ตอนที่ 102: ฝ่าวิกฤตเฉียดตาย!

เสียงเพรียกจากเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลกดังสะท้อนอยู่ในห้วงสำนึกของถังซาน ราวกับกำลังกระซิบสั่งการ: 'ชักนำ... พลังชีวิตที่แปดเปื้อนเหล่านั้นมาหาข้า... ข้าจะแยกส่วน... ชำระล้าง... และกลืนกินมันเอง...'

ความคิดนี้ทำให้หัวใจของถังซานสั่นสะท้าน!

ชักนำพลังทำลายล้างที่บ้าคลั่งและโสมมเหล่านั้นเข้าหาตัวเองอย่างนั้นหรือ? นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเล่นกับไฟ!

แต่เพียงชั่วอึดใจ เขาก็เข้าใจถึงเจตจำนงของเมล็ดพันธุ์ เมล็ดพันธุ์ลึกลับนี้ต้องการพลังชีวิตมหาศาลเพื่อการตื่นรู้ครั้งแรก แม้กระแสพลังที่รั่วไหลออกมาจะถูกเจือปนด้วยสิ่งชั่วร้าย แต่รากฐานเดิมของมันก็มาจากแหล่งกำเนิดเดียวกับเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลก!

ด้วยศักดิ์ศรีแห่งตัวตนระดับสูงสุด เมล็ดพันธุ์นี้มั่นใจว่ามันสามารถขจัดสิ่งปฏิกูลทิ้ง และดูดซับเพียงแก่นแท้แห่งชีวิตที่บริสุทธิ์เข้าไปได้ แม้ความเสี่ยงจะสูงเทียมฟ้า แต่หากสำเร็จ ผลลัพธ์ที่ได้จะเหนือล้ำกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก! ไม่เพียงแต่วิกฤตตรงหน้าจะคลี่คลาย แต่การตื่นรู้ของเมล็ดพันธุ์ก็จะถูกเร่งเร้าขึ้นอย่างก้าวกระโดด!

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป แรงสะท้อนจากเสาหินเริ่มรุนแรงขึ้น และรอยร้าวบนทรงกลมเจ็ดสีก็ขยายตัวกว้างออกไปทุกที

แววตาของถังซานฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว เขาแบ่งแยกพลังจิตออกเป็นส่วนๆ อย่างประณีต ก่อนจะเริ่มสัมผัสและชักนำกระแสพลังชีวิตที่ปนเปื้อนปราณมรณะให้ไหลเวียนเข้าหาตัวเขาอย่างระมัดระวัง

มันเหมือนกับการใช้เส้นด้ายไหมพยายามคุมกระแสธารท่ามกลางพายุคลั่ง หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว พลังทำลายล้างนี้จะเผาผลาญร่างของเขาจนไม่เหลือซาก ถังซานรีดเค้นพลังจากเนตรปีศาจสีม่วงและการควบคุมพลังจิตจนถึงขีดสุด ค่อยๆ ดึงเอาเส้นสายพลังงานที่น่าหวาดเสียวเหล่านั้นเข้ามาทีละสาย

ในสายตาของคนนอก การกระทำของเขานั้นช่างบ้าคลั่งเกินเยียวยา!

"เจ้าเด็กนั่นเสียสติไปแล้ว!" ใครบางคนตะโกนลั่น

แต่ภาพถัดมากลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อกระแสแสงเจ็ดสีที่คละคลุ้งด้วยปราณมรณะพุ่งเข้าใกล้ร่างของถังซานในระยะหนึ่งเมตร พวกมันกลับถูกคัดกรองด้วยพลังงานที่ไร้รูปลักษณ์ ปราณมรณะสีเทาดำดิ้นพล่านราวกับเจออริศัตรูตามธรรมชาติ ก่อนจะถูกดีดตัวออกและสลายหายไปในอากาศพร้อมเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวัง

สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือเส้นใยแสงเจ็ดสีที่บริสุทธิ์ ซึ่งไหลบ่าเข้าสู่อกเสื้อของถังซานดุจแม่น้ำคืนสู่สมุทร มุ่งตรงไปยังเข็มขัดสะพานยี่สิบสี่แสงจันทร์ที่ซึ่งเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลกหลับใหลอยู่!

เมล็ดพันธุ์ดื่มกินพลังงานนั้นอย่างตะกรุมตะกรามประหนึ่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ถังซานสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากเมล็ดพันธุ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อักขระเทวะแห่งชีวิตที่ผนึกมันไว้กว่า 99,999 ชั้นดูเหมือนจะอ่อนตัวลงไปเพียงเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน เมื่อพลังงานรั่วไหลถูกดูดซับและชำระล้าง แรงดันมหาศาลภายในทรงกลมเจ็ดสีก็เริ่มผ่อนคลาย รอยร้าวหยุดลุกลาม เมื่อขาดแหล่งพลังงานสนับสนุน เสาหินสีดำที่ถูกถังซานทำลายจุดเชื่อมต่อไว้ก่อนหน้าก็เริ่มถึงกาลอวสาน!

เปรี้ยะ! โครม!

