บทที่ 184 - เส้นทางที่ฉันเลือกเดิน (1) [01-08-2019]

บทที่ 184 - เส้นทางที่ฉันเลือกเดิน (1)”

 

ปาร์ตี้ที่รวมกันของนายูนากับยูอิลฮานที่ทำให้คนต่างสงสัยว่าการรวมกันนี้เป็นไปได้ยังไงก็ตาม แต่แล้วก็เป็นไปได้ดีผิดคาด เหตุผลก็ง่ายมาก นายูนาไม่ได้ส่งเสียงดังวุ่นวาย

"ถ้างั้นตอนนี้ไปค้นหากัน~"

"โอเค"

บางทีอาจจะเพราะว่าเธอแยกเวลาพักผ่อนกับเวลาทำงานออกจากกันก็ได้ ยังไงพวกเธอก็ได้ผ่านการทำแบบนี้ซ้ำๆมาตลอด 2 ปี การที่จะให้เธอเล่นอยู่ตลอดเวลาก็ไม่ใช่เรื่องอยู่แล้ว

ระหว่างที่ยูอิลฮานกำลังคิดเรื่องหยาบคายอยู่นี้เอง นายูนาก็ได้ยกคทาปักลงไปบนพื้น พลังของเทพธิดาที่ไม่มีใครเทียบได้ได้เชื่อมต่อเข้ากับผืนดินและอ่านบันทึกทั้งหมด

"ท่านหญิงเรย์น่าโปรดช่วยที"

ฉากที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์สีชมพูห้อมล้อมตัวเธอ คทา และพื้นที่รอบๆนี้ดูยิ่งใหญ่และสวยงามมาก ยิ่งตัวเธอไม่พูดมากเหมือนปกติทำให้เธอยิ่งดูเหมาะสมกับคำว่า 'สตรีศักดิ์สิทธิ์' จริงๆ

เมื่อมองดูนายูนาที่หลับตาทำสมาธินี้หัวใจของเขารู้สึกเหมือนเต้นแรง จากนั้นเขาได้ปฏิเสธมันอย่างรวดเร็ว เขาก็แค่รู้สึกกังวลเพราะเธอทำตัวไม่ปกติเท่านั้นต่างหาก!

กระบวนการร่ายเวทย์ของนายูนาไม่ได้นานนัก มานาได้รวมตัวมาทางเธอมากขึ้นก่อนที่จะกระจายออกไปทั่วทุกทิศ

จากนั้นเธอก็ได้เปิดตาขึ้นมาส่งยิ้มสดใสให้กับยูอิลฮานก่อนจะยกคทาชี้ไปในทางหนึ่ง

"ฉันเดาว่าอยู่แถวๆทางนั้นล่ะ ถ้าพวกเราทำลายทุกอย่างที่ขวางอยู่เราก็จะไปต่อได้"

"พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ทำแบบนี้ได้สินะ... แต่ว่าเธอมั่นใจนะ?"

"แน่นอนสิ! ฉันเป็นคนหาวงเวทย์ตลอดสองปีเชียวนะ ตอนนี้ฉันมั่นใจเอามากๆเลยล่ะ"

[จากบันทึกเทพ มันน่าจะมีแตกต่างกันไปตามพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เธอดึงมานาได้มากน้อยแค่ไหน ถึงแม้ว่าจะน่ารำคาญแต่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นอันดับหนึ่งในเรื่องนี้เลย]

"เห็นไหมล่ะ? ฟุฟุ ฉันน่าทึ่งไหม?"

เมื่อนายูนาได้ยินคำพูดของเลียร่าเธอได้ยืดอกขึ้นมาอย่างมั่นใจ ยังไงก็ตามยูอิลฮานรู้สึกแปลกๆแล้วถามออกมา

"เธอดูแปลกไปนะยูนา"

"จะมากไปแล้วนะ!"

