ตอนที่ 122: แบกรับวัฏจักร... ดูดซับวงแหวนวิญญาณที่ห้า อายุเก้าหมื่นสามพันปี!

ดวงตาของถังซานสาดประกายสีม่วงเข้มขึ้นอย่างกะทันหัน เขาใช้ความสามารถในการหยั่งรู้วิเคราะห์โครงสร้างพลังงานและรูปแบบการไหลเวียนของเขตแดนความเงียบงันว่างเปล่าอย่างละเอียดทุกระเบียบนิ้ว

ในเวลาเดียวกัน เขตแดนหัวใจแห่งพฤกษาก็ถูกแผ่ขยายออกไปจนสุดกำลัง วงล้อแห่งชีวิตสีมรกตเข้าปะทะและหลอมรวมกับแสงดาวสีเงินเทาของเขตแดนศัตรูอย่างดุเดือด

"ทักษะวิญญาณที่สี่: หัวใจแห่งพฤกษา... การสั่นพ้องแห่งชีวิต!"

เขามุ่งหมายจะใช้เขตแดนแห่งชีวิตของตนเองเพื่อสัมผัส ปรับตัว และพยายามชักนำจังหวะแห่งการเวียนว่ายตายเกิดของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ขณะที่เท้าก้าวย่างด้วย เคลื่อนไหวดุจเงาพราย ทิ้งเงาร่างพร่าเลือนไว้เบื้องหลังท่ามกลางมิติที่บิดเบี้ยว เพื่อหลบหลีกการฟาดฟันของรากอากาศที่พุ่งเข้ามาดุจแส้เทพเจ้า

เขาใช้ฝ่ามือหยกเร้นลับผสานกับควบคุมกระเรียนล่ามังกรดีดสะท้อนปมพลังงานบนรากไม้ได้อย่างแม่นยำ สลายการโจมตีด้วยหลักการยืมแรงต้านแรง ทว่าสิ่งที่เขากำลังทำมากกว่าการป้องกัน คือการพยายามเข้าถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า "วัฏจักร"

เนตรปีศาจสีม่วงจดจ้องไปยังใบไม้ที่กำลังผลิบานและเหี่ยวเฉา รับรู้ถึงเส้นทางการไหลเวียนของพลังชีวิตภายในพวกมัน ตราประทับมังกรศักดิ์สิทธิ์ในส่วนลึกของจิตวิญญาณทอแสงเรืองรอง มอบเจตจำนงแห่งการปกป้องที่มั่นคง ช่วยให้จิตใจของเขาไม่สั่นคลอนไปกับภาพลวงตา

'เหี่ยวเฉา... คือการร่วงโรยและความตาย ทว่ามันก็คือการสั่งสมเป็นรากฐานสู่การเกิดใหม่ครั้งต่อไป'

'ผลิบาน... คือการชูช่อเติบโต ทว่ามันก็คือการกัดกินพลังงาน เพื่อมุ่งหน้าไปสู่จุดสิ้นสุดที่ถูกกำหนดไว้'

'หมุนเวียนไปมาไม่รู้จบ นั่นคือวัฏจักร...

แล้ว "ความเงียบงันว่างเปล่า" เล่า? มิติ... คือเวทีที่รองรับวัฏจักร และยังเป็นความเป็นไปได้ที่จะก้าวข้ามวัฏจักรนั้นใช่หรือไม่?'

ถังซานเกิดความหยั่งรู้ในท่ามกลางการต่อสู้เสี่ยงตาย!

แกนพลังชีวิตในร่างกายหมุนวนเร็วขึ้น แรงสั่นสะเทือนจางๆ จากเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลกช่วยให้เขาเข้าใจกฎเกณฑ์แห่งชีวิตระดับสูงได้อย่างสัญชาตญาณ บาดแผลเริ่มปรากฏบนร่างของถังซานพลังวิญญาณถูกรีดเค้นออกไปมหาศาล ทว่าดวงตาของเขากลับยิ่งมายิ่งสว่างไสว!

เขเริ่มจับจุดได้แล้ว เขตแดนของคู่ต่อสู้มิได้ไร้ช่องโหว่ แต่มันมีจุดเปลี่ยนที่ละเอียดอ่อนยิ่งนักในจังหวะการเปลี่ยนผ่านของใบไม้ และความปั่นป่วนของมิติก็มิได้ไร้ระเบียบเสียทีเดียว แต่มันสัมพันธ์กับการสั่นไหวของรากอากาศที่หยั่งลึกลงไปในความว่างเปล่า

"ตอนนี้แหละ!"

