ตอนที่ 33: ชาตินี้ ให้ข้าเป็นคนปกป้องเจ้าเอง!

หลังจากก้าวพ้นชายป่าใหญ่ซิงโต่วและเดินทางกลับสู่โรงเรียนนั่วติง ถังซานรู้สึกถึงความปลอดโปร่งในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

การเดินทางครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาดูดซับวงแหวนวิญญาณที่สองระดับหมื่นปีได้สำเร็จ จนยกระดับเนื้อแท้ของวิญญาณยุทธ์และกระตุ้นสายเลือดจักรพรรดิเงินคราม เท่านั้น แต่เขายังได้รับส้มหล่นเป็นสมบัติฟ้าดินอย่างผลทิพย์ไขแกนปฐพีมาครอบครองอีกด้วย

เขาลอบมองเสี่ยวอู่ที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ถังซานจึงหยิบกล่องหยกออกมาแง้มเปิดเล็กน้อย กลิ่นหอมสะอาดของมันและกระแสพลังอันเงียบสงบอบอวลขึ้นมาอีกครั้ง

"เสี่ยวอู่ ผลทิพย์ไขแกนปฐพีนี้มีพลังบริสุทธิ์มาก มันช่วยเสริมรากฐานและพลังชีวิตได้ดีเยี่ยม เจ้าอยากจะลองกินดูไหม?" ถังซานเอ่ยถามอย่างจริงใจ

สำหรับเขาแล้ว เสี่ยวอู่คือสหายคนสำคัญและเป็นพันธมิตรที่เขาไว้วางใจที่สุดในโลกใบนี้ เมื่อมีวาสนาล้ำค่าเขาย่อมไม่คิดจะตระหนี่

เสี่ยวอู่ยื่นหน้าเข้ามาสูดกลิ่นหอมนั้นพลางทำท่าเคลิบเคลิ้ม แต่แล้วนางก็ส่ายหน้าจนหูกระต่ายสะบัดไปมา

"หืม... หอมจริงๆ ด้วย แค่ดมก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวเลย แต่ไม่เอาดีกว่าเสี่ยวซาน ของชิ้นนี้มีประโยชน์กับเจ้ามากกว่าข้าเยอะ"

เสี่ยวอู่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "พวกสัตว์วิญญาณแสนปีอย่างเรา เมื่อแปลงกายมาแล้ว พูดง่ายๆ ก็คือการเกิดใหม่และเติบโตขึ้นอีกครั้ง พลังวิญญาณจะค่อยๆ ฟื้นฟูคืนมาตามการเติบโตของร่างกายเอง การกินสมบัติพวกนี้ไปก็ไม่ค่อยเห็นผลเท่าไหร่หรอก อย่างมากก็แค่ช่วยให้รสสัมผัสดียังกับกินขนม แต่มันจะเสียของเปล่าๆ สู้ให้มันแสดงผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในร่างของเจ้าไม่ดีกว่าเหรอ?"

พูดจบ สายตาของนางกลับจ้องเขม็งไปที่ตัวถังซาน หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือจ้องไปที่หญ้าเงินครามที่ดูมีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อน

"ถ้าเทียบกับผลไม้นั่น ข้าอยากกินหญ้าเงินครามของเจ้าในตอนนี้มากกว่า!"

เสี่ยวอู่เลียริมฝีปาก แววตาเป็นประกายระยิบระยับ "หลังจากเจ้าดูดซับเถาวัลย์ยักษ์นั่นเข้าไป หญ้าเงินครามของเจ้าก็หอมขึ้น... หอมขึ้นมากๆ เลย! กลิ่นอายพลังชีวิตมันเข้มข้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า! ข้าว่ามันต้องอร่อยกว่าหญ้าตัวเดิมแน่ๆ!"

ถังซานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

เขาลืมไปเสียสนิทว่าเสี่ยวอู่ในฐานะกระต่ายอรชรแสนปี โดยธรรมชาติแล้วนางกินพืชเป็นอาหาร และมีความกระหายในพืชที่มีพลังชีวิตสูงเป็นทุนเดิม หญ้าเงินครามของเขาที่ผ่านการขัดเกลาด้วยวงแหวนหมื่นปีและสายเลือดจักรพรรดิ ในสายตาของนางคงไม่ต่างอะไรจากอาหารอันโอชะระดับฮ่องเต้

นี่คือการวิวัฒนาการระดับชีวิตของเขาเป็นครั้งที่สอง และมันคือสมบัติล้ำค่าสำหรับสัตว์วิญญาณทุกตัว

เพียงแค่คิด หญ้าเงินครามสีน้ำเงินครามลายทองที่หนาและแข็งแรงก็งอกเงยขึ้นจากฝ่ามือ ใบหญ้าใสกระจ่างราวกับคริสตัลแผ่รังสีแห่งชีวิตที่เข้มข้นออกมา เขาบังคับให้มันแตกกิ่งก้านออกมาเป็นกระจุกใหญ่

"อ่ะ ข้ามอบให้เจ้า" ถังซานยื่นกิ่งก้านเหล่านั้นให้นาง

"ขอบใจน้า!"

เสี่ยวอู่ร้องอย่างร่าเริงเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด นางรับหญ้าเงินครามไปสูดดมด้วยท่าทางลุ่มหลง ก่อนจะกัดลงไปดัง 'กร้วม!'

"อื้ม! อร่อยสุดยอด!" ดวงตาของเสี่ยวอู่ลุกวาว นางรีบกินหญ้าเงินครามจนหมดแล้วลูบท้องพลางทำหน้าฟิน "ทั้งหวานทั้งกรอบ กินแล้วรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว สบายจังเลย! อร่อยกว่าเดิมเยอะ พลังชีวิตมันล้นหลามจริงๆ!"

