บทที่ 3 - หรือว่าฉันจะกลายพันธุ์?

ต้นไม้โบราณตั้งตระหง่านอยู่ใกล้หมู่บ้านของซูเข่อเนี่ยน กว่าจะมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

หลินอี้เอ่ยถาม "เธอแอบหยิกก้นฉันหรือเปล่า เจ็บชะมัด"

"ปะ... เปล่านะ..."

ซูเข่อเนี่ยนส่ายหน้าปฏิเสธพลางก้มมองสปริงที่โผล่ออกมาจากใต้เบาะรถจักรยานแล้วนิ่งคิด

หลินอี้ยกยิ้มมุมปาก ยัยหนูนี่แหย่เล่นง่ายชะมัด "รถฉันนั่งไม่สบายเลยใช่ไหมล่ะ?"

"เปล่าสักหน่อย สบายมากเลย"

เหอะ

โกหกไม่เนียนเอาซะเลย

จะพูดปดทั้งทีก็ไม่รู้จักอ้อมค้อม

รถเก่าๆ พังๆ ของฉันนั่งสบายรึเปล่าทำไมฉันจะไม่รู้

ซูเข่อเนี่ยนยื่นมือไปนวดบั้นท้ายเบาๆ เพราะถูกกระแทกจนระบมไปหมด เธอกะพริบตาปริบๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมา

"หมู่บ้านเธอคือที่นี่ใช่ไหม?"

"คุณย่า!?"

ยังไม่ทันที่หลินอี้จะจอดรถสนิท ซูเข่อเนี่ยนก็รีบกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งถลาเข้าไปหาด้วยความทุลักทุเล

หญิงชราที่ยืนรออยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านใช้มือเหี่ยวย่นปาดน้ำตา "เนี่ยนเนี่ยน ทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมา ย่าตกใจแทบแย่"

"คุณย่า..."

ซูเข่อเนี่ยนจมูกแดงระเรื่อ น้ำตาเจ้ากรรมไหลรินออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

หลินอี้มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกิน

"สวัสดีครับคุณย่า"

คุณย่าของซูเข่อเนี่ยนสังเกตเห็นผมสีทองสะดุดตาของหลินอี้ ท่านพยักหน้ารับแล้วหันไปมองหลานสาว "เอ๊ะ... พ่อหนุ่มคนนี้คือ?"

"ผมชื่อหลินอี้ครับ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของซูเข่อเนี่ยน พอดีเธอตกรถรับส่งผมเลยมาส่งครับ"

"อ้อ พ่อหนุ่มนี่เองที่มาส่งเนี่ยนเนี่ยน ขอบใจมากนะลูก ไป ไปนั่งพักที่บ้านก่อนสิ?"

เมื่อเห็นหลินอี้เหงื่อท่วมตัว คุณย่าของซูเข่อเนี่ยนก็ชักชวนด้วยความเอ็นดู

ซูเข่อเนี่ยนก้มหน้าเม้มปาก ดึงแขนเสื้อคุณย่าเบาๆ "คุณย่าคะ เขารีบกลับบ้านไปกินข้าว"

"อ้าว งั้นเอาน้ำเอาท่าไปกินระหว่างทางไหมลูก"

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีนมกล่อง ผมซื้อมาแล้ว ขอบคุณครับคุณย่า เพื่อนกันไม่ต้องเกรงใจครับ ผมมีธุระต้องรีบไป ลานะครับ"

ซูเข่อเนี่ยนขยับมือน้อยๆ ริมฝีปากสีชมพูขยับเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

คุณย่ายิ้มพลางกล่าวว่า "เด็กคนนี้ใช้ได้เลยนะ เสียแต่ผมยาวไปหน่อย สีผมก็น่าจะเปลี่ยน ดูเผินๆ เหมือนคนไม่เอาถ่าน แต่ดูออกว่าเป็นเด็กจิตใจดี เฮ้อ ลืมชวนให้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเลย วันนี้ต้มปลาไว้ด้วย"

"อื้อ"

ซูเข่อเนี่ยนกอดนมกล่องกับขนมล่าเถียวในมือแน่น แล้วขานรับในลำคอ

...............................................................

ถนนสายนี้พอตกกลางคืนก็มืดสนิท แถมรถรายังน้อยนิด

หลินอี้หยิบโทรศัพท์โนเกียขึ้นมาดูเวลา ปั่นกลับไปก็ต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมง คงกลับไปกินข้าวไม่ทันแน่

ช่างเถอะ ไม่กลับไปกินแล้ว แวะไปย้อมผมก่อนดีกว่า

หลินอี้กดโทรหาเบอร์ที่บันทึกชื่อว่า 'หลินกั๋วเหว่ย' ในสมุดโทรศัพท์

"ทำไมยังไม่กลับอีก?"

