บทที่ 37 ฝ่ายเดียวกัน

เจ้าอ้วนคิดแวบเดียวก็รู้ว่าเจียงเฉิงพูดมีเหตุผล “หมอ... ก็อาจจะเป็นอย่างที่คุณว่า แต่ว่าเราไม่มีใครเคยเห็นผีเลยนะ จะไปรู้ได้ยังไงว่าโดนมันหมายหัวเข้าให้แล้ว?”

เจียงเฉิงยิ้มน้อย ๆ “นายยังจำสองคนนั้นจากห้อง 405 ได้ไหม?”

เจ้าอ้วนขมวดคิ้ว “ไอ้คนใส่สูทกับคนใส่หมวกแก๊ป?”

“ใช่” เจียงเฉิงพยักหน้า “แล้วเมื่อคืนทำไมพวกเขาถึงนอนไม่หลับ?”

“ก็เพราะคุณไง เอาเหรียญไปขูดกำแพงหลอกพวกเขาให้กลัวเล่น” เจ้าอ้วนพูดไปก็นึกตามไปด้วย แล้วจู่ ๆ ก็หยุดกึก ตาค้างเหมือนโดนแทงเข้าเส้นกลางใจ “เดี๋ยว... หมอ หมอหมายความว่า มีคนจงใจทำให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าใจผิดว่าโดนผีตาม? แล้วถ้าเธอไม่ออกจากห้อง เธอก็จะต้องตาย?!”

เจียงเฉิงพยักหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่สิ่งที่ฉันตั้งใจจะสื่อ แต่ถ้าต่อจากตรรกะแล้ว นั่นแหละน่าจะเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด”

“แต่...” เจ้าอ้วนก้มหน้าคิด “ผู้หญิงคนนั้นดูไม่ใช่คนที่หลอกง่ายเลยนะ ตอนที่คุณขูดกำแพง เราเพิ่งแยกย้ายเข้าห้องไป แต่ตอนเธอวิ่งออกมาเป็นตอนกลางดึก ความกดดันที่เธอเจอมันไม่เหมือนกันเลยกับตอนพวกเราเพิ่งเข้าห้องไป”

“บางครั้ง นายไม่ต้องออกแรงมาก แค่หว่านเมล็ดแห่งความระแวงลงไป... ที่เหลือเหยื่อจะจัดการเอง” เจียงเฉิงพูดเนิบช้า “กับดักสำหรับพวกฉลาด ๆ ก็แบบนี้แหละ ยิ่งในโลกฝันร้ายแบบนี้ ตรรกะมันใช้ไม่ได้ ความสงสัยแค่เสี้ยวเดียวจะถูกขยายจนกลืนกินตัวเอง ความระวังตัวเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามันกลายเป็นหวาดระแวงเมื่อไหร่ มันจะฆ่านายเอง”

เจ้าอ้วนใช้เวลานานกว่าจะย่อยคำพูดนั้นได้ จนกระทั่งคนในโรงอาหารเริ่มทยอยออกไปถึงได้ถอนหายใจ

“หมอ... ถ้า... ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง แล้วใครกันที่เป็นคนผลักเธอออกจากห้องให้โดนฆ่า?”

เจียงเฉิงไม่คิดว่าเจ้าอ้วนจะใช้คำว่า “ผลักออกจากห้อง” แต่พอได้ยินกลับรู้สึกว่าคำนั้นเหมาะดี

“นายคิดว่าใครล่ะ?”

“ถ้าดูจากตำแหน่งห้อง ก็ต้องเด็กสาวในชุดนอน ที่อยู่ห้องเดียวกันกับเหยื่อ แต่ว่าคุณก็เห็น... เธอไม่ใช่คนมีประสบการณ์เลย” เจ้าอ้วนหยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ “งั้นก็เหลือพวกห้อง 405 กับผู้หญิงผมหางม้าห้อง 406 นั่นแหละ” ทันทีที่พูดถึงผู้หญิงคนนั้น สีหน้าของเจ้าอ้วนก็มืดลง เขาเลียริมฝีปากแห้ง ๆ แล้วว่า “ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ธรรมดา อยู่ใกล้ ๆ แล้วอึดอัดแปลก ๆ เหมือนจะหายใจไม่ออก แต่ถ้าอยู่ห่าง ๆ ก็ไม่เป็นไรนะ”

“ออร่านักฆ่า” เจียงเฉิงหัวเราะออกมาเล็กน้อย “ใช่เลย ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นเลยว่าสายตาเธอเฉียบคมจนเหมือนมีดคมๆที่สามารถค่อย ๆ เฉือนผ่าไส้นายได้เลย” เขาเอนตัวพิงเก้าอี้พลาสติก

