บทที่ 101 ความคาดหวัง (ฟรี)

“คุณหมอ” เจ้าอ้วนตกใจ “คุณรู้ได้ยังไง?”

เจียงเฉิงเหลือบมองเขา “แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?”

สีหน้าเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย แต่ก็รีบกลับมาเป็นปกติ “คุณหมอ… ผมจำได้ว่าเราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว… ตอนที่อยู่ในแดนฝัน ตอนนั้นพี่บอกว่าสิ่งนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับการผ่านภารกิจ…”

“พูดต่อสิ” เจียงเฉิงยกกาแฟขึ้นจิบ “ฉันฟังอยู่”

“แต่ว่า… ผมไม่เข้าใจเลย ถ้าพวกเขาบางคนมีสิ่งนั้นอยู่แล้วเพื่อช่วยให้ผ่านภารกิจได้ ทำไมพวกเราส่วนใหญ่ถึงยังตายกันหมด?” ดวงตาเจ้าอ้วนฉายแววสับสน “หรือว่าภารกิจมันยากเกินไป? หรือว่าเราเข้าใจผิดตั้งแต่แรก?”

สำหรับเจ้าอ้วน ภารกิจแรกกับภารกิจที่สองแทบไม่ต่างกัน ถ้าไม่มีคุณหมอ เขาก็คงตายไปแล้วทั้งสองครั้ง “คุณหมอ เอาจริงๆนะ ผมว่าพวกเราแต่ละคนก็เก่งใช้ได้เลย” เจ้าอ้วนพูดพลางนึกย้อน “สวี่เหวิน จางอิ้นอิ้น แล้วก็…” เขายกสองนิ้วขึ้นชี้ไปที่ดวงตาตัวเอง สีหน้าบิดเบี้ยว “ส่วนเจินเจี้ยนเหริน… เขากล้าทำแบบนั้นกับตัวเอง มันบ้าชัดๆ…”

สีหน้าของเจียงเฉิงไม่เปลี่ยนไปเลย ทำให้เจ้าอ้วนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ สำหรับเขาแล้ว การยืนอยู่ต่อหน้าเจียงเฉิงก็เหมือนเป็นเพียงกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง แต่ภารกิจครั้งนี้กลับทำให้ความคิดนั้นเปลี่ยนไป

เขารู้แล้วว่าตัวเองประเมินตัวเองสูงเกินไป แท้จริงแล้วเขาไม่ต่างอะไรจากเศษกระดาษที่ไร้ค่าเสียมากกว่า กระทั่งเขายังรู้สึกไปเองด้วยซ้ำว่าเจียงเฉิงในแดนฝันนั้นต่างหากคือ ‘ตัวตนที่แท้จริง’ ส่วนเจียงเฉิงที่อยู่ตรงหน้า… ก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่สวมเปลือกของคุณหมอเอาไว้

ขณะที่เจ้าอ้วนกำลังคิดอะไรไปเรื่อย เจียงเฉิงก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางประตู ไม่กี่วินาทีต่อมา เจ้าอ้วนก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มันดังชัดเจน เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะก้องกังวาน

เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะสามครั้งที่เป็นจังหวะชัดเจน ผู้มาเยือนดูเหมือนตั้งใจจะประกาศการมาถึงของตนเอง

“เชิญเข้ามา” เจียงเฉิงเอ่ยขึ้น

ประตูถูกเปิดออก แสงอาทิตย์สาดเข้ามาจนแสบตา เจ้าอ้วนต้องยกมือขึ้นบังตา มองเห็นได้เพียงเงาร่างมนุษย์รางๆ จนกระทั่งสายตาเริ่มปรับได้ช้าๆ เจ้าอ้วนถึงกับตะลึงงัน สิ่งแรกที่เห็นจากด้านล่างคือขาคู่ยาวที่เซ็กซี่งดงาม ราวกับกำลังเปล่งประกายอยู่ หญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูงสีเงินประดับเพชรระยิบระยับ แสงอาทิตย์สะท้อนกับอัญมณีเหล่านั้นเป็นประกายพราวพร่าง

“คุณหมอเจียง” ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานไพเราะ “ท่านประธานอยากเรียนเชิญคุณไปงานเลี้ยงค่ะ”

หญิงสาวแต่งกายเหมือนเลขานุการ อายุราวยี่สิบต้นๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงดินสอสีดำสั้นแนบเนื้อ แว่นกรอบดำประดับอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนแต่งแต้มอยู่เสมอ เธอดูทั้งฉลาดและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน

เจ้าอ้วนเพิ่งตั้งสติได้ เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้… เขาเคยเห็นเธอมาก่อน ตอนที่พี่ปีหว่านยังอยู่ เธอคือเลขานุการของพี่ปีหว่านนั่นเอง!

“คุณหลิน” เจียงเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นด้วยซ้ำ เพียงเหลือบตามองเธอ “ผมจำได้ว่า งานวันเกิดจะจัดขึ้นพรุ่งนี้ใช่ไหม?”

