเมืองได้แล้ว ตอนนี้กำลังจะยึดเหลียวตง!"

"จากคำบอกเล่าของเหล่าแม่ทัพตงหูเมื่อครู่ กงซุนตู้ตั้งตนเป็นใหญ่ ยึดภูเขาเป็นราชามาตลอด"

"ดังนั้น เขาจะไม่มีทางประนีประนอม และไม่มีทางยอมแพ้ต่อนายท่านแน่"

"และเขาจะเริ่มระดมไพร่พล เตรียมรับมือศึกใหญ่"

"แผนของข้าคือ ส่งทหารตงหูสามหมื่นนาย ให้รอฟังคำสั่งข้าตลอดเวลา"

"และข้าต้องการช่างฝีมือทั้งหมดในเมืองหลิวเฉิง"

"ข้าจะใช้เวลาครึ่งเดือน สร้างรถยิงหินห้าสิบคัน และฝึกทหารควบคุมรถยิงหินขึ้นมาด่วน"

"ต่อให้กำแพงเมืองสูงและหนาแค่ไหน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเทียบกับกำแพงเมืองโชวขุนได้!"

"กำแพงเมืองโชวขุน ข้ายังใช้รถยิงหินถล่มได้ นับประสาอะไรกับเมืองชางหลีเล็กๆ นี่"

"ส่วนนายท่านส่งทูตส่งจดหมายไปให้กงซุนตู้ ในจดหมายต้องบอกกงซุนตู้ถึงความร้ายกาจของรถยิงหินของเรา และบอกกงซุนตู้ว่า ต่อไปจะใช้รถยิงหินจำนวนมากกว่านี้ถล่มกำแพงเมืองทุกแห่งในเหลียวตง"

"กงซุนตู้ต้องไม่เชื่อแน่"

"รอข้านำทหารตงหูสามหมื่นนาย รถยิงหินห้าสิบคัน ถล่มกำแพงเมืองชางหลีแตก กงซุนตู้ก็จะเชื่อเอง"

"เพื่อป้องกันไม่ให้เราใช้รถยิงหินถล่มกำแพงเมืองอื่นๆ ในเหลียวตงต่อไป กงซุนตู้จะต้องหาทางส่งกองทัพออกมาทำลายรถยิงหินชุดนี้ และฆ่าข้าที่เป็นคนสร้างรถยิงหินให้ได้"

เล่าเย่อชี้ไปที่อำเภอลิ่งจือบนแผนที่แล้วกล่าว "นายท่าน แม่ทัพทุกท่าน ดูตรงนี้"

"อำเภอลิ่งจือตรงนี้มีท่าเรือแห่งหนึ่ง ปกติชาวประมงตงหูจะใช้ออกทะเลไปหาปลา"

"ปกติแล้ว ก็มีชาวบ้านเกาจวี้ลี่แห่งเมืองเหลียวตงปลอมเป็นโจรสลัดมาคอยก่อกวนอยู่บ่อยๆ"

"หากเราพิสูจน์ให้กงซุนตู้เห็นว่าเรามีศักยภาพในการทำลายกำแพงเมืองชางหลี กงซุนตู้จะต้องส่งกองทัพใหญ่จากอำเภอลิ่งจือขึ้นฝั่ง เพื่อลอบโจมตีตลบหลังข้าและกองทัพตงหูสามหมื่นนายที่ข้านำทัพ เพื่อฆ่าข้าและทำลายรถยิงหิน"

"ดังนั้น ด้านหนึ่ง ให้ข้านำทหารตงหูสามหมื่นนาย และกองทัพที่สี่ของแม่ทัพเชียนเจา ทำลายกำแพงเมืองชางหลีอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่บุกเข้าเมือง เพื่อล่อให้กงซุนตู้ส่งกองทัพเกาจวี้ลี่มาโจมตีทางอำเภอลิ่งจือ"

"นายท่านนำค่ายกลทะลวงฟัน กองทัพหมีบิน กองทัพเสือบิน ไปซุ่มอยู่ที่ตำแหน่งนี้ของอำเภอลิ่งจือ"