วิ้ง!

วินาทีต่อมา พลังวิญญาณของเสี่ยวอู่ก็เพิ่มขึ้นทันที จากระดับ 16 พุ่งสู่ระดับ 17!

"ข้าระดับเพิ่มขึ้นแล้ว! รู้สึกว่าถ้าได้กินหญ้าของเจ้าบ่อยๆ ความเร็วในการฟื้นฟูพลังของข้าต้องเร็วกว่าที่คิดแน่!" เสี่ยวอู่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา "รอข้าเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ เมื่อไหร่ ข้าจะปกป้องเจ้าเองนะ"

"ตกลง งั้นวันหลังก็กินให้เยอะๆ จะได้เก่งไวๆ"

ถังซานรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาด การที่สามารถทำให้แม่สาวจอมตะกละคนนี้พอใจได้ด้วยหญ้าเงินครามที่ควบแน่นจากพลังวิญญาณ นับว่าเป็นเรื่องที่คุ้มค่าเกินบรรยาย หากเสี่ยวอู่เติบโตอย่างปลอดภัยจนกลายเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ ในอนาคตเขาก็จะมีพรหมยุทธ์ถึงสองคนคอยหนุนหลัง (รวมถังเฮ่า)

หากนางไม่ต้องเจอกับโศกนาฏกรรมเหมือนในชาติก่อน ความเร็วในการเลื่อนระดับของนางอาจจะนำหน้าเขาเสียด้วยซ้ำ และเขายังมีอีกเป้าหมายหนึ่งที่ต้องดึงมาเป็นพวกให้ได้... นั่นคือ ตู๋กูป๋อ

ด้วยเส้นทางสายพลังชีวิตขั้นสูงสุดในตอนนี้ เขามั่นใจว่าสามารถแก้พิษที่ย้อนกลับมาทำร้ายตู๋กูป๋อและหลานสาวได้ ธาราสองขั้วและมิตรภาพของพรหมยุทธ์พิษจะต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน แต่เรื่องนั้นยังไม่รีบร้อน ตอนนี้เขามีเวลาอีกหลายปีก่อนที่เนื้อเรื่องหลักจะเริ่มขึ้น ทุกก้าวย่างต้องทำอย่างลับๆ และมั่นคงที่สุด

"ถังซาน แล้วทักษะวิญญาณที่สามล่ะ เจ้าวางแผนไว้รึยัง? ข้าจะได้ให้สหายช่วยหาไว้ให้ก่อน" เสี่ยวอู่ถามด้วยความอยากรู้

ถังซานนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า "ยังไม่ตัดสินใจน่ะ ทักษะที่สามสำคัญมาก ข้าต้องวางแผนให้รอบคอบที่สุด ทุกทักษะในตอนนี้ส่งผลต่อรากฐานในอนาคตของข้า ข้าจะตัดสินใจส่งเดชไม่ได้"

"เอาเถอะ ถ้าตัดสินใจได้เมื่อไหร่ก็บอกข้าแล้วกัน" เสี่ยวอู่พยักหน้าเข้าใจ

"เสี่ยวอู่ ตอนนี้ข้าระดับ 26 แล้ว เจ้าเองก็ต้องรีบขึ้นระดับ 20 ไวๆ นะ ไม่งั้นจะตามข้าไม่ทัน" ถังซานเตือน

"หนอย อย่ามาดูถูกกันนะ! กลับไปคราวนี้ได้หญ้าของเจ้าช่วย ข้าจะรีบขึ้นระดับ 20 ให้ดู เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะนำหน้าเจ้าให้ได้ ไม่งั้นจะปกป้องเจ้าได้ยังไงล่ะ?" เสี่ยวอู่ชูกำปั้นน้อยๆ พลางหัวเราะคิกคัก

"อืม..." ถังซานพยักหน้าโดยไม่โต้แย้ง

ในชาติก่อน ถังซานคนเดิมเป็นฝ่ายปกป้องเสี่ยวอู่มาตลอด แต่ในชาตินี้... การมีนางคอยปกป้องเขาก็คงไม่เลวเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยจนเกินไป และมีเวลาวางแผนการเติบโตให้ละเอียดแม่นยำยิ่งขึ้น เพราะทุกระดับพลังต้องการรากฐานที่แน่นหนา และนั่นต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยทีเดียว

ไม่นานนัก รถม้าก็กลับมาถึงโรงเรียนนั่วติง

เมื่อเสี่ยวอู่ไม่ต้องการผลทิพย์ไขแกนปฐพี ถังซานจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาแบ่งหญ้าเงินครามให้เสี่ยวอู่ไปตุนไว้กินเพื่อฝึกฝน ส่วนเขาก็ปลีกตัวไปยังป่าหลังโรงเรียนตามปกติ สถานที่ที่เป็นธรรมชาติแบบนี้เหมาะกับเขาที่สุด

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าปลอดภัย ถังซานหยิบกล่องหยกออกมาอีกครั้ง เขามองดูต้นไม้วิเศษที่ดูราวกับหยกสลักและผลไม้อันพร่าเลือนที่ยอดต้น พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้น

เขาไม่ได้กลืนกินมันทันที แต่เริ่มโคจรกำลังภายในเสวียนเทียนเพื่อปรับสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุด จากนั้นจึงค่อยๆ เด็ดผลทิพย์ไขแกนปฐพีออกมาอย่างเบามือ...