ตอนที่ 30: การดูดซับวงแหวนหมื่นปี ราบรื่นเกินคาดการณ์!

ถังซานกลั้นลมหายใจ รวบรวมสมาธิแน่วแน่ก่อนจะปลดปล่อยทักษะเคลื่อนไหวดุจเงาพรายจนถึงขีดสุด ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับกลุ่มควันสีคราม เลือนหายไปในซากปรักหักพังโบราณอย่างไร้ร่องรอย

ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางซากปรักหักพังมากเท่าไหร่ กลิ่นอายพลังชีวิตที่บริสุทธิ์และไร้ขอบเขตก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น จนกำลังภายในเสวียนเทียนในร่างเริ่มโคจรเองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหายกำลังดื่มด่ำกับหยาดน้ำค้างแห่งชีวิตที่อบอวลอยู่ในอากาศ

ด้วยทักษะสัมผัสแห่งชีวิต ผสานกับเนตรปีศาจสีม่วงระดับหยั่งรู้ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นร่างที่แท้จริงของเถาปราณชีวา

ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่เถาวัลย์ยักษ์ที่ดุร้ายอย่างที่จินตนาการไว้ แต่มันกลับเป็นเถาวัลย์เรียวยาวขนาดเท่าช่วงแขน สีเขียวมรกตใสกระจ่างราวกับถูกแกะสลักจากหยกชั้นเลิศ มันพันรอบเสาหินเก่าแก่อย่างสงบนิ่ง พื้นผิวเรืองแสงอ่อนละมุนแผ่ซ่านความรู้สึกที่ปลอบประโลมจิตใจออกมา

มันเป็นไปตามบันทึกของท่านแม่และคำบอกเล่าของเสี่ยวอู่... พืชชนิดนี้ไม่มีร่องรอยของความก้าวร้าวเลยแม้แต่น้อย

ถังซานขยับเข้าไปด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุด แต่แม้เขาจะไปยืนประจันหน้า เถาปราณชีวาก็ยังคงนิ่งเฉย มันเพียงแค่แผ่พลังชีวิตออกมาอย่างเงียบเชียบ ดูเป็นสมบัติล้ำค่าของฟ้าดินมากกว่าจะเป็นสัตว์วิญญาณหมื่นปีที่ดุร้าย

"ที่แท้... มันก็คือกลุ่มก้อนพลังชีวิตที่บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ?"

เขาสรุปในใจ การที่สัตว์วิญญาณเช่นนี้สามารถมีชีวิตรอดมาได้ถึงหมื่นปีในป่าที่กฎแห่งผู้ล่ารุนแรงเช่นนี้ คงต้องพึ่งพาความสามารถในการพรางตัวที่ยอดเยี่ยมและสถานที่ลี้ลับอย่างซากปรักหักพังโบราณแห่งนี้เป็นแน่

'ซากปรักหักพังแห่งเทพโบราณนี่... คงไม่ธรรมดาแน่' ถังซานลอบสำรวจรอบๆ พร้อมวางแผนว่าหลังจากดูดซับวงแหวนเสร็จ เขาจะสำรวจที่นี่ให้ละเอียดเพื่อหา "สมบัติอมตะ" หรือของล้ำค่าอื่นๆ

เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตราย เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ถังซานโคจรพลังเสวียนเทียนไปที่ปลายนิ้ว พร้อมเปิดใช้งานหัตถ์หยกเร้นลับจนมือข้างนั้นขาวผ่องดุจหยกและคมกริบดุจใบมีด

เขาใช้นิ้วแทนกระบี่ เล็งไปที่จุดศูนย์กลางซึ่งเถาวัลย์พันติดกับเสาหิน แล้วทิ่มแทงออกไปดุจสายฟ้าวูบ!

ฉึก!

เสียงแผ่วเบาราวกับเข็มที่ทิ่มลงบนผลไม้สุกงอม เถาวัลย์มรกตสั่นสะท้านเพียงครั้งเดียว ก่อนที่พลังชีวิตมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในจะพรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างของเถาวัลย์ค่อยๆ เหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ตลอดกระบวนการ มันไม่มีการขัดขืนใดๆ เพียงแค่ปลดปล่อยแก่นแท้แห่งชีวิตที่สั่งสมมานับหมื่นปีออกมาเท่านั้น

ชั่วครู่ต่อมา วงแหวนวิญญาณสีดำขลับที่แฝงไปด้วยประกายสีมรกตเข้มก็ลอยเด่นขึ้นมาจากซากเถาวัลย์ มันหมุนวนช้าๆ แผ่แรงกดดันที่น่าเกรงขามทว่านุ่มนวลอย่างประหลาด สีของมันเข้มข้นกว่าวงแหวนหมื่นปีทั่วไป ประกายสีเขียวที่แฝงอยู่นั้นคือสัญลักษณ์ของธาตุชีวิตขั้นสูงสุด

ห่างออกไป เสี่ยวอู่เฝ้ามองด้วยมือกำแน่น แม้นางจะรู้ว่ามันไม่มีอันตราย แต่วงแหวนสีดำทมิฬนั้นก็ยังทำให้นางหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความกังวลที่มีต่อถังซาน

"วงแหวนสีดำ... แต่กลับมีประกายสีเขียวแซมงั้นรึ?"

ไม่เพียงแค่ถังซาน แม้แต่ถังเฮ่าที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้ก็ยังต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น ประกายสีเขียวนั่นคือสัญญาณว่าพลังชีวิตถูกควบแน่นจนถึงขีดสุด!