"ฉันไม่คิดว่านี่คือตัวเธอตามปกติ"

"แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ตัวฉันตามปกติ"

ขณะมองยูอิลฮานเหมือนกับเจ้าโง่เธอก็ตอบกลับมา

"ตอนนี้ฉันกำลังตื่นเต้น"

ตื่นเต้น? ทิ้งเรื่องนั้นไปได้เลย ตอนนี้เธอไม่ได้ดูตื่นเต้นเลยสักนิดเดียว จริงๆแล้วยูอิลฮานเข้าใจผิดว่าเธอรู้สึกแย่เพราะเธอทำตัวอ่อนลงไป... เขาไม่อาจจะตามความรู้สึกของเธอทันเลย

"ถ้างั้นก็ชั่งมันล่ะกัน"

"เฮ้ ชู่วว นายควรจะถามฉันสิว่าฉันตื่นเต้นเรื่องอะไร"

"ฮึ่ม"

ยูอิลฮานไม่ได้ถามออกไปเพราะเขาก็พอจะเดาได้ว่าเธอจะต้องพูดไร้สาระออกมาอีกแน่ นายูนาได้บ่นออกมาเนื่องจากว่าเธอไม่ถูกใจเรื่องนี้แต่ว่าเธอก็ดูอ่อนลง เงียบลงไปเมื่อเทียบกับตัวเธอตามปกติ และนี่ทำให้ยูอิลฮานรู้สึกแปลกๆ

'เธอกินยาลืมเขย่าขวดงั้นหรอฦ'

[ชิ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย]

มีแต่เลียร่าที่พอจะมองสถานการณ์นี้ออกนิดๆได้เดาะลิ้นออกมา แน่นอนว่าเธอไม่มีวันบอกยูอิลฮานในเรื่องนั้นแน่ เธอเพียงงแต่แตะหัวยูอิลฮานด้วยร่างขนาดจิ๋วของเธอ

[นายมันคนไม่ดี]

"อ่าห๊ะ เป็นความผิดของฉันเองแหละ"

บางที่เหตุผลที่นายูนาแปลกไป เหตุผลที่เลียร่าอารมณ์ไม่ดี เหตุผลที่มหาภัยพิบัติขั้นที่ 4 เกิดขึ้นบนดาเรย์ รวมไปถึงมหาภัยพิบัติขั้นที่ 3 ที่กำลังเกิดกับโลกทั้งหมดนี่เป็นความผิดของเขา ยูอิลฮานได้ถอนหายใจออกมาอีกครั้งและยืนยันกับนายูนา

"เอาล่ะถ้างั้นตอนนี้เราจะทำอะไรต่อ?"

"พวกเราจะต้องตรงไปจนกว่าจะเจอวงเวทย์"

นายูนาได้พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"ส่วนใหญ่เรามาเสียเวลากันตรงนี้แหละ! นานที่สุดเลยก็คือเราใช้เวลาไปถึงหนึ่งเดือน"

"เป็นงานที่โง่มาก"

"แต่ว่ามันสนุกนะ มันเหมือนกับเล่นเกม RPG เลยล่ะ ได้เจอทั้งคนไม่ดีแล้วก็ดันเจี้ยนด้วยนะ"

"พวกเราไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น"

ยูอิลฮานได้ถอนหายใจออกมาและเดินเข้าไปหาเธอ ในตอนที่นายูนาได้ยื่นมือออกมาด้วยรอยยิ้ม ยูอิลฮานก็จับมือเธอและถามขึ้น

"เธอร่ายเวทย์โล่ให้ตัวเองได้ใช่ไหม?"

"อ่า ได้สิ แต่ทำไมล่ะ...?"

"ถ้างั้นเรามาบินไปกัน"

ถ้าหากเป็นระยะทางใกล้ๆยูอิลฮานก็คงไม่บินไปหรอก แต่ว่าเมื่อมันไกลไปและเขาไม่ได้มีเวลาว่างมาเที่ยวเล่นทำให้เขาต้องใช้วิธีที่เร็วที่สุด

"ถ้างั้นก็ขอโทษด้วยล่ะนะ"

"หือ? หว่า?"

