บทที่ 4 สภาวะตับพังยกแผง

บทที่ 4 สภาวะตับพังยกแผง

"ฉันมีแต้มทรัพย์สิน 10,000 แต้มแล้วเหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน เฉินหลินที่กำลังหาข้อมูลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ก็เผยรอยยิ้มออกมาด้วยความยินดี

เขาเปิดหน้าแพลตฟอร์มขายเกมแล้วพบว่า Braveheart มียอดขายทะลุ 500 ชุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ด้วยราคาขายชุดละ 45 หยวน หลังจากหักค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์ม 50% และภาษีแล้ว เขาก็เหลือเงินเข้ากระเป๋าประมาณ 10,000 หยวนพอดี

สรุปก็คือ แต้มทรัพย์สินในระบบก็คือรายได้จากการขายเกมของเขานั่นเอง

นี่ถือเป็นข่าวดีมาก

เขาเคยเช็กมาก่อนหน้านี้แล้ว การสร้างแอนิเมชั่นโปรโมตแบบ 2D หนึ่งนาทีต้องใช้แต้มทรัพย์สิน 10,000 แต้ม ส่วนแบบ 3D นั้นยิ่งหนักกว่า เพราะต้องใช้ถึง 100,000 แต้มต่อนาที! ถ้าจะทำหนังยาวสักสองชั่วโมง คงต้องใช้เงินเป็นสิบล้านเลยทีเดียว

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับการถ่ายทำจริงรวมค่าสเปเชียลเอฟเฟกต์แล้ว หนังที่สร้างได้ในงบสิบล้านถือว่าถูกมาก แถมระบบยังการันตีคุณภาพระดับเทพอีกต่างหาก

ที่สำคัญกว่านั้นคือ แต้มทรัพย์สินเป็นสกุลเงินแยกต่างหากในระบบ การใช้เงินที่หามาได้ในการขยายธุรกิจจะไม่ทำให้แต้มเหล่านี้ลดลง

"เสียดายที่หนึ่งนาทีมันสั้นไปหน่อย สะสมไว้ก่อนแล้วกัน"

เฉินหลินมีไอเดียเกมอยู่ในหัวมากมาย แต่ด้วยความสามารถคนเดียวในตอนนี้เขายังทำมันออกมาทันทีไม่ได้ เขาจำเป็นต้องขยายทีม

ถ้าเป็นไปได้ การสร้างสตูดิโอเกมของตัวเองเพื่อปูทางสู่ผลงานระดับโลกในอนาคตคือทางเลือกที่ดีที่สุด เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

"ฮัลโหลพี่ซ่ง ผมมีโปรเจกต์จ้างทำเกม อยากถามว่าพวกพี่พอจะรับงานนี้ไหมครับ?"

ในระหว่างที่เฉินหลินกำลังขยายธุรกิจในโลกความจริง

เหล่าอี สตรีมเมอร์ที่เพิ่งเล่นเกมจบก็นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องมองหน้าจอที่ค่อยๆ กลายเป็นสีดำสนิท ใบหน้าของเขาสะท้อนอยู่ในความมืดนั้น ดวงตาของเขาเริ่มคลอด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว

อีมิลตายแล้ว...

คุณพ่อผู้ใจดีที่ยอมเสี่ยงอันตรายบุกเข้าไปในสนามรบเพียงเพื่อหวังจะกลับไปหาครอบครัว กลับต้องมาตายลงแบบนี้

ทั้งไลฟ์สดเงียบสงัด แม้แต่ข้อความคอมเมนต์ยังขยับช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องราวจะจบลงเช่นนี้ บรรยากาศหดหู่เข้าปกคลุมไปทั่ว

"เขา... ตายแล้วเหรอ?"

เหล่าอีพยายามจะพูด แต่แม้จะมีคำพูดนับหมื่นอยู่ในหัว เขากลับไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้แม้แต่คำเดียว หลังจากผ่านไปนาน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง เงยหน้ามองเพดานเป็นพักๆ คล้ายกับพยายามทำใจยอมรับเรื่องราวที่เพิ่งประสบมา

"คุณพ่อคะ~"

ทันใดนั้น เสียงใสๆ ของเด็กน้อยก็ดังขึ้น เด็กหญิงวัยสามสี่ขวบวิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้อง ท่าทางการวิ่งของเธอช่างละม้ายคล้ายกับลูกสาวตัวน้อยในเกมที่วิ่งตามหาพ่อไม่มีผิด

เหล่าอีและผู้ชมที่พยายามกลั้นอารมณ์อยู่ เมื่อเห็นภาพนี้เข้าก็พังทลายทันที คอมเมนต์ระเบิดออกมาเหมือนทำนบแตก