"แถวภูเขาเล็กๆ ที่ชื่อว่าเขากลิ่งจือ"

"ทหารม้าสามกองจำนวนน้อย ไม่ทำให้ศัตรูระแวงจนเกินไป"

"ทหารม้าสามกองมีความเป็นเลิศ เกราะแข็งแกร่ง อาวุธครบมือ พวกเกาจวี้ลี่ต่อให้ดุร้ายแค่ไหน ก็เป็นแค่เลือดเนื้อ"

"ข้าไม่เชื่อว่า เลือดเนื้อของพวกเขาจะต้านทานการสังหารหมู่ของทหารม้าสามกองได้"

มองไปที่เตียวคับ เล่าเย่อกล่าวต่อ "แม่ทัพเตียวคับนำกองทัพที่สามไปวางกำลังบนเส้นทางจากลิ่งจือมายังเมืองหลิวเฉิง แถวๆ หมู่บ้านเต้าฮวา"

"ไม่ต้องซ่อนเร้นกาย"

"กองทัพเกาจวี้ลี่ขึ้นฝั่งที่ท่าเรืออำเภอลิ่งจือ เพื่อจะมาฆ่าข้าและทำลายรถยิงหิน ต้องผ่านทางนี้แน่นอน"

"กองทัพที่สามของแม่ทัพเตียวคับสกัดทัพหน้าไว้"

มองไปที่จางซุ่ย เล่าเย่อกล่าว "นายท่านคุมทหารม้าสามกอง ปล่อยให้กองทัพใหญ่ของพวกมันผ่านท่าเรือไป แล้วค่อยปิดล้อมท่าเรือ"

มองไปที่เงียมยู เซียนอวี๋ฝู่ สุมาอี้ เตียวเลี้ยว และคนอื่นๆ เล่าเย่อกล่าว "คนอื่นๆ คุมทหารของตน เตรียมพร้อมรบ"

"ทันทีที่กองทัพที่สามของเตียวคับตีกลองศึก พวกท่านก็บุกออกมาจากทุกทิศทุกทาง ให้ธงกองทัพเหอเป่ยของเราโบกสะบัดเต็มท้องทุ่งภูเขา"

"ข้างหน้ามีกองทัพที่สามขวางทาง"

"ข้างหลังมีทหารม้าปิดทางหนี"

"ตรงกลางเต็มไปด้วยกองทัพใหญ่เหอเป่ยของเรา"

"ข้าไม่เชื่อว่า ชาวบ้านเกาจวี้ลี่ตัวเล็กๆ จะไม่กลัวตายกันทุกคน!"

"ฆ่าทหารเกาจวี้ลี่ที่ขึ้นฝั่งมาให้หมด หิ้วหัวพวกมันมุ่งตรงสู่เมืองเซียงผิง ที่ว่าการเมืองเหลียวตง"

"ข้าไม่เชื่อว่า ชาวบ้านและทหารเมืองเหลียวตงเห็นหัวคนเหล่านี้แล้วจะไม่ขวัญหนีดีฝ่อ!"

เล่าเย่อชักกระบี่ที่เอวออกมา แสยะยิ้มเย็น "เหลียวตงดินแดนเท่าแมวดิ้นตาย ยังริอาจจะตั้งตนเป็นเจ้า? ไอ้พวกคนเถื่อนเกาจวี้ลี่กระจอกงอกง่อย ไม่แสดงให้เห็นถึงความห้าวหาญของทหารหาญแห่งราชวงศ์ฮั่น พวกตัวตลกเหล่านี้ ก็จะไม่รู้จักความน่าเกรงขามของทหารหาญแห่งราชวงศ์ฮั่นเรา!"

จางซุ่ยหันไปมองคนอื่นๆ

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย

จางซุ่ยจึงหันมามองเล่าเย่อแล้วกล่าว "งั้นก็จัดวางกำลังตามแผนของจื่อหยาง"

ปลดกระบี่ประจำกายของตนเองส่งให้เล่าเย่อ จางซุ่ยกล่าว "ตั้งแต่นี้ไป ข้าแต่งตั้งเล่าเย่อเป็นแม่ทัพใหญ่พิชิตเหลียวตง ทุกคนรวมถึงข้าด้วย ต้องฟังคำสั่งของเขา"

ทุกคนเห็นดังนั้น จึงทำความเคารพเล่าเย่อพร้อมกัน "รับคำสั่งท่านแม่ทัพใหญ่!"