ระหว่างนายูนายังกระพริบตางงๆอยู่นี่เอง ยูอิลฮานก็ได้อุ้มเธอขึ้นมาด้วยท่าอุ้มเจ้าสาวแล้ว

"เย้! บริการได้เยี่ยมไปเลย!"

"ร่ายเวทย์โล่กับตัวเองซะก่อนจะสายไป"

ด้วยเสียงที่จริงจังของยูอิลฮานทำให้นายูฯาได้รีบร่ายเวทย์โล่กับตัวเองทันที และนี่คือการตัดสินใจที่ฉลาดมากเพราะยูอิลฮานได้เปิดใช้งานสกิลกระโดดพุ่งไปบนท้องฟ้าทันที

"ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงร้องของนายูนาได้ดังขึ้นมาตลอดทาง ไม่ว่าใครหากจู่ๆก็กระโดดรอยขึ้นมา 5 กิโลเมตรในทันทีต่างก็ต้องเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น

ที่เธอยังสบายดีอยู่ก็เพราะตัวเธอได้รับการเสริมร่างกายและยังร่ายเวทย์โล่กับตัวเองด้วย หากเป็นคนปกติยูอิลฮานก็คงทำพวกเขาตายไปโดยที่ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ

"โอ๊ะ ตอนนี้ที่ฉันเชี่ยวชาญมันแล้วก็ได้ผลดีขึ้นด้วยแหะ"

"เชี่ยวชาญแล้ว!?"

ในที่สุดยูอิลฮานก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเชี่ยวชาญสกิลกระโดดแล้วเมื่อเขาเห็นว่าการกระโดดของเขาสูงเกินกว่าปกติ

สกิลที่เชี่ยวชาญกับสกิลที่ยังไม่เชี่ยวชาญจะเทียบกันไม่ได้เลย นอกไปจากนี้เมื่อสกิลได้ยกระดับขึ้นเป็นสกิลขั้นสูงแล้ว การพัฒนาของสกิลขั้นสูงก็จะเสริมความสามารถให้กับสกิลดั้งเดิมอีกด้วย

สกิลยมทูตของยูอิลฮานก็ยังเสริมพลังให้กับสกิลปกปิดตัวตนของยูอิลฮานเช่นเดียวกัน ยูอิลฮานได้วิวัฒนาการสกิลกระโดดไปเป็นข้ามมิติดังนั้นยิ่งเขาใช้ข้ามมิติ สกิลกระโดดก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปด้วย แน่นอนว่าการใช้สกิลข้ามมิติบ่อยๆก็เป็นเรื่องยากเพราะเขาต้องใช้วัตถุดิบจำนานมาก...

"ถ้างั้นเราก็รีบๆไปกันเถอะ"

"หือ? เดี๋ยวนะ ยังจะเร็วกว่านี้อี๊กกกกกกกกกกกก!"

ยูอิลฮานได้กระพือปีกสร้างคลื่นกระแทกด้านหลังผลักตัวเองออกไปแล้ว ยิ่งเขาใช้การกระโดดเข้าไปเพิ่มยิ่งเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก

"ช่วบเบาๆหน่อยยยยยยยย!"

[ชิ แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้้ว]

"มันจะไปทนได้ยังไงกันเล่าาาาาาาาาาาา!"