“ตอนจับมือกัน ฉันรู้เลยว่านิ้วของเธอด้านกว่าคนทั่วไป เวลาเดินข้อศอกยังเอียงลงอัตโนมัติ ท่าทางอย่างกับคนที่ฝึกมาเพื่อพร้อมลงแรงตลอดเวลา แถมฉันมั่นใจว่าเธอเคยจับปืนมาก่อน และเคยฆ่าคนแน่ ๆ ตอนที่พวกเราเจอศพผู้หญิงคนนั้น เธอคือคนแรกที่คุกเข่าลงไปพลิกศพ แล้วก็เป็นคนที่สังเกตได้ว่าลิ้นของเหยื่อหายไป... คนธรรมดาไม่มีทางทำได้”

เจ้าอ้วนพยักหน้าอย่างแรง “งั้นต้องเป็นเธอแน่ ๆ! ห้องก็อยู่ข้างกันด้วย!”

เจียงเฉิงหันมามองเจ้าอ้วนสักพัก ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนพวกนี้ชอบด่วนสรุปจัง ทั้งที่เขาแค่พูดในสิ่งที่สังเกตได้เฉย ๆ เหมือนกับตอนก่อนหน้านี้ที่เจ้าอ้วนกับหมานลี่ชี้เป้าเอง

“เป็นอะไรไป?” เจ้าอ้วนถามงง ๆ “หรือฉันเดาผิด? จริง ๆ แล้วเป็นพวกห้อง 405? แต่ไม่น่าใช่นะ พวกนั้นโดนคุณแกล้งจนกลัวแทบตาย จะเอาเวลาที่ไหนไปทำร้ายคนอื่น?”

ทันใดนั้น เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้น ทำให้เจ้าอ้วนสะดุ้งโหยง

เสียงกริ่งเข้าเรียน มันดังแหลมและฉับพลัน จนทำเอาเจ้าอ้วนสะอึก

“ไปกันเถอะ” เจียงเฉิงลุกขึ้น “ไปตรวจพื้นที่อื่นกัน”

“โอเค หมอ”

ทั้งสองเดินสำรวจรอบโรงเรียน สนาม โรงอาหาร อาคารเรียน สถานที่จริงใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ตอนที่ NPC พาเดินเมื่อวาน พวกเขายังไม่ได้สังเกตเท่าไร แต่พอเดินเองถึงรู้ว่าแต่ละจุดห่างกันพอสมควร โชคดีที่นักเรียนส่วนใหญ่เข้าเรียนหมดแล้ว คนจึงบางตา เหลือแค่พนักงานบางคนเดินไปมา

แต่แล้วเจ้าอ้วนก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“หมอ” เขากระซิบเบา ๆ “คุณเห็นไหม... พวกเจ้าหน้าที่ที่เดินผ่านเรามา มองเราประหลาดมากเลย เหมือนเราเป็นสัตว์ในกรงโชว์ยังไงยังงั้น”

เจียงเฉิงพยักหน้า “ฉันสังเกตตั้งแต่ตอนอยู่ในโรงอาหารแล้ว ตอนนั้นพวกเขายังพยายามไม่ให้เรารู้ แต่ตอนนี้เห็นชัดเลยว่าพวกเขาจ้องเราจริง ๆ”

เจ้าอ้วนกลืนน้ำลายเอื้อก พูดเสียงสั่น “หรือว่า... พวกเขาทั้งหมดเป็นผี? พอเวลาผ่านไป ก็จะเผยตัวออกมา แล้วก็ฆ่าพวกเราทีละคน…”

แค่พูดยังไม่ทันจบ สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงเอง ราวกับตกอยู่ในภาพฝันสยอง

“ไม่หรอก” เจียงเฉิงส่ายหัวเบา ๆ

เจ้าอ้วนรีบถามกลับอย่างกระตือรือร้น “ทำไมล่ะ?”

“เพราะกฎหมายไม่ยอมให้ทำแบบนั้นไง” เจียงเฉิงตอบหน้าตาเฉย “ที่นายพูดมันขัดกับกฎหมายประเทศเราชัด ๆ ถ้าโดนจับได้ เดี๋ยวก็โดนส่งไปอยู่ในห้องดำเองแหละ”

เจ้าอ้วน, “???”

ตั้งแต่รู้จักกันมา เจ้าอ้วนก็ชินกับสถานการณืที่ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี แต่วินาทีนี้ เขาได้แต่หน้าเบี้ยวเหมือนจะร้องไห้

“หมอ...” เจ้าอ้วนสั่น ๆ “ถ้าฉันไม่รู้มาก่อน ฉันคงคิดว่าคุณอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกฝันร้ายแล้วล่ะ…”

จังหวะนั้นเอง เจียงเฉิงหยุดเดินกระทันหัน