บทที่ 102 - พรุ่งนี้ออกศึก!

ผู้คนได้พบกับกองทัพใหญ่

ผู้นำทัพเป็นชายฉกรรจ์วัยประมาณสามสิบปี

ชายผู้นั้นสวมชุดเกราะเหล็ก คลุมผ้าคลุมไหล่สีขาว ที่เอวห้อยกระบี่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

ข้างกายเขา คือเตียนห้องไม่ผิดแน่

เมื่อเห็นผู้คนมารอรับ ชายฉกรรจ์ผู้นั้นก็ทักทายก่อน ประสานมือคารวะทุกคนบนหลังม้า "ข้าอ้วนถำ ขอคารวะทุกท่าน!"

การกระทำของอ้วนถำช่วยคลายความตึงเครียดในใจของผู้คนลงไปได้มากโข

จางซุ่ยควบม้าอยู่ด้านหลังคุณชายรองเจินเหยียน ในใจรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาไม่เคยเชื่อเรื่อง "ราศีผู้ดี" อะไรนั่น

เขาคิดเสมอว่าไอ้ราศีผู้ดีอะไรเนี่ย ล้วนแต่เป็นเรื่องที่คนแต่งขึ้นเพื่อประจบสอพลอ

เหมือนที่เขาเคยเจอผู้หญิง ไม่ว่าจะแก่หรือเด็ก ก็จะชมว่าคนสวยไว้ก่อน

แต่อ้วนถำผู้นี้ ให้ความรู้สึกที่สัมผัสได้จริงๆ ว่าเป็นความร่ำรวยและมีการศึกษาอบรม

จางซุ่ยพลันนึกถึงตัวละครคุณชายผู้สูงศักดิ์ในการ์ตูนญี่ปุ่นที่เคยดูเมื่อชาติก่อน...

เส็ตโชมารู

ผู้นำตระกูลต่างๆ ก็พากันส่งยิ้มประจบประแจงให้อ้วนถำ

อ้วนถำสั่งการให้กองทัพเคลื่อนเข้าสู่อำเภออู๋จี๋ มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองทิศตะวันออก ส่วนตนเองและเตียนห้องติดตามผู้นำตระกูลต่างๆ เข้าเมือง

เมื่อเข้าสู่ตัวเมือง อ้วนถำก็หันมาถามคุณชายรองเจินเหยียนด้วยความสนใจ "คุณชายเจิน สองสามวันนี้ พวกเราขอพักที่ตระกูลเจินได้หรือไม่"

แม้ตระกูลเจินจะตกต่ำลง

แต่ทรัพย์สินของตระกูลเจินนั้นมีมหาศาล

อีกทั้งบรรพบุรุษตระกูลเจินก็มีบุคคลที่มีชื่อเสียงมากมาย

โดยเฉพาะเจินหาน ที่เป็นถึงต้าซือคง ต้าซือหม่า และกวงลู่ซวิน สืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองกินศักดินาสองพันตั้นมาตลอด จนกระทั่งมาหยุดที่รุ่นปู่ของตระกูลเจิน

ในใจของอ้วนถำ อำเภออู๋จี๋แห่งนี้ก็มีเพียงตระกูลเจินที่คู่ควรแก่การคบหาอย่างจริงใจ

นอกจากนี้ เขาได้ยินกิตติศัพท์มานานว่าตระกูลเจินมีบุตรสาวคนรองนามว่าเจินมี่ ถึงวัยปักปิ่นสามารถออกเรือนได้แล้ว รูปโฉมงดงามล่มเมือง

เขากำลังต้องการอนุภรรยาพอดี

ลองไปดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

คุณชายรองเจินเหยียนเหลือบมองจางซุ่ยด้านหลังด้วยความประหม่า

จางซุ่ยพยักหน้าให้เขาเงียบๆ

อ้วนถำไม่ใช่โคสิต

อ้วนถำมาจากตระกูลอ้วนที่ดำรงตำแหน่งขุนนางชั้นผู้ใหญ่มาสี่รุ่นสามสมัย เป็นตระกูลขุนนางชั้นนำ ย่อมต้องรักษาความเคารพต่อตระกูลใหญ่ด้วยกันในระดับหนึ่ง

คุณชายรองเจินเหยียนจึงฝืนยิ้มตอบอ้วนถำ "คุณชายใหญ่ให้เกียรติมาเยือน นับเป็นเกียรติอย่างสูงของตระกูลเจิน!"

ผู้นำสี่ตระกูลใหญ่เห็นอ้วนถำจะไปพักที่ตระกูลเจิน หัวใจก็กระตุกวูบ

ตระกูลเจินตกต่ำลงแล้ว เปรียบเสมือนเนื้อบนเขียง

ตอนนี้ปล่อยให้พวกเขาเกาะแข้งเกาะขาคุณชายใหญ่ตระกูลอ้วนได้ ไม่เท่ากับว่าไฟที่มอดไปแล้วจะลุกโชนขึ้นมาใหม่หรือ?