ดูเหมือนว่านายูนาที่เงียบลงกว่าปกติจะทนไม่ไหวแล้ว เธอได้ตะโกนกรีดร้องออกมาจนเหมือนเสียงของมอนสเตอร์มากกว่าสาวสวยซะอีก ยูอิลฮานไดใช้การกระโดดซ้ำๆหลายต่อหลายครั้งเร่งความเร็วขึ้นไปอีกพร้อมทั้งพูดขึ้นกับเธอ

"ระวังกัดลิ้นเอานะ เธอแค่ทนไปจนกว่าจะถึงที่หมายก็พอ"

"เอี๊ยบอ่า! เอ้าอี่เอ๊า"

ดูเหมือนเธอจะกัดลิ้นเธอเข้าให้แล้ว แม้ว่าเขาจะขำออกมาแต่ยูอิลฮานก็ยังเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ด้วยความเชี่ยวชาญสกิลกระโดดกับปีกของเขา ยูอิลฮานมั่นใจว่าความเร็วของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าสิ่งมีชีวิตขั้นสูงคนใดๆแล้ว

[ยังเร็วกว่าเดิมได้อีกนะ]

"หยุด! หยุดดดดดดดดด!"

เพราะแบบนี้ทำให้ยูอิลฮานได้สร้างความสำเร็จใหม่คือการมาถึงจุดที่มีวงเวทย์อยู่ได้ภายใน 6 นาทีเท่านั้น ซึ่งตรงกันข้ามกับที่นายูนาเคยคิดเอาไว้ว่าจะต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือน นี่คือโลกที่ใหญ่กว่าโลกของพวกเธอถึงสองเท่าเชียวนะ!

"อึ๊ก"

"ฟู่ววว สดชื่นสุดๆ"

[แล้วนายก็ปิดท้ายด้วยคำพูดแบบนี้ นายนี่เป็นคนที่แย่จริงๆ]

ยูอิลฮานได้ฟื้นฟูกล้ามเนือที่บาดเจ็บจากการใช้การกระโดดมากเกินไปด้วยการฟื้นฟูเหนือมนุษย์และจิบลมหายใจลงไปเล็กๆ ขณะเดียวกันนายูนาได้ตะโกนออกมาทั้งๆที่ยังใช้สองมือชันพื้นอยู่

"นายมันงี่เง่า! โง่งี่เง่า!"

"เธออยากจะให้ฉันไปคนเดียวอย่างที่คิดเลยไหมล่ะ?"

"งี่เง่าาาาาาา!"

ยูอิลฮานได้มองดูรอบๆทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ ดูท่าแล้วนายูนาคงจะหาคำอื่นนอกจากคำว่างี่เง่าไม่ได้อีกแล้ว ในเวลานี้เองยูอิลฮานก็ยังสัมผัสได้แล้วว่าวงเวทย์อยู่ตรงไหน

ไม่ว่ามันจะถูกซ่อนเอาไว้ดียังไงมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะซ่อนพลังเวทย์ วงเวทย์นี่เต็มไปด้วยพลังเวทย์ที่ดำมืดที่แผ่ออกมาด้านนอก

ยังไงก็ตามยังมีอย่างอื่นอีกที่เขากำลังกังวลอยู่

"หืม ดูเหมือนว่าอย่างน้อยพวกนั้นก็กำลังทำเป็นซุ่มดูด้วยแหะ"

[มีมนุษย์อยู่ใกล้งั้นหรอ? ก็จัดการเลยสิ]

"อืม ฉันทำแบบนั้นไม่ได้"

ยูอิลฮานหยักไหล่ออกมา

"เป็นสิ่งมีชีวิตขั้นสูงน่ะ ดูจากปีกที่มีสีดำสนิทแล้วคงจะเป็นเทวดาตกสวรรค์คลาส 5 ของฝั่งกองทัพจรัสแสง"

[...ทำไมคนแบบพวกนี้ถึงได้มารออยู่ที่นี่กันล่ะ? หรือว่าพวกมันเดาได้ว่านายจะมาที่นี่?]

"อืมม บางทีพวกมันก็อาจจะมาตรวจสอบว่าแผนเป็นไปยังไงก็ได้ในเมื่อมหาภัยพิบัติใกล้จะมาถึงแล้วนี่"

[แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้น พวกมันก็อาจจะมาลาดตระเวนเนื่องจากพวกมันได้ยินว่ามีตัวแปรใหม่มาก็ได้นะ แผนนี่มันมีความสำคัญมากขนาดไหนกันนะ?]