[ บ้าเอ๊ย! ช็อตนี้ดาเมจแรงกระแทกใจสุดๆ! ]

[ คนออกแบบเกมไม่มีหัวใจ! ใครก็ได้ส่งใบมีดโกนไปให้เขาที! ]

[ ผมไม่ได้ร้องนะ แต่น้ำตามันไหลไม่หยุดเอง พอแก่ตัวลงแล้วดูเรื่องแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ ]

[ ไม่นะ ผมไม่เชื่อ มันต้องมีตอนจบที่ดีกว่านี้สิ? ]

[ ฮืออออ... พ่อตาของผม ]

[ คิดถึงพ่อจังเลยครับ ]

เขาว่ากันว่าอารมณ์ของผู้ชายมักจะถูกเก็บซ่อนไว้และไม่แสดงออกมาง่ายๆ แต่ในวินาทีนี้ ผู้ชายทั้งไลฟ์ต่างพากันเสียน้ำตาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

โดยเฉพาะเหล่าอี เมื่อเขาเห็นลูกสาวตัวน้อยปรากฏตัว เขาก็เกิดความรู้สึกร่วมอย่างรุนแรง เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกด้วยมือที่สั่นเทา สีหน้าของเขาดูหม่นหมองแต่แววตากลับอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"หนูน้อย วันนี้พ่อจะพาหนูไปเที่ยวเล่นข้างนอกดีไหมลูก?"

พูดจบเขาก็หันไปมองกล้องด้วยสายตาที่ดูเป็นกังวลและรู้สึกผิด "พี่น้องครับ วันนี้ผมขอจบไลฟ์ไว้แค่นี้ก่อน ผมอยากใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้เต็มที่ ขอโทษด้วยครับ"

ไลฟ์สดถูกปิดลง

แต่ไม่มีผู้ชมคนไหนตำหนิเขาที่จบก่อนเวลา เพราะทุกคนรู้ดีว่าสตรีมเมอร์คนนี้ได้จมดิ่งลงไปในโลกของเกมนั้นแล้ว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ พวกเขาทุกคนต่างก็จมดิ่งลงไปเช่นกัน มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งรักและทั้งเกลียดเกมนี้อย่างบอกไม่ถูก

"ไม่ได้การล่ะ ฉันจะมาตับพังคนเดียวไม่ได้!"

ในที่สุด ผู้ชมคนหนึ่งก็ได้สติพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หลังจากนั้นไม่นาน คลิปไฮไลต์ของเกมก็เริ่มปรากฏตามเว็บไซต์ชื่อดังและแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น

【 ช็อก! สุดยอดเกมเยียวยาจิตใจแห่งปีที่คุณคู่ควร! 】

【 เกมนี้สนุกมาก! ทุกคนต้องลองเล่นดูสักครั้ง! 】

【 สตรีมเมอร์เหล่าอีถึงกับปาจอยทิ้ง และนี่คือสาเหตุ! 】

【 ทำไมผู้ชมเป็นล้านถึงร้องไห้พร้อมกัน? เหตุผลเบื้องหลังมันช่างอบอุ่นหัวใจ 】

ต้องยอมรับว่าความเร็วในการกระจายข่าวสารบนโลกออนไลน์นั้นน่ากลัวมาก เพียงแค่ครึ่งวัน Braveheart ที่เคยไม่มีใครรู้จัก ก็เข้าไปอยู่ในสายตาของสตรีมเมอร์และเกมเมอร์วงกว้าง โดยเฉพาะหลังจากเห็น CG ที่สวยงามและคลิปสั้นจากไลฟ์ของเหล่าอี ผู้เล่นจำนวนมากก็พากันซื้อและดาวน์โหลดทันที ส่งผลให้ยอดขายพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

แน่นอนว่าบางคนก็รู้สึกว่ามันเกินจริงไปหรือเปล่า พวกเขาเข้าเกมมาด้วยความตั้งใจจะจับผิด

แต่หลังจากนั้นสามสี่ชั่วโมง...

"ฮืออออ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ไม่เล่นแล้วได้ไหม?"