แล้วพวกเขาจะแก้แค้นได้อย่างไร?

เล่าเฉียง ผู้นำตระกูลเล่า กลอกตาไปมา แล้วยิ้มให้คุณชายรองเจินเหยียนพลางกล่าว "เช้าวันนี้ มีคนเห็นมารดาของคุณชายเจินนำขบวนคนออกจากอำเภออู๋จี๋ไปอย่างเอิกเกริก ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด? หรือว่าเป็นเพราะเกรงกลัวคุณชายใหญ่ เห็นคุณชายใหญ่และกองทัพเป็นสัตว์ร้ายหรืออย่างไร?"

อ้วนถำและเตียนห้องได้ยินเล่าเฉียงพูดเช่นนั้น ก็หันมาสบตากัน สีหน้าขรึมลงทันที

ตนเองเพิ่งนำทัพมาถึง ฮูหยินตระกูลเจินก็พาคนหนี นี่หมายความว่าอย่างไร?

ใบหน้าของคุณชายรองเจินเหยียนซีดเผือด

ผู้นำตระกูลอื่นๆ ก็รีบผสมโรง

"พวกเราก็เห็นเหมือนกัน"

"และไม่ใช่แค่ฮูหยินที่ไปใช่ไหม? ข้ายังเห็นลูกหลานตระกูลเจินคนอื่นๆ ด้วย"

"คุณชายใหญ่และกองทัพมาถึง พวกนางก็รีบหนี เจตนาช่างน่ารังเกียจนัก!"

คุณชายใหญ่อ้วนถำได้ยินเสียงเซ็งแซ่ก็แค่นเสียงฮึในลำคอ

ทุกคนจึงเงียบเสียงลง

คุณชายรองเจินเหยียนกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่เห็นจางซุ่ยทำสัญญาณมือบอกให้เงียบ

ก่อนหน้านี้ตอนโคสิตมาที่อำเภออู๋จี๋ จูล่งได้สังหารเล่าฮุยผู้นำตระกูลเล่าคนก่อน ตระกูลเจินกับตระกูลเล่าก็มีความแค้นชนิดอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว

เหตุการณ์ที่ศาลว่าการอำเภอ ยิ่งทำให้ความขัดแย้งระหว่างตระกูลเจินกับตระกูลต่างๆ รุนแรงขึ้น

ถึงเวลาที่ต้องอาศัยโอกาสนี้ให้ตระกูลเจินกดหัวคนพวกนี้ให้จมดินแล้ว

ผู้นำตระกูลเหล่านี้ ตอนนี้สติปัญญาเลอะเลือนไปหมด คิดแต่จะจับจุดอ่อนตระกูลเจิน แล้วยืมมือทางการจี้โจวมาเล่นงาน จนลืมที่จะตรวจสอบข้อเท็จจริงพื้นฐาน

นี่คือจุดตายของพวกเขา

เวลานี้ แทนที่จะอธิบาย สู้ปล่อยให้เรื่องราวมันบานปลายไปอีกสักพักจะดีกว่า

ตราบใดที่อ้วนถำและเตียนห้องยังไม่มีจิตสังหาร ก็กดดันสถานการณ์ต่อไปได้

เมื่อไปถึงหน้าประตูตระกูลเจิน นั่นแหละคือเวลาที่คนพวกนี้จะหน้าแตกยับเยิน

ผู้นำตระกูลต่างๆ เห็นสีหน้าถมึงทึงของคุณชายใหญ่อ้วนถำ ต่างก็ยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย

ดูสิว่าตระกูลเจินจะรอดไปได้อย่างไร!

ตระกูลตกอับที่ไร้บุรุษผู้นำ แต่กลับถือครองกิจการมากมาย

เจ้าไม่ตายแล้วใครจะตาย?

ต้องให้พวกเจ้าตายให้หมด กิจการของพวกเจ้าถึงจะถูกแบ่งเค้กออกมาได้!

ผู้คนห้อมล้อมคุณชายใหญ่อ้วนถำมาจนถึงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเจิน

ที่นี่มีผู้อพยพมารวมตัวกันมากมาย เข้าแถวรอรับการแจกจ่ายเสบียง

จูล่งกำลังนำคนหนึ่งพันสองร้อยคนทำการฝึกซ้อม

เบื้องหน้าคนหนึ่งพันสองร้อยคนนั้น ฮูหยินกำลังนำพ่อบ้านและบ่าวไพร่ยืนรออยู่

เมื่อเห็นฮูหยิน เล่าเฉียงและผู้นำตระกูลต่างๆ หน้าเปลี่ยนสีทันที

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

สายข่าวที่พวกเขาวางไว้ในเมือง เห็นชัดๆ ว่าเมื่อเช้าตรู่ฮูหยินนำคนตระกูลเจินขึ้นรถม้าออกจากอำเภออู๋จี๋ ออกนอกประตูเมือง มุ่งหน้าไปทางเมืองเย่เฉิง!