ในวินาทีที่สเปียร่ากับเอิลต้ากลับสวรรค์ไป ทูตสวรรค์คนอื่นๆก็น่าจะได้รับแจ้งแล้วว่ายูอิลฮานได้กลับไป การคาดเดานี้ของเธอสมเหตุสมผลเอามากๆ ยังไงก็ตาม... คนทรยศจะประกาศไปทั่วโดยประมาทแบบนี้เลยงั้นหรอ? ไม่มีทางซะล่ะ พวกมันไม่ได้เป็นพวกโง่แบบนั้น!

"พวกมันก็คงน่าจะสังเกตุอะไรสักอย่างได้เหมือนกันแหละมั้ง"

[ทำให้ดีที่สุดอิลฮาน ฉันอยู่ข้างนายเสมอ!]

"ไม่ได้ช่วยเลยสักนิด"

ยูอิลฮานรู้สึกว่ามันจะดีกว่านีหากว่ากองทัพสวรรค์ทิ้งทูตสวรรค์สามคนเอาไว้ข้างตัวเขาแล้วดึงพวกที่เหลือทั้งหมดกลับไปให้หมด อย่างน้อยทูตสวรรค์ทั้งสามคนข้างตัวเาก็คงจะไม่ทรยศ

[แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เจ้านั่นทำอะไรกับนายไม่ได้หรอก การกะเทาะเปลือกมีแต่พวกกองทัพปีศาจแห่งการทำลายเท่านั้นแหละ เทวดาตกสวรรค์ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นทูตสวรรค์แบบพวกเราดังนั้นพวกมันไม่มีทางกะเทาะเปลือกได้อีกครั้งอยู่แล้ว]

"ฉันรู้แล้วล่ะ เจ้านั่นกระทั่งไม่สังเกตุด้วยซ้ำว่าเรามาที่นี่"

มันก็แน่อยู่แล้วพวกเขาอยู่ในสถานะซ่อนตัวอยู่นี่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีฉายาที่เพิ่มความพิเศษให้กับปาร์ตี้อย่างยูอิล แต่ว่าเขาก็ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญการซ่อนตัวเชียวนะ การซ่อนตัวเลียร่ากับนายูนาง่ายเหมือนกับปอกกล้วยแค่นั้นเอง

"แต่ว่า... หืมม"

ยูอิลฮานได้คิดอยู่แว๊บหนึ่ง จากนั้นก็หันไปหานายูนาที่ยังอ๊วกอยู่

"ถ้าไม่มีบัฟเลยดูแล้วท่าจะยากแหะ นี่เธอช่วยเสริมพลังให้ฉันไหวไหม?"

"อู ไม่เป็นไร~"

นายูนาได้ร่ายเวทย์บัฟให้กับเขาแต่โดยดีแม้ว่าเธอจะยังโกรธเขาที่พาเธอท่องท้องฟ้าแบบรุนแรงมา ยูอิลฮานรู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้น 30% ในทันทีและหยักหน้าอย่างพอใจ

"หืม ไม่เลวเลย"

[อย่าบอกฉันนะว่านายกำลังจะไปฆ่าสิ่งมีชีวิตขั้นสูงน่ะ? อย่าได้ทำเชียวนะ กำแพงที่แบ่งระดับขั้นมันไม่ใช่น้อยๆเลยนะ!]

"ฉันไม่ทำแน่ไม่ต้องห่วง ฉันยังไม่มีแผนจะไปสู้กับเจ้านั่นด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นแค่ 30%"

ยูอิลฮานได้ปฏิเสธออกมาและพุ่งเข้าใส่เป้าหมายเดิมของเขา วงเวทย์ไงล่ะ แม้แต่เทวดาตกสวรรค์ยังไม่รู้ตัวก็ธรรมดาที่วงเวทย์ก็จะไม่รู้ตัวว่ายูอิลฮานได้มาถึงแล้ว ยูอิลฮานได้เข้าไปถึงศูนย์กลางของวงเวทย์โดยไร้ซึ่งการขัดขวางใดๆและแทงไพท์บังเกอร์ลงไปทันที

[ติดคริติคอล!]