ในไลฟ์สด 'ถวนจื่อ' สตรีมเมอร์สาวที่โดนแฟนคลับหลอกให้เล่น กำลังร้องไห้โฮกอดหมอนเน่าจนสภาพดูไม่ได้ เธอใจสลายกับตอนจบของเกมไปเรียบร้อยแล้ว แฟนคลับที่ตามมาดูเพราะกระแสต่างพากันส่งคอมเมนต์รัวๆ

[ โถ่ ขนาดสตรีมเมอร์ยังไม่รอด ผู้ชายตัวโตๆ อย่างผมยังอยากร้องไห้เลย ]

[ อุตส่าห์ดั้นด้นมาจนถึงตอนจบ แต่กลับสูญสิ้นทุกอย่าง ใครจะไปทนไหว ]

[ การบิวด์อารมณ์มันสุดยอดจริงๆ ช่วงหลังๆ ผมแทบจะลืมหายใจ ]

[ ตอนแรกนึกว่าราคา 45 หยวนมันแพงไป แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าผมมันไม่คู่ควรเอง ]

[ ทำเกม 2D ให้มาได้ไกลขนาดนี้ คนสร้างเป็นเทพเจ้าเหรอครับ? ]

[ รู้งี้ไม่น่าเข้ามาดูเลย... สู่สุขตินะครับคุณพ่อตา! ]

บางครั้ง การอยู่ในความมืดมิดนั้นไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการอยู่ในความมืดแต่รู้ว่าโลกนี้ยังมีแสงสว่างอยู่ และเมื่อเราวิ่งไล่ตามแสงนั้นจนเกือบจะได้สัมผัส แต่มันกลับดับวูบลงต่อหน้า

การขยี้ความรู้สึกที่ "เกือบจะสำเร็จ" และความเสียดายอย่างสุดซึ้ง คือเสน่ห์ที่ร้ายกาจของเกมนี้

นานแล้วที่ไม่มีเกมที่ใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ปรากฏขึ้นในวงการ แถมยังเป็นผลงานจากตัวบุคคลเพียงคนเดียว ยิ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง ในขณะที่ทุกคนกำลังช็อก ยอดผู้ติดตามบัญชีของเฉินหลินก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องประชุมของสตูดิโอรุ่งอรุณ (Dawn Studio)

เฉินหลินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา หารือกับชายที่มีท่าทางเฉลียวฉลาดและมากประสบการณ์

"เฉินหลิน เมื่อกี้ที่นายพูดในสายว่าอยากจ้างคนของเราไปช่วยทำเกม นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?" พี่ซ่งถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เมื่อเช้านี้เองที่เขาโทรไปถามไถ่และทราบมาว่าเฉินหลินกำลังโดนคนในวงการแบนจนแทบจะต้องเปลี่ยนอาชีพ แต่นี่จู่ๆ เจ้าตัวกลับเดินดุ่มเข้ามาบอกว่ามีงานจะจ้างพวกเขาทำเกม ใครได้ยินก็คงมองว่ามันเหลวไหล

เพราะการสร้างเกมสักเกมไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้แค่ปากเปล่า ตั้งแต่การเลือกธีม ระบบการเล่น การเขียนโค้ด ไปจนถึงงานอาร์ตและเอฟเฟกต์ ทุกขั้นตอนล้วนต้องใช้ทรัพยากรบุคคลและเงินทุนจำนวนมหาศาล หากเขาไม่รู้จักนิสัยใจคอของเฉินหลินดี เขาคงไล่ออกไปเพราะนึกว่าเสียสติไปแล้ว

"ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ" เฉินหลินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมร่างแผนการสร้างเกมไว้หมดแล้ว เพียงแต่เรื่องเงินทุนอาจจะต้องรออีกสักสองสามวัน"

"ถ้ารอแค่ไม่กี่วันก็ไม่มีปัญหา ว่าแต่นายอยากทำเกมแนวไหนล่ะ?"

"แนวนี้ครับ"

เฉินหลินหยิบเอกสารการออกแบบที่เตรียมมาวางลงบนโต๊ะ แม้มันจะเป็นเพียงแผนงานขั้นต้น แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เห็นภาพรวมของเกมได้

พี่ซ่งไม่พูดอะไรมาก เขาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียว เขาก็ถึงกับสูดลมหายใจด้วยความตกใจ

"นี่... นี่คือนายออกแบบเองเหรอ?"

เขาเงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างไม่ปิดบัง ในความทรงจำของเขา เฉินหลินเป็นเพียงเด็กจบใหม่ที่พอจะมีความรู้ด้านการเขียนโปรแกรมบ้างเท่านั้น เขาไม่คิดว่าเฉินหลินจะสามารถทำแผนการออกแบบที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ออกมาได้ แม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยก็ยังเป็นระเบียบตามมาตรฐานเป๊ะ!

แต่สิ่งเดียวที่เขาไม่ค่อยเข้าใจคือประเภทของเกม

"การ์ดเกม, วางแผนกลยุทธ์, แนวฝึกฝน (Cultivation), ตะลุยหอคอย... เกมแนวพวกนี้ในตลาดช่วงนี้มันไม่ค่อยรุ่งเลยนะ นายแน่ใจเหรอว่าจะทำแนวนี้น่ะ?"