แล้วฮูหยินที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ คือใครกัน?

แม้ฮูหยินจะเพิ่งเคยพบอ้วนถำและเตียนห้องเป็นครั้งแรก แต่เห็นกองกำลังและชุดเกราะที่สวมใส่ นางก็เดาได้ทันที

ฮูหยินรีบนำพ่อบ้านและทุกคนออกมาต้อนรับ

อ้วนถำและเตียนห้องหันมาสบตากัน

ขบวนหยุดลง

ฮูหยินย่อกายคารวะอ้วนถำอย่างชดช้อย "ข้าน้อยจางซื่อ น้อมรอรับคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ!"

อ้วนถำพิจารณาฮูหยิน ในใจลอบชื่นชม

นี่หรือคือผู้กุมอำนาจตัวจริงของตระกูลเจินในยามนี้?

รูปร่างหน้าตายังงดงามสมคำร่ำลือ

งามไม่แพ้แม่นางลิ่วที่ท่านพ่อเพิ่งรับเป็นอนุภรรยาเลย

แม่ยังงามปานนี้ ลูกสาวคนรองจะงามขนาดไหน คงพอจินตนาการได้แล้ว

อ้วนถำรีบก้าวเข้าไป ประสานมือตอบรับฮูหยิน แล้วหันไปมองเล่าเฉียงและผู้นำตระกูลต่างๆ ยิ้มกล่าวว่า "เมื่อครู่ได้ยินพวกเขาบอกว่า ฮูหยินพาคนตระกูลเจินออกจากอำเภออู๋จี๋ไปเมืองเย่เฉิงตั้งแต่เช้าตรู่ ข้ายังนึกสงสัย ที่แท้ตระกูลเจินสมเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ จะทำเรื่องเสียมารยาทเช่นนั้นได้อย่างไร?"

เล่าเฉียงและพวกต่างก้มหน้าหน้าซีดเผือด

ฮูหยินกวาดสายตามองเล่าเฉียง สุดท้ายสายตาไปหยุดที่จางซุ่ย แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

ผู้ชายคนนี้ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเขาจริงๆ

แม้จะยังหนุ่ม แต่ช่างมากแผนการนัก

ช่างเป็นผู้ชายที่ดีของนางจริงๆ!

แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ฮูหยินก็ไม่ได้ซ้ำเติมฝ่ายตรงข้าม นางกล่าวเพียงว่า "ท่านผู้นำตระกูลทั้งหลายมีความห่วงใยตระกูลเจินเป็นพิเศษ มักจะส่งคนมาเฝ้าอยู่แถวบ้านข้าน้อยเพื่อศึกษาดูงาน ครั้งนี้คาดว่าคงถูกคนยุยงเป่าหูมาเจ้าค่ะ"

อ้วนถำพยักหน้าเห็นด้วย "น่าจะเป็นเช่นนั้น"

อ้วนถำปรายตามองเล่าเฉียงและพวก แววตาฉายความรังเกียจวูบหนึ่ง

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างตระกูลผู้ดีเก่ากับพวกเศรษฐีใหม่บ้านนอก

ดูใจคอของทั้งสองฝ่ายสิ ฟ้ากับเหวชัดๆ

เล่าเฉียงและพวกฟังวาจาของฮูหยิน และเห็นสายตารังเกียจของอ้วนถำที่ปิดไม่มิด ต่างก็ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าปริปาก

จบกัน!

โดนหลอกจนได้!

จางถานผู้นี้ การที่ยกขบวนออกไปเมื่อเช้า ดูท่าจะเป็นหลุมพรางที่จงใจขุดล่อพวกตน!

นังแพศยาผู้นี้ ร้ายกาจไม่เบา

เตียนห้องเห็นฮูหยินพูดเปิดทางให้เช่นนี้ ก็หัวเราะหึๆ หันไปบอกเล่าเฉียงและผู้นำตระกูลต่างๆ ว่า "วันนี้คุณชายใหญ่จะพักที่ตระกูลเจิน"

"ผู้นำตระกูลทั้งหลาย ก่อนฟ้าสางพรุ่งนี้ ให้เร่งระดมไพร่พล พรุ่งนี้เช้าตรู่ ไปรวมพลที่ค่ายพักประตูด้านทิศตะวันออก แยกย้ายกันกลับไปได้!"

เล่าเฉียงและพวก "..."

(จบแล้ว)