ประกายตาของถังซานระเบิดออก ในเสี้ยววินาทีที่เขาหลบการจมตีประสานของรากไม้มาได้ และร่างกายถูกกลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรมเฉี่ยวผ่าน แทนที่จะถอยหนี เขากลับรวมรวบพลังวิญญาณ พลังจิต และเศษเสี้ยวของพลังชีวิตต้นกำเนิดในกาย ควบแน่นเป็นหนึ่งเดียวอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน!

เขาไม่ได้โจมตีไปที่ลำต้นโดยตรง แต่กลับซัดพลังนั้น ซึ่งผสมผสานด้วยเจตจำนงและความเข้าใจทั้งหมด กลายเป็นลำแสงหลากสี ทั้งครามทอง มรกต และประกายเงินเทา พุ่งตรงไปยังตำแหน่งหว่างคิ้วของใบหน้าโบราณบนลำต้นต้นไทร!

นั่นคือจุดที่พลังงานแกนกลางของเขตแดนและจิตสำนึกของต้นไทรโบราณเชื่อมโยงกันหนาแน่นที่สุด!

นี่ไม่ใช่การโจมตีเพื่อทำลายล้าง แต่มันคือการสะท้อนกฎเกณฑ์และการแสดงความประจักษ์แจ้ง!

ทันทีที่ลำแสงพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้ว ร่างมหึมาของต้นไทรโบราณพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

เขตแดนวัฏจักรความเงียบงันว่างเปล่าทั้งหมดผันผวนอย่างหนัก แสงดาวสีเงินเทาวูบวาบไม่เป็นจังหวะ ใบไม้ที่ผลิและร่วงหยุดชะงักลงพร้อมกันชั่วขณะ แม้แต่ความปั่นป่วนของมิติก็สงบนิ่งลงในพริบตา!

จากจิตสำนึกอันเก่าแก่ของต้นไทรโบราณ แผ่ซ่านไว้ด้วยความตกตะลึง... และความชื่นชม

"เจ้า... มองเห็นมันแล้ว... เข้าใจแล้ว... จังหวะแห่งวัฏจักร... และการรองรับของความเงียบงันว่างเปล่า..."

"แม้จะยังตื้นเขิน... แต่ทิศทางนั้นถูกต้องยิ่ง... ความสามารถในการหยั่งรู้ของเจ้านั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก..."

"และที่สำคัญ... เจ้าได้รับความเมตตาจากท่านผู้นั้น..."

แรงกดดันจากเขตแดนสลายตัวไปดุจน้ำป่าไหลหลาก รากอากาศที่จู่โจมถังซานค่อยๆ หดกลับไป ต้นไทรโบราณจ้องมองถังซานอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลกที่หลับใหลอยู่

"ช่างเถิด... พลังนี้อาจจะเบ่งบานด้วยรัศมีที่แตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในมือของเจ้า... จงไปทำหน้าที่ปกป้องที่ยังไม่สิ้นสุดนั้นให้สมบูรณ์..."

สิ้นคำกล่าวผลไทรความว่างเปล่า ณ ใจกลางพุ่มใบก็เรืองแสงเจิดจ้าและค่อยๆ ลอยลงมา พร้อมกันนั้น ร่างมหึมาของต้นไม้โบราณก็เริ่มแผ่รัศมีพลังชีวิตและคลื่นมิติที่เข้มข้นถึงขีดสุด แสงทั้งหมดหดตัวและควบแน่นเข้าหาใจกลางอย่างรวดเร็ว!

วงแหวนวิญญาณสีดำสนิท ที่ล้ำลึกดุจหลุมดำ ปรากฏลวดลายดวงดาราสีเงินและรัศมีสีมรกตทอประกายอยู่ภายใน ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเหนือต้นไทรโบราณ! ภายในวงแหวนนั้นมีภาพมายาของใบไม้ที่เกิดดับและระลอกคลื่นมิติผุดพรายขึ้นมาไม่ขาดสาย!

กลิ่นอายพลังของวงแหวนนี้พุ่งสูงถึงระดับเก้าหมื่นสามพันปี! ยิ่งกว่านั้น กลิ่นอายแห่งกฎเกณฑ์ที่มันบรรจุไว้นั้น เหนือล้ำยิ่งกว่าวงแหวนแสนปีทั่วไปเสียอีก!

"มนุษย์เอ๋ย... จงน้อมรับมันไป... มรดกแห่งพลังวัฏจักรความเงียบงันว่างเปล่า..."

จิตสำนึกสุดท้ายของต้นไทรโบราณที่แฝงไปด้วยความปล่อยวางและความหวังค่อยๆ จางหายไป ร่างของมันสูญเสียแสงรัศมี กลายเป็นเพียงต้นไม้โบราณธรรมดาที่แม้จะยังสูงใหญ่แต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ราวกับว่ามันได้ทุ่มเทเรี่ยวแรงสุดท้ายเพื่อบรรลุภารกิจนี้

"ขอบคุณผู้อาวุโส!"