"ผมจะไปตัดผมครับ"

"น้าเหลียงเขาทอดน่องไก่ไว้ให้ กลับมากินก่อนไม่ได้เหรอ?"

หลินอี้หัวเราะพลางตอบกลับ "ผมกินที่บ้านเพื่อนมาแล้ว พ่อกินกันไปเลย ผมจะกลับดึกหน่อยนะ"

"ก็ได้ รีบกลับมาล่ะ ใกล้จะสอบเกาเข่าแล้ว อย่ามัวแต่เที่ยวเล่น อ่านหนังสือบ้าง"

"ครับๆ ได้ครับ"

วางสายแล้ว หลินอี้รู้สึกอารมณ์ซับซ้อนบอกไม่ถูก

น้าเหลียงที่หลินกั๋วเหว่ยพูดถึงคือแม่เลี้ยงของเขา ครอบครัวเขาเป็นครอบครัวใหม่ที่มาประกอบร่างสร้างตัวด้วยกัน

แม่แท้ๆ ของเขาจากไปเพราะโรคร้ายตั้งแต่เขายังอายุสิบขวบ ส่วนน้าเหลียงเคยแต่งงานแล้วเจอสามีทำร้ายร่างกาย หลังหย่าร้างเธอมาทำงานโรงงานจนได้เจอกับพ่อของเขา ทั้งสองจึงตกลงปลงใจสร้างครอบครัวใหม่ด้วยกัน

หลินกั๋วเหว่ยมีลูกติดคือเขา

น้าเหลียงเองก็มีลูกติดมาคนหนึ่งเหมือนกัน

ด้วยเหตุนี้ สองครอบครัวจึงมารวมตัวกันกลายเป็นครอบครัวใหม่อย่างน่าอัศจรรย์

หลินอี้ไม่ได้มีอคติอะไรกับเหลียงหย่าเซียง เพียงแต่เขาไม่เคยทำใจเรียกเธอว่า 'แม่' ได้เลยสักครั้ง

"ทำไมแรงฉันดีขึ้นขนาดนี้?"

หรือจะเป็นเพราะแบกพุงพลุ้ยมานาน เลยยังไม่ชินกับร่างกายวัยสิบแปด

สิบแปดปี ช่วงเวลาที่สมรรถภาพทางกายพีคที่สุด

วัยแห่งเครื่องจักรนิรันดร์ เดินเจาะบ่อน้ำมันได้ทั้งวันไม่มีคำว่าเหนื่อย

ปกติเขาออกกำลังกายอยู่แล้ว หลินอี้ในตอนนี้จึงมีกล้ามเนื้อไตรเซปที่แข็งแรง ไหล่กว้าง หน้าท้องมีซิกแพค ร่างกายสมบูรณ์แบบขนาดนี้ เทียบกับตอนอายุสามสิบห้าไม่ติดฝุ่นเลย

"คิดไปเองเหรอ?"

หลินอี้ปั่นจักรยานกลับมาถึงในเมือง เขามีเหงื่อซึมแต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด

ตอนนี้หลินอี้มั่นใจแล้วว่าร่างกายของเขาต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

เขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

นี่มัน... เกิดใหม่แล้วมีบัฟติดตัวมาด้วยเหรอ?

หลินอี้เลิกคิดหาเหตุผล ต่อให้เกิดเรื่องเหลือเชื่อกว่านี้เขาก็ไม่แปลกใจแล้ว ขนาดเรื่องย้อนเวลาเขายังเจอมาแล้วนี่นา

ต่อให้บอกว่าพลังปราณฟื้นคืนชีพ เขาก็เชื่อ!

หลินอี้ก้มดูเป้ากางเกงแล้วถอนหายใจโล่งอก หวังว่าจะไม่...

มาถึงร้านทำผมที่ดูทันสมัยแห่งหนึ่ง หลินอี้สั่งช่าง "ช่วยย้อมผมดำให้หน่อย แล้วก็ซอยดัดปลายงุ้มเข้าด้วย"

"งุ้มเข้า? ทำยังไงเหรอ?" เจ้าของร้านงงเป็นไก่ตาแตก

ศัพท์ใหม่เหรอ?

ทำไมฉันไม่เคยได้ยิน?