“งานพรุ่งนี้เป็นงานหลักค่ะ” คุณหลินโค้งตัวเล็กน้อย ตอบอย่างสุภาพ “วันนี้เราเชิญเฉพาะแขกพิเศษ ซีอีโอปี… หวังว่าคุณหมอเจียงจะให้เกียรติ” แววตาของเธอเปล่งประกาย ทุกการเคลื่อนไหวราวกับดึงดูดจิตวิญญาณของเจ้าอ้วน เขาอดไม่ได้ที่จะอิจฉาพี่ปีหว่าน พลันรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ บางที… เจ้าของบ้านที่ชื่อหลิวหนิวหม่า ซึ่งคุณหมอเคยแนะนำให้เขารู้จัก อาจจะเป็นคนที่ดีจริงๆ แม้เธอจะอายุมากและสุขภาพไม่ค่อยดี แต่ก็ดูเป็นคนที่สามารถฝากชีวิตไว้ด้วยได้

“ขอโทษนะครับคุณหลิน ผมมีนัดแล้ว” น้ำเสียงของเจียงเฉิงเยือกเย็นผิดปกติ เจ้าอ้วนถึงกับจับความห่างเหินและเฉยชานั้นได้ เขามองไปที่คุณหมอด้วยความงุนงง พลางคิดว่า หรือว่าคุณหมอจะถูกผีสลับตัวไปแล้วกันแน่

เป็นเรื่องน่าแปลกที่คุณหลินดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบนี้ไว้แล้ว เธอยิ้มบาง “ซีอีโอปีรู้ดีว่าการรบกวนเวลาของคุณหมอเจียงนั้นไม่ถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงเตรียมค่าตอบแทนไว้ให้ นี่คือซองแดงสำหรับคุณหมอเจียงค่ะ”

จากนั้นเจียงเฉิงก็ลุกขึ้น ถอดเสื้อเก่าๆ ที่ยับย่นออก ก่อนจะคว้าสูทมาสวม ขณะกำลังผูกเนกไท เขาพูดว่า “ซีอีโอปีช่างใจกว้างเสียจริง ในเมื่อคุณหลินมาเชิญด้วยตัวเอง ผมก็คงหาข้ออ้างปฏิเสธไม่ได้แล้ว”

ในขณะที่เจ้าอ้วนยังคงตกตะลึง มือซ้ายของเจียงเฉิงก็วางลงบนเอวของคุณหลินอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสี ทั้งสองพากันพิงไหล่หัวเราะ แล้วเดินออกไปด้วยกัน

เจ้าอ้วนยืนอยู่เพียงลำพังตรงหน้าประตู มองตามรถแลมโบร์กินีสีน้ำเงินที่ขับออกไป ภาพนั้นชวนให้เขารู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

หลังจากนั้น เจ้าอ้วนก็มายืนอยู่หน้าโทรศัพท์ เขาดึงแฟ้มประวัติผู้ป่วยออกจากชั้น แล้วเปิดไล่ดูทีละเล่ม

“หลิวหนิวหม่า, 13042888888……”

“จ้าวกุ้ยฉิน, 13886666666……”

“โอวหยางกุ้ยฟาง……”

มือที่สั่นเทาของเขากดหมายเลขแรกลงไป… ระหว่างที่เสียงสัญญาณโทรออกดังขึ้น หัวใจของเขาก็ลุกโชนด้วยความคาดหวังต่อชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น

…

ตะวันลับฟ้า

เมื่อเจียงเฉิงกลับมาโดยมีท้องที่เต็มอิ่ม ฟ้าก็มืดไปแล้ว ภายใต้แสงไฟสลัว เจ้าอ้วนขดตัวอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ราวกับลูกสุนัขเศร้าๆ ตัวหนึ่ง

ในห้องไม่มีกลิ่นอาหารเลย หลังจากเจียงเฉิงออกไป เจ้าอ้วนก็ไม่ได้ทำอาหารซักอย่าง ซี่โครงกับปลาถูกเก็บไว้อย่างเรียบร้อยในตู้เย็น ไฟเพียงดวงเดียวส่องสว่างอยู่ในห้องนั้น

เจียงเฉิงเดินไปเปิดโคมไฟบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะถอดสูทออก กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงลอยออกมาแตะจมูก จากนั้นเขาก็เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ มือที่กำลังจะวางสูทหยุดชะงัก เขาคว้าสูทกลับมา ขยำมันจนเป็นก้อนแล้วยัดลงในถุง ก่อนจะเตะเข้าไปซ่อนในตู้เก็บของใต้โต๊ะทำงาน เมื่อทำทั้งหมดเสร็จ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมา

เจ้าอ้วนไม่ได้พูดอะไร เจียงเฉิงเดินมานั่งลงข้างๆ เหลือบมองไปที่โต๊ะทำงานแล้วถามขึ้นว่า “ไม่มีใครรับสายเลยหรอ?”

เจ้าอ้วนหดหู่จนแทบไม่มีแรงจะตกใจอีกแล้ว ไหนๆ แฟ้มประวัติผู้ป่วยที่บันทึกความสนใจของบรรดาคุณนายผู้ร่ำรวยก็วางกองอยู่บนโต๊ะของเจียงเฉิง ใครมองก็รู้ได้ทันที

เจ้าอ้วนก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เจียงเฉิงลุกไปเปิด เห็นชายคนหนึ่งหิ้วถุงใหญ่หกถุงเข้ามา

“คุณเจียงเฉิงใช่ไหมครับ?” ชายคนนั้นถามพลางมองใบส่งของในมือ

“ใช่” เจียงเฉิงรับถุงมา “ผมเอง”

โพรงจมูกของเจ้าอ้วนกระตุกทันที กลิ่นหอมลอยออกมา เป็นกลิ่นของอาหารทะเล…

เจียงเฉิงวางถุงทั้งหมดลงบนโต๊ะตรงหน้าของเจ้าอ้วน “ฉันสั่งอาหารทะเลมา ลองกินดูสิ”