ด้วยการโจมตีหนึ่งทีนี้เองได้ทำให้วงเวทย์หายไปโดยไร้ร่องรอย แถมไพท์บังเกอร์นี่ยังโหลดอยู่ในแค่ขั้นที่ 6 เองเท่านั้น!

"ว้าว..."

นายูนาได้ลืมผลข้างเคืองจากการบินจนเผลออุทานออกมาทันที พวกเธอตอนจัดการวงเวทย์ที่มีนายูนา คังมิเรย์ คิมเยซอล และยูมิลพร้อมๆกันต้องใช้เวลาสู้อยู่สั้นสุดก็ตั้งสามนาทีแล้ว แต่คนๆนี้ทำลายมันทันทีเลย!

"หรืออิลฮานเขาอยู่คลาส 4..."

"ไม่หรอก ฉันยังอยู่คลาส 3"

"ห๊ะ...? เดี๋ยวนะ คลาส 3 แล้วนี่ถ้าเมื่อไหร่นายอยู่คลาส 4..."

ด้วยความกระทบกระเทือนทางจิตใจนี้เองทำให้นายูนาล้มลงอยู่ในความสับสน ยูอิลฮานได้ดึงเธอขึ้นมาด้วยรอยยิ้มทันที

"เอาล่ะงั้นไปต่อกันดีกว่า"

[แล้วเทวดาตกสวรรค์อยู่ไหนล่ะ!? ตอนนี้การซ่อนตัวของนายหายไปแล้วนะ เจ้านั่นก็น่าจะรู้ตัวแล้วใช่ไหม?]

"อย่าได้มองไปทางนั้นนะเลียร่า ถึงฉันจะบอกไปว่าฉันเจอตัวเจ้านั่นมันก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นนี่เลียร่า"

[นั่นก็จริง แต่ว่า...]

เทวดาตกสวรรค์ได้ตื่นตกใจจากการที่จู่ๆวงเวทย์ถูกทำลายไป ยังไงก็ตามเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่ไร้ประโยชน์แบบการไปปรากฏตัวและสั่งสอนเรื่องไร้แก่นสารกับยูอิลฮาน เขาก็แค่มองดูยูอิลฮานเท่านั้น เขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไปว่าเขาถูกเจอตัว!

ยูอิลฮานรู้สึกอยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ว่าเขาก็ยังคงแอบมองเจ้านั่นเอาไว้อยู่แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อว่าเจ้านั่นจะตามเขาไปที่โลกก็ตามที แต่หากตามมาล่ะก็...

"ขากลับมันก็ง่ายขึ้นแล้วนะ มานี่สิ"

"...ถึงแม้ว่านายอยากจะทำให้ใจฉันเต้นนะ แต่ว่าจากการบินก่อนหน้านี้มันติดลบเลยนะ!"

"ฉันไม่คิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว"

"ชิ"

นายูนาได้ถอนหายใจออกมาแต่ว่าเธอก็ยังเข้ามาในอ้อมแขนของยูอิลฮาน แม้ว่าเธอจะบ่นอยู่ข้างนอก แต่ว่าใบหน้าของเธอยิ้มอยู่

'อย่าบอกฉันนะว่าผู้หญิงคนนี้ชอบแบบนี้... ไม่มีทางน่า'

"ถ้างั้นก็ไปช้าๆล่ะกัน"

"ถ้ามิเรย์รู้ว่าเรากำลังทำแบบนี้อยู่ เธอได้ฆ่าฉันแน่"