"เดี๋ยวผมสอน ขอหวีหน่อย"

หลินอี้หวีผมจัดทรงให้ดู เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา พอเปลี่ยนทรงผมแล้วดูคล้ายหวงจงเจ๋อผสมเหยียนควาน ดูหล่อเท่แบบดิบๆ

ถ้าจินอู่เฉิงหรือแดเนียลวูได้คะแนนเต็ม 9 หลินอี้ก็ได้สัก 8.5 คะแนนแบบไม่เกินจริง

เจ้าของร้านสาละวนกับการทำผม หลินอี้หลับตาลง ภาพของซูเข่อเนี่ยนที่น่าสงสารผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อเดินออกจากร้านทำผม หลินอี้ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

หรือจะเรียกว่าหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ได้

ชุดนักเรียนช่วยบดบังรัศมีเพลย์บอยวัยผู้ใหญ่เอาไว้ได้บ้าง เขาล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยความเคยชิน

ไม่มีบุหรี่ ไม่มีไฟแช็ก

ช่างเถอะ งดไปก่อน

หลินอี้ยังไม่กลับบ้าน ตรงดิ่งไปยังร้านอินเทอร์เน็ต เขาตบไหล่เจ้าอ้วนที่กำลังเล่นเกม CrossFire อย่างเมามัน

จ้าวข่ายถอดหูฟังออก หันมามองด้วยความงุนงง "สุดหล่อ ใครเนี่ย?"

"ฉันเอง"

"เชี่ย พี่อี้เหรอเนี่ย?"

ลุคใหม่ของหลินอี้ทำเอาจ้าวข่ายช็อกตาตั้ง

พอหลินอี้เปิดเครื่องนั่งลง จ้าวข่ายก็หันมามองเป็นระยะแทบจะร้องไห้ ไหนสัญญาว่าจะแก่ไปด้วยกัน ทำไมแอบไปศัลยกรรมมา?

"พี่อี้ ไปเปลี่ยนหัวมาเหรอ? วันก่อนข้าเห็นพ่อเก็บแผ่นหนังเปลี่ยนหัวไว้ในตู้เซฟ..."

หลินอี้หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "มันคนละเรื่องกันแล้ว พ่อเอ็งดูหนังกำลังภายในต่างหาก"

"นั่นสิ ของหลินเสี่ยวหรูด้วย"

สองคนคุยกันคนละเรื่องแต่ดันเข้าใจตรงกันเฉย

"ออนไลน์สิ เดี๋ยวข้าส่งปืน AN94 ให้"

"ยังไม่เล่น เอ็งเล่นไปก่อน ข้ามีธุระต้องทำ"

หลินอี้นั่งอยู่ข้างๆ เปิดเว็บไซต์ขึ้นมา แล้วคลิกเข้าไปอ่านเรื่อง 'ยอดคุณชาย'

เพียงแค่อ่านผ่านตา หลินอี้ก็ต้องชะงัก

เขาจำเนื้อหาได้ทั้งหมด!!!

ราวกับได้กุญแจไขตู้เซฟ ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกทะลักออกมา เนื้อหาทั้งหมดฉายชัดในสมอง

"เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แค่นั้น..."

หลินอี้ตกตะลึง เขาไม่เพียงรู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไป แต่สมองก็เปลี่ยนไปด้วย

หรือว่า... เขาจะกลายพันธุ์?

หลินอี้ตกใจกับตัวเอง เนื้อหาช่วงหลังของเรื่องยอดคุณชายเขาท่องได้เป็นฉากๆ เผลอๆ จะจำแม่นกว่านักเขียนเจ้าของเรื่องเสียอีก

สมองอัจฉริยะ!?

หลินอี้คิดถึงคำนี้ขึ้นมา แต่ดูเหมือนจะจำกัดแค่สิ่งที่เคยผ่านตามาแล้วเท่านั้น ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่รู้ทุกเรื่อง

เขามีรหัสผ่าน เพียงแค่ต้องไปหยิบของออกมาจากตู้เซฟ

หลินอี้นั่งอึ้งสักพัก แล้วก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้เขามีความคิดเดียวในหัว

สอบเกาเข่า...

หวานหมู!

โลกใบนี้ดูเหมือนจะต่างจากโลกเดิม มีหลายอย่างที่ไม่มี และมีหลายอย่างที่มาก่อนกาล

ในหัวของหลินอี้ผุดคำสี่คำขึ้นมา 'โลกคู่ขนาน'

[จบแล้ว]