เล่าเย่วมองกระบี่ที่จางซุ่ยส่งมาให้ตรงหน้า สีหน้าเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เงยหน้าขึ้น มองจางซุ่ย ขอบตาเล่าเย่อร้อนผ่าว

แม้เขาจะเชื่อมั่นว่าแผนการนี้ไม่มีทางพลาด

แต่ว่า เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่นนะ!

เป็นลูกหลานสายตรงของพระเจ้ากวงอู่ตี้เชียวนะ

นายท่านผู้นี้ ไม่ระแวงเขาเลยหรือ?

ถึงกับกล้าแต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพใหญ่!

ถ้าเขาเกิดเปลี่ยนใจก่อกบฏขึ้นมา นายท่านจะตกอยู่ในอันตรายขนาดไหน?

จางซุ่ยเห็นเล่าเย่อไม่รับกระบี่ จึงถาม "จื่อหยางยังมีข้อกังวลอะไรอีกหรือ? ว่ามาได้เลย"

เล่าเย่อถึงได้สติกลับมา

มองกระบี่ตรงหน้า เล่าเย่อคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที สองมือประคองรับกระบี่ประจำกายจากมือจางซุ่ย ชูขึ้นเหนือหัว กล่าวเสียงสั่น "ข้าเล่าเย่อ ขอบคุณนายท่านที่ไว้วางใจ จะไม่ทำให้นายท่านผิดหวังเด็ดขาด!"

ตกลงแผนการรับมือกับกงซุนตู้แห่งเหลียวตงเรียบร้อย เล่าเย่อก็รีบร้อนออกไปจัดการทันที

จางซุ่ย โกซุ่น สวีหรง เฉิงเหลียน เตียวเลี้ยว และคนอื่นๆ ยังไม่มีหน้าที่ชั่วคราว

ทว่า จางซุ่ยก็ไม่ได้ว่างเว้น

เขาให้คนแจ้งชาวเมืองหลิวเฉิงทุกคน ไม่ว่าจะเป็นชาวฮั่น หรือชาวตงหู: เขาจะทำพิธีเซ่นไหว้ชาวฮั่นที่ตายไปในผืนแผ่นดินนี้

หลังจากพิธีเซ่นไหว้นี้ ไม่ว่าจะเป็นชาวฮั่นหรือชาวตงหู ความแค้นให้วางลง

ชาวฮั่นใช้ชีวิตในผืนแผ่นดินนี้ต่อไป

ส่วนชาวตงหูอพยพลงใต้ไปยงจิ๋วและหยางโจว

เพื่อไม่ให้เป็นการเพิ่มความแค้นระหว่างชาวฮั่นและชาวตงหู ของเซ่นไหว้ที่จางซุ่ยเลือก นอกจากหมูเห็ดเป็ดไก่แล้ว ยังเลียนแบบขงเบ้ง "ประดิษฐ์" หมั่นโถว ซึ่งเป็นของที่ยังไม่เคยมีมาก่อนในสมัยราชวงศ์ฮั่น

ใช้ "หมั่นโถว" นี้ แทนหัวของชาวตงหู

ชาวตงหูสำหรับชาวฮั่นแล้ว ก็คือพวกคนเถื่อน

หัวของคนเถื่อน - (หมานโถว) ใช้หมั่นโถวแทน (ออกเสียงใกล้กันนะครับ)

ทั้งเป็นการปลอบประโลมชาวฮั่นที่ตายไปในผืนแผ่นดินนี้ และยังเป็นการปลอบขวัญชาวตงหู ไม่ให้พวกเขาตื่นตระหนกจนเกินไป เพื่อให้พวกเขายอมอพยพลงใต้ไปยงจิ๋วและหยางโจวได้อย่างราบรื่น

(จบแล้ว)