[ตอนนี้ฉันก็อยากจะฆ่าเธอเหมือนกัน]

ยูอิลฮานได้บินออกไปบนท้องฟ้าโดยไม่สนใจเสียงบ่นเล็กๆของทั้งสองคน นายูนาได้ยินดีขึ้นมาเมื่อเธอรู้ว่าระดับความสูงของพวกเธอเพิ่มขึ้นไปช้าๆ

"ใช่แล้ว แบบนี้แหละ! ในที่สุดมันก็โรแมนติกนิดๆแล้ว"

"ถึงงั้นฉันก็ไม่ได้อยากจะถ่ายหนังโรแมนติกกับเธอซักนิด"

"ฉันรู้น่า ฉันไม่ได้รู้ ในเมื่อนายพูดแบบนี้ตลอดฉันจะไม่รู้อะไรได้ยังไงกัน"

ทันใดนั้นนายูนาก็ยอมรับกับเขาออกมา ตอนนี้เองที่ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นกับการยอมรับของเธอ นายูนาก็หัวเราะและเสริมขึ้นทันที

"แต่บางทีที่ฉันชอบนายมากขึ้นก็เพราะแบบนี้แหละ"

"โรคจิต"

"นายไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของฉันได้ง่ายๆหรอกนะ ยังไงก็ตามเชื่อฉันได้เลย ฉันไม่ได้โกหก ตัวนายมีแรงดึงดูดมากกว่าที่นายคิดเยอะ"

[เฮ้ ถ้าเธอยังจะมัวพูดแบบนี้กับเขาอีกฉันได้เตะโด่งเธอออกไปแน่]

"เตะโด่งฉันเลยสิ้ แบร่~"

ยูอิลฮานไม่ได้สนใจจะไปเชื่อคำพูดของนายูนาเลย แต่ว่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เขาแค่ตัดสินใจแกล้งทำเป็นไม่ฟังเธออีกเท่านั้นเอง แม้แต่ในด้านแบบนี้เขาก็ยังทำตัวเหมือนตัวคนเดียว

"แต่ว่านะอิลฮาน"

"ฉันไม่เชื่อ... ทำไม?"

"นายกำลังทำอะไรมาซักพักแล้วน่ะ?"

นายูนาได้ถามออกมาพร้อมทั้งมองลงไปที่หอกที่กำลังตกลงไปบนพื้น แน่นอนว่าหอกพวกนี้ออกมาจากช่องเก็บของของยูอิลฮาน แล้วแถมไม่ใช่แค่หอกอันเดียวด้วย หลังจากที่ยูอิลฮานเริ่มบินมาได้ไม่นานเขาก็เริ่มขว้างหอกออกไปบนพื้นเป็นระยะๆแล้ว

แต่สิ่งที่นายูนาไม่เห็นก็คือ หอกที่ถูกขว้างออกไปได้ถูกเก็บกลับมาหลังจากที่ฆ่ามอนสเตอร์บนพื้นดิน ในทะเล และบนท้องฟ้าแล้ว

[นี่นายกำลังฝึกสกิลความแม่นยำสัมบูรณ์อยู่งัน้สิ? ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ที่นายบินช้าลงแล้วนะ เธอนี่ขยับฝึกจนเป็นบ้าไปแล้ว]

"ไม่หรอก การฝึกความแม่นยำสัมบูรณ์เป็นแค่ผลพลอยได้น่ะ"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับไปราวกับเย้ยเลียร่าที่รู้ไม่จริง

"ฉันกำลังฝึกสกิลยมทูตอยู่"

[...หืม]

เลียร่าได้ตอบกลับมา

[แล้วเรามาอยู่ในสถานะซ่อนตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?]

ยูอิลฮานได้ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ขณะนี้เทวดาตกสวรรค์ที่ตามหลังเขามาได้เสียเป้าหมายและบินเคว้งอยู่บนท้องฟ้าไปแล้ว

"อย่างน้อยเจ้านั่นก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่"