แสงสุดท้ายในดวงตาของอาวุโสโครงกระดูกดับวูบลง หลงเหลือเพียงความแค้นและสิ้นหวังสุดคณา "ไม่... มันไม่ควรเป็นเช่นนี้... แผนการนับร้อยปีของข้า..." ร่างของเขาแตกสลายกลายเป็นผุยผงดุจหินทรายที่ผุกร่อน ไม้เท้ากระดูกสันหลังหักสะบั้นเป็นชิ้นๆ

เสาหินดำกรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถล่มลงมา ทรงกลมเจ็ดสีที่หม่นแสงลงลอยคว้างอยู่กลางอากาศอย่างสงบนิ่ง แม้พลังภายในจะยังคงโกลาหลแต่มันก็สูญเสียชนวนเหตุที่จะระเบิดไปแล้ว

ฝุ่นควันเริ่มจางหาย ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินที่คุกเข่าหอบหายใจอย่างหนัก แขนเสื้อขวาขาดรุ่งริ่งและโชกเลือด ทว่าแผ่นหลังของเขายังคงเหยียดตรงอย่างทรนง

เพียงแค่ระดับปรมาจารย์วิญญาณกลับสามารถพลิกสถานการณ์และหยุดยั้งหายนะที่อาจคร่าชีวิตคนทั้งหมดลงได้!

ถังฮ่าวสลายเจตจำนงข่มขวัญลงอย่างเงียบเชียบ เขาเดินเข้าไปวางมือบนไหล่ของถังซาน พร้อมส่งถ่ายพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนเพื่อช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและปรับสมดุลลมหายใจ แววตาของเขาฉายประกายความภาคภูมิใจและคำชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

เสี่ยวอู่ถลาเข้าไปหาเขา ดวงตากลมโตสีชมพูรื้นด้วยน้ำตา เจ้านางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กุมมืออีกข้างของถังซานไว้แน่น

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของบิดาและความอบอุ่นจากฝ่ามือของเสี่ยวอู่ ถังซานก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หัวใจยังคงเต้นรัวจากความหวาดเสียวที่เพิ่งผ่านพ้น ทุกวินาทีเมื่อครู่คือการเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตายอย่างแท้จริง

ทว่าเมื่อสัมผัสถึงความอิ่มเอมที่ส่งมาจากเมล็ดพันธุ์พฤกษาโลก และการรับรู้ที่ว่าการตื่นรู้ของมันคืบหน้าไปถึงราว 0.1% เขาก็รู้ว่าการเดิมพันครั้งนี้คุ้มค่าเหลือเกิน

ความเงียบเข้าปกคลุมถ้ำ...

ผู้อาวุโสสำนักโย่วหมิงมองถังซานด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะปรายตามองถังฮ่าวด้วยความระแวดระวังและนำพรรคพวกที่เหลือเร้นกายจากไปในความมืด ผู้นำพันธมิตรเสวี่ยช่าตายตกไปแล้ว ผู้รอดชีวิตที่เหลือก็หนีตายกันไปคนละทิศละทาง ส่วนวิญญาณจารย์ที่เหลือ แม้จะยังมีความโลภต่อทรงกลมเจ็ดสี แต่เมื่อเห็นถังเถี่ยผู้ลึกลับและถังซานผู้สร้างปาฏิหาริย์ พวกเขาก็จำต้องล้มเลิกความตั้งใจและรีบจากไปทันที

"พวกเรา... รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ถังซานกล่าวเสียงเบาเมื่อเริ่มตั้งตัวได้ ปราณมรณะที่หลงเหลืออยู่ทำให้ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป อีกทั้งเมล็ดพันธุ์ที่อิ่มหนำกำลังเข้าสู่สภาวะจำศีลเพื่อย่อยพลังงาน มันต้องการสภาพแวดล้อมที่สงบเงียบ

ถังฮ่าวพยักหน้าพลางมองไปที่ทรงกลมเจ็ดสี "แล้วสิ่งนั้นล่ะ?"

"นำมันไปด้วยครับ... ผนึกมันไว้ให้แน่นหนา" ถังซานตัดสินใจ เขามีสะพานยี่สิบสี่แสงจันทร์ที่สามารถเก็บมันไว้ได้ชั่วคราว เขาจะใช้พลังชีวิตจากจักรพรรดิหญ้าเงินครามผสานกับพลังเสวียนเทียนเพื่อสร้างผนึกกักกันมันไว้

ทั้งสามเริ่มลงมือทันที ถังซานถักทอกล่องจากเถาวัลย์หญ้าเงินครามที่หนาแน่น บรรจุทรงกลมนั้นไว้ข้างในและเก็บลงสู่อุปกรณ์วิญญาณอย่างปลอดภัย แน่นอนว่าเศษหินมิติก็ถูกเก็บรวมไปด้วย

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ พวกเขารีบเร่งฝีเท้าออกจากถ้ำใต้ดินที่แสนสยดสยอง เมื่อก้าวเท้ากลับสู่ที่ราบรกร้างกระดูกขาวและมองเห็นท้องฟ้าสีตะกั่วที่กว้างใหญ่ ทั้งสามคนต่างรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่

การเดินทางเข้าสู่เทือกเขาสุสานเทพเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขาได้เผชิญหน้ากับความตายและคว้าโชคลาภมหาศาลมาไว้ในมือได้แล้ว

ถังซานลูบเมล็ดพันธุ์ที่สั่นไหวอย่างนุ่มนวลในอกเสื้อ ก่อนจะมองตรงไปยังส่วนลึกของเทือกเขา ที่ซึ่งพิกัดของหุบเขาสุสานเทพยังคงกวักมือเรียกเขาอยู่

เส้นทางข้างหน้ายังคงขุ่นมัวด้วยม่านหมอก แต่เดิมพันในมือของพวกเขานั้น... บัดนี้มันเริ่มหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมแล้ว!