ถังซานจ้องมองวงแหวนวิญญาณนั้นด้วยสายตาแน่วแน่ เขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ แต่น่าแปลกที่มันกลับไร้ซึ่งแรงกระแทกทางวิญญาณที่ดุร้ายเหมือนสัตว์วิญญาณหมื่นปีตัวอื่นๆ อาจเป็นเพราะเถาปราณชีวาไร้ซึ่งจิตมุ่งร้าย หรืออาจเป็นเพราะธรรมชาติของพลังชีวิตเองก็เป็นได้

แต่นี่คือโอกาส!

เขานั่งลงขัดสมาธิ เร่งเร้ากำลังภายในเสวียนเทียนจนถึงจุดสูงสุด ปรับพลังวิญญาณให้เสถียร พร้อมกับแผ่พลังจิตอันกล้าแข็งออกมาเป็นเกราะคุ้มกันรอบตัว เขาขยับมือขวาปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามออกมา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่สอดคล้องกัน ใบหญ้าเรียวยาวสั่นไหวราวกับจะตอบรับพลังมรกตเบื้องหน้า

"มาเถิด!"

ถังซานคำรามในใจ ชักนำวงแหวนวิญญาณเถาปราณชีวาหมื่นปีเข้าสู่หญ้าเงินครามของตนทันที!

วินาทีที่วงแหวนสัมผัสกับวิญญาณยุทธ์  ไม่มีการระเบิดของพลังที่รุนแรง ไม่มีการจู่โจมจิตวิญญาณที่แสนสาหัส!

วงแหวนสีดำมรกตนั้นกลับมลายกลายเป็นสายฝนแห่งวสันตฤดูที่นุ่มนวลที่สุด เปลี่ยนเป็นกระแสน้ำอุ่นที่แสนอ่อนโยนไหลบ่าเข้าโอบอุ้มถังซานและหญ้าเงินครามของเขาไว้ ราวกับอ้อมกอดของผู้เป็นมารดา

"นี่มัน...!" หัวใจของเขาสั่นระรัว

ร่างกายของเขาขยายพองขึ้น แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชาก กลับกัน ด้วยสมรรถภาพร่างกายระดับปรมาจารย์วิญญาณ (4 วงแหวน) ของเขาในตอนนี้ การรองรับพลังนี้จึงกลายเป็นเรื่องง่ายดายเกินคาด เขาเดิมพันถูกแล้ว! ร่างกายที่แข็งแกร่งจากการขัดเกลาด้วยกาววาฬและการฝึกหนักทำให้เขากลายเป็นภาชนะที่ไร้ที่ติ

พลังชีวิตมหาศาลไหลผ่านเส้นลมปราณ แทรกซึมเข้าสู่เนื้อเยื่อกระดูก และจิตวิญญาณ ทุกเซลล์ในร่างกายต่างโห่ร้องด้วยความยินดี กระหายที่จะกลืนกินของขวัญแห่งชีวิตที่เหนือชั้นนี้

เส้นลมปราณของเขาขยายกว้างและเหนียวแน่นขึ้นจากการชะล้าง กล้ามเนื้อและกระดูกถูกกลั่นกรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสิ่งสกปรกถูกขับออกมา ร่างกายเริ่มเปล่งประกายเจิดจรัสดุจหยก แม้แต่พลังจิตที่ได้รับการหล่อเลี้ยงก็ยังควบแน่นและว่องไวขึ้นกว่าเดิม

แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ที่สุดคือ หญ้าเงินคราม

ใบหญ้าที่เคยดูธรรมดา กลับหนาขึ้นและดูใสกระจ่างราวกับคริสตัล สีของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มที่ดูศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งราวกับสีของผืนป่าและท้องฟ้ายามราตรี ลวดลายสีทองตามธรรมชาติปรากฏขึ้นบนใบหญ้า แผ่ซ่านอำนาจที่เงียบสงบแต่ทรงพลัง

และที่เหนือไปกว่านั้น... ลึกลงไปในสายเลือด พลังงานที่หลับใหลมานานแสนนาน พลังที่เก่าแก่และสูงส่งกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการรดน้ำด้วยพลังชีวิตมหาศาลนี้

มันคือ... สายเลือดจักรพรรดิเงินคราม!

แม้จะยังไม่ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ แต่เขาสัมผัสได้ว่าตัวตนแห่งราชาของหญ้าเงินครามกำลังได้รับการเกิดใหม่ภายใต้การชุบตัวจากพลังงานต้นกำเนิดของเถาปราณชีวา วิญญาณยุทธ์ของเขากำลังวิวัฒนาการไปสู่ระดับที่สูงส่งขึ้น

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีฉากการต่อสู้ดิ้นรน มีเพียงความรู้สึกเบาสบายอย่างที่สุดของการก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งชีวิต

และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ไม่มีแม้แต่แรงกระแทกทางจิตวิญญาณจากสัตว์หมื่นปีเลยสักนิด นั่นหมายความว่า การฝึกฝนจิตใจอย่างหนักหน่วงตลอด 5 เดือนที่ผ่านมานั้น... แทบไม่ได้ใช้เลยอย่างนั้นหรือ?

แต่ถึงอย่างนั้น ถังซานก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ เพราะเขารู้ดีว่ารากฐานที่มั่นคงในวันนี้ จะเป็นบันไดที่ส่งให้เขาพุ่งทะยานได้ไกลกว่าใครในอนาคต!