ถังซานสูดลมหายใจลึก ระงับความตื่นเต้นและความเคารพที่มีต่อต้นไทรโบราณไว้ในอก เขารู้ดีว่าช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดมาถึงแล้ว การดูดซับวงแหวนวิญญาณเก้าหมื่นสามพันปีที่บรรจุกฎเกณฑ์แห่งโลกเช่นนี้ คือความท้าทายที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!

เขานั่งขัดสมาธิลง ปรับลมหายใจจนเข้าสู่สภาวะสูงสุด

"ท่านพ่อ เสี่ยวอู่ ฝากคุ้มกันข้าด้วย!"

ถังฮ่าวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ยืนคุมเชิงขนาบข้างพร้อมกับเสี่ยวอู่ด้วยสีหน้าจริงจังถึงขีดสุด ถังซานจดจ้องไปยังวงแหวนสีดำที่กำลังลอยลงมา ซึ่งดูเหมือนจะแบกรับวัฏจักรของจักรวาลขนาดย่อมเอาไว้

'วงแหวนวิญญาณที่ห้า... ต้นมหาพฤกษาไทรวิเวกวัฏฏะมาเริ่มกันเลย!'

วงแหวนสีดำเข้มดุจรัตติกาลลอยลงมาสวมทับเหนือศีรษะของถังซานเพียงแค่สัมผัสใกล้ชิด จิตวิญญาณของเขาก็สั่นสะท้าน พลังชีวิตมหาศาลที่บรรจุอยู่ในวงแหวนนี้ รุนแรงกว่าวงแหวนห้าหมื่นปีที่เขาเคยดูดซับมาก่อนหน้านี้นับหลายเท่า!

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือกฎเกณฑ์แห่งวัฏจักรที่หมุนเวียนไปมาพร้อมระลอกมิติ มันปะทะเข้ากับจิตใจและร่างกายของเขาดุจพายุที่มองไม่เห็น นี่ไม่ใช่แค่การถ่ายโอนพลังงาน แต่มันคือการ สืบทอดและหลอมรวมกฎเกณฑ์!

ถังซานโคจรวิชาเสวีนเทียนและปลุกสายเลือดจักรพรรดิเงินครามจนถึงขีดสุด ตราประทับมังกรศักดิ์สิทธิ์แผ่รัศมีอบอุ่นเพื่อตรึงจิตลนลานของเขาไว้

"เข้ามา!" เขาคำรามต่ำในใจ พร้อมชักนำวงแหวนวิญญาณให้หลอมรวม

วูบ !

ทันทีที่วงแหวนสัมผัสกับวิญญาณยุทธ์จักรพรรดิเงินคราม พลังอันไพศาลที่พรรณนาไม่ได้ก็ระเบิดออก!

พลังชีวิตอันยิ่งใหญ่พุ่งทะลักเข้ามาเป็นลำดับแรก มันบริสุทธิ์และเก่าแก่กว่าครั้งใดๆ ทั้งยังมีจังหวะการเคลื่อนไหวที่พิสดาร เดี๋ยวรุ่งเรืองเดี๋ยวร่วงโรยดุจน้ำหลาก มันพุ่งเข้าไปตามเส้นชีพจรของถังซานจนแทบจะระเบิดออก!

ถังซานครางอื้ออึงในลำคอ โคจรวิชาเสวียนเทียนอย่างบ้าคลั่ง พลังวิญญาณในร่างที่เคยหลอมรวมกับแก่นแท้วายุกลายเป็นดั่งโม่บดความเร็วสูง พยายามย่อยและชักนำกระแสพลังที่ป่าเถื่อนนี้ ผิวหนังของเขาปรากฏแสงสีครามทองและมรกตวูบวาบ ร่างกายส่งเสียง "กร๊อบแกร๊บ" จากการแบกรับภาระที่หนักอึ้ง

ตามมาด้วยการจู่โจมของกฎแห่งวัฏจักร!

ความรู้แจ้งที่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ภาพการเจริญเติบโต ผลิบาน ร่วงโรย และการเกิดใหม่ไหลบ่าเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกดุจทำนบแตก! เขามองเห็นเมล็ดพันธุ์ที่ชูยอดผ่านดิน เห็นต้นไม้เสียดฟ้า เห็นดอกไม้ร่วงลับสู่รากไม้... วัฏจักรแห่งความเป็นและความตายหมุนวนต่อหน้าต่อตาในชั่วพริบตาเดียว

นี่มิใช่การโจมตีที่สร้างความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือภาระทางจิตใจที่มหาศาล จนทำให้สติของเขาเปรียบเสมือนเปลวเทียนกลางพายุ ที่พร้อมจะดับสูญและหลงทางไปในภาพมายาแห่งวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้...